Interview Chinese fotografen

Antwoorden van Huang Qingjun:

1. I read somewhere that the photographers started the project in 2005 and will finish it in 2011. Is that correct? And when in 2011 precisely will they finish it?

我读到关于他们创造的时间是2005年,将于2011年结束,是这样吗?在2011年什么时候完成?

我们计划在2011年年底完成拍摄。

2. How and where will they present their work? In a gallery, or also in a book or website? Can Duth people see it somewhere

他们目前在那里如何工作?我们在那里(书、网页)可以看到他们的工作?

我目前的工作状况在北京。为中国企业家杂志工作。可以在中国企业家网站上看到我的照片.

- 3. What is their way of working: How do the photographers select the homes and how do they persuade the people to take everything out of their homes?

他们是怎样工作的:他们如何选择家庭?如何说服那些人把家里的东西拿出来?

我会选择有环境特色的地点来拍摄,希望在照片中反映出人与生活环境的关系。 我会给他们看我们的作品,并说明我们想做什么,请他们帮助。多数人家会同意拍摄,也有少数人家不同意拍摄。

- 4. What is the story behind this project, what is the purpose?

这个项目背后的故事是什么?目的是什么?

我们是想用我们的相机记录下中国家庭的变迁,从每个家庭的家当里能看到社会的变迁。

- 5. How fast is daily life in China changing? Can we see it through these photos?

中国家庭的家庭生活变化有多快?我们从这些照片中能看到吗?

中国家庭的变化很快,五年左右就会有大的家电商品进入到中国家庭。在照片里能看到他们生活的变迁,如在草原上生活的人家已经用上了风力发电机,几乎每个家庭都有电视机和电话或手机等

- 6. How did they come up with the idea to photographe the interiors?

他们拍摄家当的想法如何而来?

想法源于一次给中国国家地理的一次拍摄,我们又把这个拍摄进行了深化。

- 7. I read that they ‘aiming to reflect the human nature embedded in the inhabitants’. Can you explain what you mean by that?

我读的文章:他们的目标是反映人们自然的生存状态。能解释一下吗?

就是当今中国家庭的正常生活用品,和他们与居住环境的关系。

- 8. Do these homes reflect the average Chinese citizens?

这些家庭是反映的一般的中国人吗?

是一般中国家庭,不是富人,也不是穷人家庭。

- 9. Last question: Sterre Sprengers selected six pictures (these six: HQJ-05 2007_376253, MHJ-06 2006_376261, MHJ-05 2006_376260, MHJ-03 2007_376258, HQJ-03 2007_376251 and HQJ-01 2007_376249). Can you tell me where these photos were taken (city/village) and who are the inhabitants (wealthy? Poor? Country? City?)?

Sterre Sprengers选了6张照片,请你告诉我们这些照片的拍摄地点(城市/村庄)、他们是什么人(富人?穷人?省?城市?)
HQJ-05拍摄于内蒙古海拉尔草原上,他们是蒙古人,过着游牧的生活,半年时间在草原上住蒙古包,半年时间住在县城里的房子里。

HQJ-01:拍摄于浙江省绍兴市峡山村,他们居住的房子已有70年的历史。

HQJ-03:拍摄于黑龙江省大庆市热电厂,这家人的生活不是很富有房子还是租来的,在这里生活两年多,他们住的房子是土坯房。
———————
Antwoorden van Ma Hongjie:

1. I read somewhere that the photographers started the project in 2005 and will finish it in 2011. Is that correct? And when in 2011 precisely will they finish it?

我读到关于他们创造的时间是2005年,将于2011年结束,是这样吗?在2011年什么时候完成? 

答:是的,准备是2011年结束,但是因为中国地方很大,不同的环境居住的人会有很多不同,也排除到2012年结束,这要看最后的拍摄效果来决定.

2. How and where will they present their work? In a gallery, or also in a book or website? Can Duth people see it somewhere

他们目前在那里如何工作?我们在那里(书、网页)可以看到他们的工作? 

答:我是在<中国国家地理>杂志社做图片编辑,所以工作的机会能到很多地方去,这使得我的博客,能看到我的一些照片http://blog.sina.com.cn/cngmhj 

- 3. What is their way of working: How do the photographers select the homes and how do they persuade the people to take everything out of their homes?

他们是怎样工作的:他们如何选择家庭?如何说服那些人把家里的东西拿出来? 

答:我选择的人家要求有地貌特点,因为在中国有一句话”一方水土养一方人”地方环境不一样,人的住房和家具内容就会不一样.说服人家拿出东西一方面是要把排好的照片给他们看,看到图片他们就不会就觉得不理解,另一方面还要给他们和帮助搬家的人一些礼品或者费用.

- 4. What is the story behind this project, what is the purpose?

这个项目背后的故事是什么?目的是什么? 

答:里面包括人类居住环境,生活内容,财富多少等的调查,目的就是想让通过照片让观看这看到中国大多数人的生存状态和拥有财富的内容.

- 5. How fast is daily life in China changing? Can we see it through these photos?

中国家庭的家庭生活变化有多快?我们从这些照片中能看到吗? 

答:中国的变化是很快的,但是不像这些人不会像富人那样一夜暴富,他们的财富往往体现在家具的更新,电视机,摩托车,拖拉机甚至汽车的拥有,这些能从我们新拍摄的照片中看出.

- 6. How did they come up with the idea to photographe the interiors?

他们拍摄家当的想法如何而来? 

答:启发来源于我们杂志的一个专题,拍摄的也是家庭的内容,但是我们聘请了中国很多摄影师没有认真的对待这些照片的拍摄,家里的东西根本就没有全部搬出来,而是敷衍了事.我就开始自己的继续拍摄,要求被拍摄的人家全部家当拿出来,而不是随便拿出几件去应付别人.

- 7. I read that they ‘aiming to reflect the human nature embedded in the inhabitants’. Can you explain what you mean by that?

