Next checkt: ‘Joran van der Sloot is de meest gehate persoon in de VS, na Bin Laden’
Zijn advocaat Máximo Altez in het NOS-ochtendjournaal op 9 mei
Het ochtendjournaal van de NOS van 9 mei besteedt een item aan Joran van der Sloot in Peru, die zijn uitlevering aan de Verenigde Staten wil aanvechten. De VS willen hem vervolgen omdat hij de moeder van Natalee Holloway zou hebben afgeperst. Zijn advocaat Máximo Altez zegt tegen de camera: „Volgens statistieken is hij de meest gehate persoon in de Verenigde Staten, na Osama bin Laden.” Liliane Nanninga uit Utrecht wil weten of dat klopt.
Next.checkt beoordeelt de uitspraak als onwaar. lees verder›
Gaan we de Grieken nog langer ons geld toevertrouwen? Dat hangt van een hoop zaken af. Een rondje langs het wetenschappelijk onderzoek over vertrouwen. 
Je eigen stem is een leugenachtig instrument: jaren leef je in de overtuiging hem te kennen als een goede vriend, waarna je jezelf op een bandje terughoort en er direct existentiële vragen opdoemen als: ‘Ben ik dit?’, ‘Wat is echt?’ en ‘Waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?’ 
Een columnist is natuurlijk neutraal. Uw wekelijkse commentator in dit hoekje op vrijdagochtend opereert zonder last of ruggespraak. Ik grinnik, u knipoogt en dat is ons pact. En zo is het ook goed. 
Wat zegt een kip die tegen een lantaarnpaal knalt? TOK! Wat zegt een kikker die uit een boom valt? KWAK! 
Waarom wordt er zo wantrouwend gedacht over het outsourcen van je geheugen? „De jeugd hoeft niets meer te onthouden”, houden niet eens zo ouden van dagen me vaak voor. Daarna beginnen ze de telefoonnummers van hun familie op te noemen. Ik ken alleen de huistelefoonnummers van m’n basisschoolvriendjes nog uit m’n hoofd en ternauwernood dat van mijn vriendin, omdat ik haar – met een vrijwel lege batterij – een keer kwijtraakte in een Kopenhaags pretpark. Maar zolang we niet in een postapocalyptische versie van Nederland leven (zonder elektriciteit, dus) zie ik dat niet als een probleem. Bovendien kijk ik liever naar de voordelen van een tweede, doch virtueel, geheugen. Als je in 1990 aan iemand had verteld dat het mogelijk zou zijn om al zijn correspondentie als een gemakkelijk doorzoekbaar archief beschikbaar te stellen, was verbazing je ten deel gevallen. Maar tegenwoordig kijkt dat zoekbalkje in Gmail ons elke dag met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid aan. En dat is nog maar een simpel voorbeeld. Veel spectaculairder wordt het met Evernote. Een app die door de makers als ‘tweede brein’ in de markt wordt gezet. Weinig bescheiden, maar wat mij betreft volledig terecht (in Silicon Valley vinden ze dat ook, want vorige week haalde Evernote, met al 96 miljoen dollar aan investeringen op zak, nog eens 70 miljoen dollar op). Ik zou de hele krant kunnen vullen met voorbeelden van hoe die app mijn leven verrijkt en waarom ik net als één miljoen anderen jaarlijks 45 dollar voor de service betaal, maar laat ik het bij twee houden.