Een man bekijkt het aanbod van spiegels in de etalage van een winkel voor auto accessoires in Rawalpindi,Pakistan.Foto Muhammed Muheisen/AP. Reageer
WikiLeaks streed voor transparantie, maar bereikte tegenovergesteldeJulian Assange heeft de buitenlandse belangen van Amerika geschaad. Overheden zijn terughoudender in contacten en het is lastiger dan ooit om informanten te werven.
“De meesten van ons nemen aan dat als we een woord googelen, we allemaal dezelfde zoekresultaten te zien krijgen”, schrijft internetactivist Eli Pariser in zijn bestseller The Filter Bubble (2011). Maar volgens Pariser kunnen Google-zoekresultaten per persoon juist extreem verschillen. Met andere woorden: Google-resultaten zijn voor iedereen anders. Of zoals Pariser schrijft: “There is no standard Google anymore.” Is dat inderdaad zo?
Next checkt en concludeert: deze bewering is grotendeels waar.
Dat is gek, het weekend is net begonnen, maar jullie zijn het alweer aan het nabespreken.’ Was getekend, Roosbeef. De zangeres trad op vrijdagavond 17 februari, haar verjaardag, in Paradiso op. Stilte tijdens de intieme momenten van haar set was wellicht een mooi cadeau geweest, maar helaas, het was haar en het grootste gedeelte van het publiek niet gegund. Op het moment dat Roosbeef zich het meest kwetsbaar opstelde, stonden er dertig man te brallen alsof hun leven ervan afhing.
Waarom betaal je voor een concert om er alleen maar slap te komen lullen?
Er zijn een paar Amerikaanse sites die ik graag bezoek om de filmpjes van in slaap vallende eekhoorns, nieuws over bizar Japans snoep en lijstjes met de slechtste quotes van Amerikaanse presidenten aller tijden. Op een van deze sites ontdekte ik gisteren het artikel Dutch Outraged Over Santorum’s Euthanasia Claim.
Amerika is in mijn hoofd veranderd in een nest vol panische christelijke waanzinnigen
Het is altijd interessant om iets over je eigen land te vinden op zo’n site – nieuws dat volgens de redactie relevant genoeg is voor deze doelgroep (de eekhoornfilmpjes/lijstjes/bizar nieuws-liefhebbers). De laatste keren dat er Nederlands nieuws voorbijkwam, ging het over de te dikke winnares van Holland’s Next Top Model, Nederlandse wetenschappers die ontdekten hoe je planten kan veranderen in plastic en, vreemd genoeg, over de golf van ‘heartbreakingly cute’ aangespoelde babyzeehondjes op onze kust (wist jij ’t, wist ik ’t). En nu dus een artikel over de reactie van de Nederlandse pers op de uitingen van de Amerikaanse ‘GOP hopeful’ Rick Santorum.
Job Cohen was nooit een politicus. Hij was zelfs geen burgemeester. Nee, hij was vooral een lezer – en het allerliefste las hij voor. Hij sprak een kleine bibliotheek aan luisterboeken in. Bijvoorbeeld Titaantjes van Nescio (1 cd, 10,95 euro) en Max Havelaar van Multatuli (7 cd’s, voor 22,95 euro). Als het even kon, dook Cohen de geluidsstudio in. Zijn enig gehoor bestond uit zijn vrouw en de technicus – een kleine coalitie van goedwillenden.
’t Is alsof men in een mist om zich heen gestalten vermoedt
Fatsoenskloof? Afzeik-tv? Accepteer dat treiteren vorm van journalistiek isJe kunt ervan houden of niet, maar Geenstijl.nl en PowNews wegzetten als onjournalistiek is belachelijk. Toch lieten de mediapersoonlijkheden Felix Rottenberg en Frénk van der Linden zich daar gisteren in het VARA-programma De Wereld Draait Door toe verleiden.
Het begon met de film Shame, sinds 9 februari in de bioscopen. Hoofdpersoon is de dertiger Brandon, die zijn vrije tijd besteedt aan het jagen op vrouwen en het kijken naar porno. Hij wordt uiteindelijk geconfronteerd met zijn eenzaamheid, zijn verleden en zijn schaamte. De film deed de aandacht voor seksverslaving oplaaien. Op 26 januari wijdde EO-televisieprogramma De Vijfde dag naar aanleiding van de film een aflevering aan seksverslaving. Presentator Tijs van den Brink zei: „Bij ons in Nederland, waar het aantal mensen met een seksverslaving toeneemt, leidt Shame tot discussie over de impact van porno en de schade die het aanricht.” Neemt seksverslaving onder Nederlanders inderdaad toe?
Amsterdam. Mijn moeder was huisvrouw, een uitstervend beroep.
De verkoopster had het over ‘het gebied down-under’, alsof het een ver land was
Van mijn eigen leeftijd kende ik tenminste niemand die zichzelf zo noemde. Dat lag aan mij, want de afgelopen dagen werd de RAI in Amsterdam overspoeld met duizenden vriendinnen, moeders met dochters en verrassend veel vrouwen van midden twintig die zich gedroegen als mijn moeder. Bij de start van de zoveelste Huishoudbeurs lieten ze zich voorlichten over koken, poetsen, uiterlijk en ‘verlangens’, want er is ook een donkere kant.