我读的文章:他们的目标是反映人们自然的生存状态。能解释一下吗?
答:是的,因为中国很大,居住的各类环境里的人,各类民族的人他们的生活方式和习惯都不一样,所以要大量的拍摄才能出现不同的观看效果.
- 8. Do these homes reflect the average Chinese citizens?

这些家庭是反映的一般的中国人吗? 

答:是的,这些都是中国大多数家庭的状态,在随后的拍摄当中我会更多的选择差异性,让最后的画册出现不同阶层的生活状态.

- 9. Last question: Sterre Sprengers selected six pictures (these six: HQJ-05 2007_376253, MHJ-06 2006_376261, MHJ-05 2006_376260, MHJ-03 2007_376258, HQJ-03 2007_376251 and HQJ-01 2007_376249). Can you tell me where these photos were taken (city/village) and who are the inhabitants (wealthy? Poor? Country? City?)?

Sterre Sprengers选了6张照片,请你告诉我们这些照片的拍摄地点(城市/村庄)、他们是什么人(富人?穷人?省?城市?)
答:第一张是在中国的云南中国和缅甸的边境拍摄,他们是中国哈尼族村子里的村长 

    第二张是在中国的河南,是生活在黄河上的一个船家,他们家世世代代就以船为家,没有土地. 

    第三张是中国河南一个走江湖耍猴子卖艺的人家.他们家的男人每年大多数的时候都是牵着猴子游走中国各地进行表演赚钱

                             马宏杰

    Gemarteld om een wachtwoord

    Europa moet een leidende rol spelen in verdedigen van internetvrijheid

    Door
    Marietje Schaake

    In Tunesië woedt een cyberoorlog tussen de overheid en activisten.
    Europa zou zich moeten uitspreken tegen (digitale) onderdrukking van burgers.

    Terwijl Europa Kerst en Nieuwjaar vierde braken in Tunesië onlusten uit nadat een werkloze jongeman zichzelf in brand had gestoken. Een jonge generatie Tunesiërs, die haar hele leven onder een repressieve overheid leefde, roept om politieke vrijheden en meer kansen op de arbeidsmarkt. Naar schatting duizenden jongeren namen de afgelopen twee weken deel aan de protesten. In de daaropvolgende gevechten met de oproerpolitie vonden minimaal twee demonstranten de dood. Een wereldwijd netwerk van betrokkenen is via internet ooggetuige, terwijl de traditionele westerse media vooralsnog nauwelijks verslag doen van deze Tunesische burgerbeweging.
    De Tunesische situatie is wellicht een voorbode van meer confrontaties tussen jeugdige generaties en overheden die vrijheden beperken. Internet speelt voor beide partijen een cruciale rol. Repressieve regimes worden steeds bekwamer in het toepassen van digitale techniek om macht en controle te behouden en bevolkingen te onderdrukken. Zo gebruikt de Tunesische overheid filtersoftware om informatie op internet te censureren en toegang tot bepaalde websites te blokkeren. Ook worden e-mails en internetgebruik vanuit bijvoorbeeld internetcafés in de gaten gehouden, en moeten mensen op sommige plekken een identiteitsbewijs tonen voor toegang tot internet.
    Via blogs, videosites en Twitter worden ooggetuigenverslagen uit Tunesië over de hele wereld gedeeld en verhalen gepubliceerd die zo anderen inspireren. Zo gingen afgelopen zondag Egyptenaren de straat op om de demonstranten in Tunesië te steunen, allemaal georganiseerd via internet.
    Hackersnetwerk Anonymous sloeg onlangs toe door verschillende Tunesische overheidswebsites uit de lucht te halen. Leden van het internationale netwerk, dat bekend werd door de aanvallen op een aantal financiële instellingen die de banden met WikiLeaks verbraken, riepen op tot de aanvallen als vergelding voor het inperken van internetvrijheid. Door de aanvallen waren verschillende overheidswebsites urenlang onbereikbaar. Op zijn beurt doet Tunis verwoede pogingen de oppositiebeweging te stoppen. Websites als Google, YouTube en Facebook zijn afgesloten. Op zijn minst één blogger is opgepakt en maandag lieten Tunesiërs via Twitter weten dat hun Facebook- en e-mailaccounts waren overgenomen.
    Zoals gisteren in deze krant stond is internet de laatste jaren een nieuw strijdtoneel geworden waar conflicten tussen activisten en overheden worden uitgevochten. De opstanden na de Iraanse presidentsverkiezingen in 2009 gelden als belangrijk voorbeeld. De wereld werd ooggetuige van op mobieltjes opgenomen mensenrechtenschendingen door het regime. Maar ook de Iraanse overheid gebruikte internettechnologie, onder andere om dissidenten af te luisteren en op te sporen.
    Ook in talloze andere landen zien we dat regimes met repressie reageren op digitaal burgeractivisme. In Egypte, China, Birma en Azerbajdzjan worden bloggers opgepakt en gecriminaliseerd.
    Mensen worden gemarteld om hun wachtwoorden zodat regimes netwerken van dissidenten via e-mailcontacten kunnen opsporen.
    Tunesië is een ‘vriend van het Westen’, heeft weinig grondstoffen en geen strategische ligging. Wellicht verklaart de bescheiden rol die het land daardoor speelt op het wereldtoneel dat er tot nu toe vanuit de VS en de EU nauwelijks reacties op de onlusten kwamen. Toch mogen we de beelden van neergeslagen demonstraties niet negeren. Europa zou zich moeten uitspreken tegen de onderdrukking van burgers die hun stem willen laten horen, of dat nu op internet gebeurt of in de fysieke wereld.
    En die oproep zou zich niet moeten beperken tot het Midden-Oosten. Begin 2010 gaf Hillary Clinton een vlammend betoog over Amerika als voorvechter voor internetvrijheid. De reactie van de Amerikaanse overheid op de publicaties van gelekte documenten op WikiLeaks dreigen echter de geloofwaardigheid van Amerika op dat gebied te ondermijnen.
    Voorlopig lijken hackers en burgerbewegingen een redelijke kans te hebben machtsbolwerken met behulp van slim gebruik van technologie open te breken. Het risico bestaat echter dat er in reactie op deze acties steeds strengere regels komen om internetgebruik te reguleren en de stem van een jonge generatie die vrijheden nastreeft verstomt.
    Het internetactivisme in Tunesië en de Amerikaanse reactie op de gelekte WikiLeaks-documenten onderstrepen het belang van Europees leiderschap. Het is de hoogste tijd dat de EU verantwoordelijkheid neemt en een leidende rol speelt in het verdedigen van internetvrijheid.

    Marietje Schaake is Europarlementslid voor D66.

    Gisteren weer rellen
    Gisteren raakten jongeren en de Tunesische politie opnieuw slaags. In de stad Thala in het westen van het land gebruikte de politie traangas om honderden protesterende studenten uit elkaar te drijven.
    Europarlementarier Marietje Schaake schrijft in het artikel hiernaast dat jongeren via blogs, videosites en Twitter verslag doen van de de demonstraties.

    ‘We gebruiken ons geld niet zoals God het wil’

    Kredietcrisis Topman zakenbank Lazard International over christelijk geloof, hebzucht en bankiers
    Door Herman Amelink
    Gaan God en Mammon samen? Zijn christelijk geloof en kapitalisme met elkaar te verenigen? Bankier Ken Costa vindt van wel. Hij schreef er een boek over. „Er is wanhopig behoefte aan wijze raad.”

    Op tafel in de Industrieele Groote Club in Amsterdam liggen ze naast elkaar, zijn mobieltje en zijn – intensief gebruikte – bijbel. Ken Costa is bestuursvoorzitter van zakenbank Lazard International én voorzitter van Alpha International, een stichting die wereldwijd cursussen organiseert over het christelijk geloof. Hij vraagt even geduld, hij moet nog een paar telefoontjes plegen. „Dit zijn hectische dagen”, zegt hij, terwijl hij op verbinding wacht.
    Ken Costa (58) is op terugreis uit Dubai, waar hij oliesjeiks advies gaf. Hij doet een dagje Nederland om de vertaling van zijn God at Work te promoten. Het boek gaat in op de dilemma’s waarmee een christelijke bankier wordt geconfronteerd. Hij noemt het ‘democratisch kapitalisme’ het systeem dat het best het algemeen belang dient én aansluit bij bijbelse noties over recht en vrijheid. Vindt hij dat na de huidige financiële crisis nog?
    Costa: „In mijn boek laat ik ook merken dat ik ongelukkig ben met de excessen van het systeem. Bankiers en overheden zullen moeten evalueren wat er de afgelopen periode gebeurd is. Maar we moeten oppassen dat we hun alleen de schuld geven. Er waren veel mensen die geld leenden tot 120 procent van de waarde van hun huis. Zoiets is gewoon niet verstandig. We zagen de waarschuwingssignalen niet, die we wel hadden moeten zien. Ik geloof niet dat de markteconomie nu dood is. Ik denk wel dat ze een ernstige filosofische correctie heeft gekregen.”
    Botst dit kapitalisme niet ten diepste met zijn christelijke overtuiging? Het Oude Testament kende het jubeljaar: alle grondbezit ging na 50 jaar terug naar de eerste eigenaars. De leden van de eerste christelijke gemeente hadden alles gemeenschappelijk.
    Costa: „Dat jubeljaar heeft in de praktijk nooit gewerkt en het zou ook nu niet werken. Als je een eindpunt hebt waarop alles weer bij het oude wordt, dan investeer je niet meer. Dat betekent het einde van de economische groei. Als je een winkel huurt en je huurcontract loopt af, doe je geen nieuwe investeringen meer. Inderdaad, de eerste christenen gaven alles weg, maar dat kreeg geen vervolg. Het Nieuwe Testament legt ook nadruk op het gebruik van je talenten. In het bijbelboek Handelingen wordt ook verteld hoe vrouwen geld verdienden om daarmee het zendingswerk van Paulus te steunen. Bovendien, de Tien Geboden zeggen dat je niet mag stelen. Dat veronderstelt toch de waarde van bezit.”
    Het christelijk ideaal is toch eigenlijk anders?
    „Nee, dat vind ik niet. Het ideaal is de echte vreugde over wat God je geeft. Wat wij fout hebben gedaan is dat we ons bezit niet hebben gebruikt waarvoor God het ons gaf. Als het omgaan met je bezit helemaal zelfzuchtig wordt, dán mis je Gods bedoeling. Het moet ten dienste van de ander zijn. We zullen lessen moeten trekken uit deze periode. De heersende idee was dat de ongereguleerde krachten van de markt vanzelf het antwoord zouden geven op wat mensen verlangen in dit leven. En dat kan de markt niet. De markteconomie is een goede dienaar, maar een slechte meester. Je hebt een waardenstelsel nodig waarvan de markt de dienaar is, een stelsel dat belang hecht aan individuen en de voordelen benadrukt van de gemeenschap, een verantwoordelijk kapitalisme.”
    Een bron van maatschappelijke ergernis zijn de excessieve bonussen die bankiers opstrijken.
    „Een bonus mag nooit automatisch zijn en moet ook niet uitsluitend een monetaire basis hebben. Bij de toekenning van bonussen moet je een bredere context verdisconteren, zoals de kwaliteit van de dienstverlening aan de klanten, de manier waarop iemand met zijn collega’s omgaat en op de werkplek functioneert. In meer verlichte bedrijven wordt dat soort zaken meegenomen in de beoordeling van mensen. Grote opbrengsten die geen toegevoegde waarde betekenen rechtvaardigen geen bonussen.”
    De bijbel noemt geldzucht de wortel van alle kwaad. Zijn er momenten dat u als christen-bankier denkt: geld stinkt, ik moet hiermee stoppen?
    „Nee, nooit. God is, in de persoon van Jezus, de menselijke vuilheid op aarde komen delen om die weg te doen. Daar gaat het in het christelijk geloof om. Ik wil mensen zo goed mogelijk helpen, ik wil hun de beste adviezen geven en de beste oplossingen aanreiken. Wij zitten vol kennis, maar we komen wijsheid tekort. Er is echt wanhopige behoefte aan wijze raad.”
    Geeft u als christen-bankier andere adviezen dan een niet-christen?
    „Ik denk niet dat er christelijke en niet-christelijke adviezen bestaan. Er is een goed professioneel advies en dat ervaar ik als iets van God. God schiep mensen met verschillende deskundigheden en oordelen. Het is van belang geldkwesties niet als technische kwesties te zien, maar juist vanuit een breder perspectief.”
    Maar hoe voorkom je dan dat je vuile handen maakt?
    „Als je voor een bepaalde instelling gaat werken, dan moet je zeker weten dat de waarden van de instelling overeenkomen met die van jou. Ik ben blij te werken bij een zakenbank waarvan ik de waarden deel. Dat is het eerste. Maar daar komt nog iets bij: ethisch dubieuze adviezen hebben meestal ongunstige financiële consequenties.”
    Dat maakt het wel makkelijk!
    „Soms niet. De maffia verdient ook goed. Maar als je zorgvuldig opereert volgens een degelijke gedragscode, dan ben je beter beschermd tegen wat ethisch niet in de haak is.”
    Het zijn hectische tijden. Geniet u er ook van?
    „Het is intellectueel buitengewoon stimulerend. Nederland gaf ons de tulp, maar in de zeventiende eeuw ook de tulpenmanie. De gekte van toen is wel het meest verwante paradigma voor wat er nu speelt. Mensen speculeerden toen op winst die ze verwachtten van de toekomstige verkoop van tulpenbollen. Toen iedereen zijn aandelen dumpte stortte de markt in. Het is interessant te zien hoe de autoriteiten toen een markt stabiliseerden die oververhit was geraakt. Ze zorgden voor een vloer op basis waarvan weer een gedisciplineerde handel kon plaatshebben. Dezelfde kwestie speelt nu weer: wat is de intrinsieke waarde van iets wat is opgeblazen door ongecontroleerde en irrationele vraag?”
    Vindt u dit een financiële crisis of moeten we inmiddels spreken van een systeemcrisis?
    „Het is een financiële crisis, en ik hoop dat we een systeemcrisis hebben weten te vermijden. De snelle acties van de verschillende centrale banken en regeringen, inclusief de vroegtijdige en ingrijpende acties van de Nederlandse regering, hebben hopelijk een systeemcrisis voorkomen. Maar het is vooral een morele crisis, die te maken heeft met ondermijnd vertrouwen in een systeem dat in laatste instantie steunt op vertrouwen.”
    Vorige week is de Nobelprijs voor economie toegekend. Is economie eigenlijk wel een wetenschap?
    „Dat debat is al een eeuw oud. Eén ding is duidelijk: we kunnen de toekomst niet kennen. De econoom die beweert de toekomst te kennen verkoopt een nepprospectus. Het blijft giswerk, maar wel op basis van feitelijke analyse en aannames. Ik denk dat we van onze fouten leren, van de tulpencrisis en van de krach van 1929. Maar het moet duidelijk zijn: economie is geen profetie. Op basis van die economische geschiedenis hebben sommige economen waarschuwingssignalen gegeven. Misschien moet de volgende Nobelprijs maar worden toegekend aan degene die deze crisis het meest precies heeft voorspeld.”
    Ken Costa, Carrière met God, uitgave Alpha Cursus Nederland en CMBC-Nederland, 160 blz., €16,95
    Bankier Ken Costa: „Dit zijn intellectueel buitengewoon stimulerende tijden.”
    Marxistische apartheidsbestrijder werd christen-bankier
    Ken Costa werd in 1950 in Zuid-Afrika geboren. Hij studeerde van 1968 tot 1972 rechten en filosofie aan de Witwatersrand Universiteit in Johannesburg. Als voorzitter van de studentenbond voerde hij actie tegen de apartheid en koesterde enige jaren marxistische sympathieën. Van 1974 tot 1976 studeerde hij in het Verenigd Koninkrijki rechten en theologie aan Queen’s College, in Cambridge. Daarna trad hij in dienst van de bank SG Warburg, die in 1997 werd overgenomen door de zakenbanktak van de Zwitserse bank UBS. Vorig jaar werd Costa bestuursvoorzitter van Lazard International, de Britse tak van de Amerikaanse zakenbank Lazard, waarvan hij tevens vice-voorzitter werd. Costa is een geziene gast bij de Zweedse familie Wallenstein en de Zuid-Afrikaanse Oppenheimers. Hij is bestuurslid van Holy Trinity Brompton, een anglicaanse parochie in Londen. In 1987 deed hij voor de Conservatieven vergeefs een gooi naar een Lagerhuiszetel.

    Hield Geert Wilders zich op Ground Zero aan de feiten?

    A) ja, helemaal B) daar valt over te twisten C) nee, helemaal niet

    No mosque here! No mosque here!

    Geert Wilders weet goed in te spelen op de emoties van zijn publiek. Maar wat klopt er van wat hij zegt?
    Door Dirk Vlasblom

    Dear friends,
    May I ask you to be silent for ten seconds? Just be silent and listen. Ten seconds. And listen…
    What we hear are the sounds of life in the greatest city on earth. No place in the world, no place in human history, is as richly varied and vibrant and dynamic as New York City. You hear the cars, you hear the people, you hear them rushing to their various destinations, you hear the sounds of business and of pleasure, you hear the cheers, you hear the cries, the buzzing sounds of human activity. And that is how it should be. Always.
    Now close your eyes – I know it’s a beautiful day, but close your eyes. I have been told that this day nine years ago was just such a beautiful day – and remember, or try to remember, or try to imagine the sounds which were heard here on this spot under this same blue sky exactly nine years ago. The sound of shock, the sound of destruction, the sound of panic, the sound of pain, the sound of terror. Did New York deserve this? Did America deserve this? Did the West deserve this? What, my friends, would you say to people who argue that New York, that America, that the West had itself to blame for those horrible sounds? There are people in this city who argue this. [JUIST: Geert Wilders heeft hier gelijk, maar hij noemt niet wie het zegt. Dat zijn namelijk niet de minste: de meest geciteerde levende intellectueel ter wereld, Noam Chomsky, heeft een aantal boeken geschreven waarin hij minutieus uitlegt hoe Amerikaanse buitenlandse politiek het terrorisme in de hand heeft gewerkt. De eigen Amerikaanse inlichtingendienst CIA is dezelfde mening toegedaan, onder de noemer ‘Blow Back’. En uit recent onderzoek van de Amerikaanse onderzoeker Robert Pape blijkt circa 95 procent van alle zelfmoordaanslagen ‘een reactie op de buitenlandse bezetting’ te zijn. De toespraken van Osama bin Laden bevestigen dit: het vaakst genoemde motief achter Al-Qaeda is dat hij wil dat de Amerikaanse troepen zich terugtrekken van islamitisch grondgebied.]

    And they are angry because we are gathered here today to commemorate, to make a stand, to draw the line. My friends, I have come from the other side of the Atlantic to share your grief for those who died here nine years ago. I have not forgotten how I felt that day. The scenes are imprinted on my soul, as they are on yours.
    But our hearts were not broken in the same way as the hearts of the relatives and friends of those who lost their lives here. Many relatives of the victims are here in our midst today. I wish to take this opportunity to express my deepest and most heartfelt condolences to them and to all of the people of New York and America. Humbly, I stand here before you as a Dutchman and a European. I, too, however, cannot forget. How can anyone forget? Let me remind you of the words from Darryl Worley’s 9/11 song. Have you forgotten how it felt that day? To see your homeland under fire and her people blown away. Have you forgotten when those towers fell? We had neighbors still inside going thru a living hell Worley’s response is our response: No, we will NEVER forget.

    We are here today because we have not forgotten all the loved ones that were lost and those left to carry on. And neither has the world. When the forces of Jihad attacked New York, they attacked the world. Among those lost were people from 55 nations, people of every religion and every persuasion. No place on earth had a more multi-ethnic, multi-racial, and multi-lingual workforce than New York’s proud towers. That is exactly why they were targeted. They constituted an insult to those who hold that there can be no peaceful cooperation among people and nations without submission to Sharia; [BETWISTBAAR: Waarom de aanslagen van 11 september 2001 zijn uitgevoerd, is onderwerp van hevige discussie, maar het argument ‘om de VS te islamiseren’ of ‘New York te onderwerpen aan de sharia’ is een van de minst genoemde. Ook Bin Laden heeft zelden gesproken over de invoering van de sharia in het Westen; Al-Qaeda’s basisideologie is er eentje van verdrijving van de agressor, in Saoedi-Arabië en met name Palestina. Of dat terecht is, is natuurlijk ook betwistbaar, maar wat Wilders hier noemt, zijn in ieder geval niet de door AlQaeda zelf genoemde redenen. Al-Qaeda heeft de zaken nooit zo helder gesteld als Wilders dat zaterdag deed. Dit is dus speculatieve retoriek. Je zou ook, en met even weinig bewijs, kunnen beweren dat de Twin Towers waren uitgezocht om logistieke redenen, omdat ze door hun hoogte met een vliegtuig makkelijker te raken waren. Of omdat ze symbool stonden voor de Amerikaanse economische macht, net zoals het Pentagon, een ander doelwit van 11 september, symbool staat voor de Amerikaanse militaire macht en het Capitool voor de Amerikaanse politieke macht. Als je de doelwitten op een rij zet, dan zit daar wel degelijk een lijn in, maar ook dat blijft speculeren.] to those who wish to impose the legal system of Islam on the rest of us. But New York and Sharia are incompatible. New York stands for freedom, openness and tolerance. New York’s Mayor recently said that New York is „rooted in Dutch tolerance”. Those are true words. New York is not intolerant. How can it be? New York is open to the world. Suppose New York were intolerant. Suppose it only allowed people of one persuasion within its walls. Then it would be like Mecca, a city without freedom.

    Whatever your religion, persuasion or gender is, in New York you will find a home. In Mecca, if your religion isn’t Islam, you are not welcome. [JUIST: Mekka in het algemeen en de Grote Moskee in het bijzonder zijn gesloten voor niet-moslims. Dat is niet altijd zo geweest. Tot in de Middeleeuwen waren de heilige plaatsen toegankelijk voor aanhangers van alle religies. Het verbod dateert waarschijnlijk uit de veertiende eeuw. Tegen die tijd was het pluralisme van de Koran door schriftgeleerden veranderd in een exclusief communaal denken, dat andere religies beschouwde als achterhaalde resten van het verleden. Sommige historici beschouwen de sluiting van Mekka als een reactie op de Mongoolse invallen in het Midden-Oosten in de dertiende eeuw. Dat was een traumatische ervaring die moslims onzeker zou hebben gemaakt.] Imam Feisal Abdul Rauf claims the right to build a mosque, a house of Sharia here – on this hallowed ground. But, friends, I have not forgotten and neither have you. That is why we are here today. To draw the line. Here, on this sacred spot. We are here in the spirit of America’s founding fathers. We are here in the spirit of freedom. We are here in the spirit of Abraham Lincoln, the President who freed the slaves. President Lincoln said: „Those who deny freedom to others, deserve it not for themselves.” These words are the key to our survival. The tolerance that is crucial to our freedom requires a line of defense. Mayor Bloomberg uses tolerance as an argument to allow Imam Rauf and his sponsors to build their so-called Cordoba Mosque. Mayor Bloomberg forgets, however, that openness cannot be open-ended. A tolerant society is not a suicidal society. It must defend itself against the powers of darkness, the force of hatred and the blight of ignorance. It cannot tolerate the intolerant – and survive. This means that we must not give a free hand to those who want to subjugate us.

    An overwhelming majority of Americans is opposed to building this mosque. So is an overwhelming majority everywhere in the non-Islamic world. [JUIST: The New York Times berichtte op 1 augustus dit jaar over een opiniepeiling van Rasmussen Reports waaruit bleek dat 54 procent van de volwassen Amerikanen tegen de bouw van een moskee in de buurt van Ground Zero was. Volgens een peiling van Fox News vindt 64 procent van de Amerikanen (65 procent van de Democraten, 76 procent van de Republikeinen) dat het verkeerd zou zijn om een islamitisch cultureel centrum te bouwen zo dicht bij Ground Zero. 30 procent vond dat dit wel kon. Een CNN-peiling van begin augustus wees uit dat 68 procent van de Amerikanen tegen was en 29 procent voor. Opnieuw bleken kiezers van beide grote partijen in meerderheid tegen, zei het dat meer republikeinse stemmers tegen zijn dan Democratische kiezers.] Because we all realize what is at stake here. We know what this so-called Cordoba mosque really means. Imam Rauf maintains that American secular law and Sharia law are based on the same principles. He refuses to condemn terrorists because he says terrorism is „a very complex question”. He says America is „an accessory to the crime that happened on 9/11.”  [BETWISTBAAR: Imam Faisal Abdul Rauf had op 30 september 2001, negentien dagen na de aanvallen op de VS, een vraaggesprek met Ed Bradley in het CBS-programma 60 Minutes. Daarin zei hij dat er in de islam geen plaats is voor fanatisme en terrorisme. Op de vraag of de VS de aanslagen hadden ‘verdiend’, zei Rauf: „De VS hebben niet verdiend wat er is gebeurd. Maar het beleid van de VS is medeschuldig aan de misdaad die is gepleegd. We zijn medeplichtig aan een heleboel onschuldige doden in de wereld. In feite is Osama bin Laden ‘made in the USA’.” Op de website van Rauf staat dat hij verwees naar het CIA-beleid in de jaren tachtig toen die dienst „Osama bin Laden financierde en de Taliban versterkte”. Of hij dit bedoelde in het vraaggesprek, zal waarschijnlijk nooit meer duidelijk worden, maar dat toenmalige CIA-beleid is een feit. Rauf is nooit een scherpslijper geweest. Hij is een soefi, een aanhanger van een mystieke stroming binnen de islam. Na 11 september werd hij door de FBI en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken ingeschakeld om interne trainingen en lezingen te geven.] „In fact”, he literally said, „in the most direct sense, Osama bin Laden is made in the USA.” He also says that „terrorism will only end when the West acknowledges the harm it has done to Muslims.” That is why this man should not play the game he has in mind here in Manhattan. His „Blame the West, Blame America”-message is an insult. Americans – and by extension, all of us whose civilization was also attacked on 9/11/2001 – are not to blame for what happened here nine years ago today.

    Osama bin Laden is not made in the USA. The West never ‘harmed’ Islam before it harmed us. [BETWISTBAAR: Er zijn voldoende – redelijk recente – voorbeelden te noemen die deze claim tegenspreken: toen de VS in 1953 de regering van de Iraanse premier Mosaddeq omverwierp en verving door een pro-westerse dictatuur, de eerste Irakoorlog in 1991 en de inval in Afghanistan in de jaren zeventig. Bovendien is het grootste deel van de huidige islamitische wereld, van Marokko tot Indonesië, kortere of langere tijd gekoloniseerd door Europese staten. Verder ligt het natuurlijk aan wat je precies verstaat onder ‘het Westen’. Is dat het Romeins-christelijke cultuurgebied? Of de landen die deelnemen aan de NAVO? En wat is ‘de islam’; zijn dat de Arabieren onder de eerste kaliefen? Het Ottomaanse Rijk? Al-Qaeda?] Most Americans do not want this so-called Cordoba Mosque to be built here. They understand that it is both a provocation and a humiliation. They understand the triumphant narrative of a mosque named after the Great Mosque of Cordoba which was constructed where a Christian cathedral stood before the land was conquered by Islam. [BIJNA JUIST: Abdal-Rahman II liet in 786 in Córdoba een Visigotische basiliek met de grond gelijk maken om er een moskee te bouwen, de latere Grote Moskee. Toen Córdoba in 1236 in handen viel van de katholieke Spaanse koningen, bouwden zij in het hart van de moskee een kathedraal, die symbool stond voor de islamitische nederlaag. Dat was de eerste kathedraal op die plek. Spanjaarden noemen die kerk nog steeds de Mezquita, moskee, maar islamieten mogen er niet bidden. Imam Faisal Abdul Rauf wil overigens geen moskee bouwen, maar een islamitisch gemeenschapscentrum met een gebedsruimte, gehoorzaal, zwembad en restaurant. Dat centrum moet Cordoba House gaan heten. Volgens Rauf en zijn vrouw is dat een verwijzing naar het vreedzame samenleven van joden, christenen en islamieten in Córdoba toen het nog de hoofdstad was van het Omajjadenkalifaat in Andalusië. In de zuidelijke toren van het WTC bevond zich op de zeventiende verdiepingen overigens ook een islamitische gebedsruimte.] An overwhelming majority of Americans is opposed to building an Islamic cultural center close to Ground Zero. There is no lack of mosques in New York. There are dozens of buildings in which Muslims can pray. [JUIST: Volgens cijfers van het New York Police Department zijn er ruim honderd moskeeën in New York. Dat lijkt veel, maar in aanmerking genomen dat er tussen de 800.000 en 1,4 miljoen moslims in New York leven, valt dat aantal eigenlijk wel weer mee. Honderd bidplaatsen komt neer op acht- tot tienduizend moslims per moskee. Overigens telt New York ruim zesduizend kerken en zeker duizend synagogen.]

    It isn’t about a lack of space for prayers. It’s about the symbolic meaning. We who have come to speak today, object to this mosque project because its promoter and his wealthy sponsors have never suggested building a center to promote tolerance and interfaith understanding where it is really needed: In Mecca – a town where non-Muslims are not even allowed to enter, let alone build churches, synagogues, temples or community centers.

    Ordinary Americans object to the mosque project because currently no fewer than ten major multi-million dollar mosque projects are being planned in the United States as well as dozens in Europe, while not a single church is allowed in the kingdom of Saudi Arabia, [JUIST: Dit klopt. De wahhabitische islam is gebaseerd op een letterlijke lezing van de Koran en is de staatsreligie in Saoedi-Arabië. Die lezing sluit andere religies uit.] while Jews are not even allowed to move their lips in prayer on the Temple Mount in Jerusalem, while the oldest Christians in the world, the Copts, are not free to renovate their churches, [JUIST: Er staan vele (oude) Koptische kerkgebouwen in Egypte, maar de laatste tijd wordt nieuwbouw heel moeilijk, zo niet onmogelijk gemaakt. De autoriteiten in Egypte werken kerkbouw tegen. Dat heeft de Koptische journalist Youssef Sidhom in 2008 verklaard, na de arrestatie van een Egyptische christen die een ‘illegale’ gebedsbijeenkomst in eigen huis had belegd.] let alone to build one in Egypt. My friends, that is why we are here today. What happens in New York must be seen in the perspective of the world. The events nine years ago made an enormous impact everywhere. Most people shared your pain, but, unfortunately, some did not. Nine years ago, when the news of the terrible atrocity in New York reached Europe, Muslim youths danced in the streets. In a poll, two thirds of the Muslim immigrants in the Netherlands expressed partial or full understanding for the 9/11 terrorists. [BETWISTBAAR: Het weekblad Contrast hield in september 2001, kort na de aanslagen, een opiniepeiling onder 426 Nederlandse moslims. Ruim 36 procent daarvan zei zich de vreugde van sommige moslims na de aanslagen te kunnen voorstellen. Op de vraag ‘Hebt u begrip voor de aanslagen in de Verenigde Staten’ antwoordde 20 procent ‘een beetje’ en 47 procent ‘ja’. Maar een duik in het archief laat zien dat toen ook al twijfels bestonden bij de kwaliteit van de peiling. Hoogleraar methoden en technieken van sociaal-wetenschappelijk onderzoek H. ’t Hart zei toen dat de steekproef niet groot genoeg was en dat de groep geen dwarsdoorsnede van de moslims in Nederland betrof. Een ander belangrijk probleem was de vraagstelling van het onderzoek, stelde ’t Hart. „Begrip betekent alleen dat je je kunt verplaatsen in de mensen die de aanslagen hebben gepleegd; het wil helemaal niet zeggen dat je ze ook goedkeurt.”] If a mosque were built here on Ground Zero, such people would feel triumphant. But we, we will not betray those who died on 9/11. For their sakes we cannot tolerate a mosque on or near Ground Zero. For their sakes loud and clear we say: No mosque here! For their sakes, we must draw the line. So that New York, rooted in Dutch tolerance, will never become New Mecca.

    But, let us also express our gratitude for the heroes of 9/11, those who went down in that Pennsylvania field, those who were standing freedom’s watch at the Pentagon, and those who were here in New York, 9 years ago to risk and lose their lives for the victims. Friends, in honor of these victims, these heroes and their families, I believe that the words of Ronald Reagan, spoken in Normandy on the 40th anniversary of D-Day, resonate with new purpose on this hallowed spot. President Reagan said: „We will always remember. We will always be proud. We will always be prepared, so we may always be free.” And, we will always remember the victims of 9/11 and their loved ones who were left behind; We, too, will always be proud of the heroes; We will always defend liberty, democracy and human dignity; In the name of freedom: No mosque here!

      Gelukkig is er net zoveel zorg aan het eten besteed

      Eten bij het restaurant van Fred Mustert in Rotterdam

      Door Viola Lindner en Marleen Luijt
      Rotterdam. Op een drafje komt tafelgenoot  Viola  terug. „Die wc”, fluistert ze net iets te hard. „Ga kijken, zoiets heb je nog nooit gezien.”
      Een recensie van restaurant Fred moet bij het sanitair beginnen. Vooral het damestoilet. In de hoge ruimte zijn de muren van spiegels. Met daarop gezandstraalde sierlijke figuren. Links staat een tafel, schuin, met een wasbak en een zilverkleurige kraan in de vorm van een zwanenkop met vleugels. De tafel zelf is van witgoud. Erop een glimmende schaal met parfums van Gucci en Bulgari. Dan de wc’s zelf. De twee immens grote wc-deuren – met glazen deurknop – zijn ook van spiegel. En ook in het toilet ben je omgeven door bewerkte spiegelwanden. Doe je je behoefte op de grote ronde pot, dan zie je jezelf dus zitten.
      Fred Mustert (44), eigenaar en chef-kok van het restaurant, vindt het allemaal prachtig. Hij wilde graag een „on-Hollands” interieur. Binnenhuisarchitect Thed Konings, die ook sterrenrestaurant Parkheuvel heeft aangepakt, is op zijn verzoek „helemaal losgegaan”. De glanzende marmeren vloer is erin gelegd door Italianen, deurknoppen en lampen zijn speciaal gemaakt voor het restaurant en een stel Fransen heeft de muren gestoffeerd.
      Het plafond bestaat uit allemaal sterren. Ze zijn deels ingelegd met bladgoud en in elk midden straalt een ledlampje. Zeven kunstenaars hebben er drie maanden voor op steigers gestaan. Overweldigend is het zeker, maar je denkt ook: poenig. En een beetje kitsch.
      Aan het eten is gelukkig net zoveel zorg besteed. Mustert doet grappige dingen met een gerecht. Niets wordt gemengd, elk ingrediënt afzonderlijk is makkelijk terug te vinden en dan het liefst kunstig op elkaar gestapeld.
      Viola  bestelt à la carte, ik kies het verrassingsviergangenmenu (59,50 euro). Eerst komen er wat hartige hapjes op tafel. Die worden zorgvuldig neergezet, langs een voor ons onzichtbaar grid. Alles staat perfect gelijnd, maar wel buiten ons bereik. Dat is kennelijk de bedoeling, want het dichterbij geschoven zilverkleurige broodmandje wordt resoluut weer op de juiste plek gepositioneerd.
      Onze communicatie met de bediening verloopt sowieso een beetje curieus. „Waar is de wc?”, vroeg  Viola  aan het begin van de avond. „Dat hebben we niet”, antwoordde een vrouwelijke serveerster met strak gezicht. Na een korte stilte: „Jawel, kijk maar, een zeer mooie zelfs.” Dan het woordje ‘dames’ dat overal wordt tussen geplakt. „Hebben de dames een keuze kunnen maken?” De bediening weet, gezien de overige gasten, blijkbaar beter om te gaan met 50plus-stropdasjes.
      Viola ’s voorgerecht is een tompouce-achtig stapeltje van gerookte zalm, met Limburgse asperge. Ziet er prachtig uit, smaakt heerlijk. Het tussengerecht, het enige op de kaart zonder vlees of vis – op verzoek kan er vegetarisch gekookt worden – bestaat uit asperges in een rolletje superdun krokant donkerbruingebakken brioche. Het is jammer genoeg echt te heet, hieraan kun je je mond branden. Mijn tussengerecht, gebakken ganzenlever (inderdaad, de voedermethode van ganzen is omstreden) op een chutney van peer met gesuikerde brioche en kalfsjus, is echt een ongelooflijk fijne combinatie. De fles Maastrichtse witte wijn past er verrassend goed bij. Ook bij het hoofdgerecht van zeetong met truffelroom.
      Bij het toetje is de rangschikking der ingrediënten weer een feest: ‘citroencrème met banaan’ is citroencrème, met daarnaast drie stukjes smakelijk gebakken banaan, omlijst door vier drupjes rode saus.
      De koffie met bladgoudbonbon gebruiken we in het loungehoekje, nadat we iets gezegd hebben over de imposante hoeveelheid Franse stinkkazen, uitgestald achter ons. Dat is een van de laatste kinderziektes, vertelt Mustert. Er komt een kaaskast met ontgeuringsinstallatie.
      Fred is zo’n vier maanden open. Hiervoor werkte Mustert als chef-kok in restaurant La Vilette, dat ook gevestigd is in Rotterdam. Hij kreeg in 2003 een Michelinster. Daarvoor was hij chef-kok in de Zwethheul, waar hij ook een ster ontving. Nu wil hij er weer een. „In december wordt bekendgemaakt wie sterren krijgt. Of ik erbij zit, weet ik niet. De kans is wel groot, want er hebben hier al een paar keer mensen van Michelin gegeten.”
      Een restaurant met sterrenpotentie dus. Dat weten veel mensen blijkbaar, want voor een vrijdag of zaterdag moet je nu al 1,5 maand van tevoren reserveren. En alhoewel het restaurant (nog) geen ster heeft, zijn de prijzen er wel naar. Een voorgerecht kost minimaal 14,50 euro, een hoofdgerecht 37,50 euro.
      Tja, moet je nu naar Fred, waar de rekening hoog zal zijn, het uitzicht kitsch maar het eten heerlijk? Ja, als je een belangrijk zakendiner hebt, of iets wilt vieren. Helemaal mooi als je (schoon)ouders dan betalen. Zorg wel dat je na het eten – als vrouw – elders naar het toilet kunt. Zoveel confrontatie wenst niemand na een viergangendiner.

      De sterren zijn ingelegd met bladgoud. In elk midden straalt een ledlampje.  Foto Bas Czerwinski

      De sterren zijn ingelegd met bladgoud. In elk midden straalt een ledlampje. Foto Bas Czerwinski

      Restaurant Fred, Honingerdijk 263-265, Rotterdam. Telefoon 010-2120110. Keuken open 12.00-14.00u, 18.00-22.00u, za geen lunch, zo gesloten.

        Niet bang dat we een inval doen? Dat zullen we nog wel eens zien

        Een artikel over illegalen had funeste gevolgen. Hoe behoedzaam kan je als journalist zijn?

        Door  Stijn Bronzwaer

        Vier jaar geleden leidde een artikel in nrc.next over een illegaal restaurant tot arrestatie van het personeel.
        De auteur vraagt zich af of zijn artikel verantwoord was.

        „Heb jij die kop toen gemaakt?” vraagt Margreet Jenezon van stichting STIL als ik bij de Utrechtse rechtbank arriveer. Nee, dat doen auteurs van een stuk nooit zelf, leg ik uit. Maar het artikel met de kop ‘In restaurant Grenzeloos is de kelner een illegaal’ was wel van mij.

        Ik schreef het stuk in november 2006 als freelancer voor nrc.next. De redactie zocht verhalen over bijzondere restaurants. Ik vond restaurant Grenzeloos via zijn website. ‘Illegale migranten koken elke dinsdag een gerecht uit hun geboorteland’, stond er.

        Ik mocht best een keer langskomen van de initiatiefnemer STIL (Stichting Lauw-recht, een organisatie die vluchtelingen en migranten zonder verblijfsvergunning helpt). Een foto maken was ook geen probleem. Angst voor de vreemdelingenpolitie hadden ze niet, zei een medewerker van het café tegen me. „Af en toe komt er wel eens iemand van de gemeente langs. Interessant café hebben jullie hier, zeggen ze dan. Het wordt gedoogd.”
        Ik bleef eten. Afghaan Mahmud Niazi maakte groentesoep. En rijst met bonen, bloemkool en friet. „Natuurlijk eten we ook bloemkool”, zei hij tegen me in de keuken. „We zijn eigenlijk hetzelfde, jij en ik.”

        De illegale koks mochten met voor-en achternaam in de krant. Graag zelfs. Dat haalde de illegalen uit de anonimiteit. Het ging al zo lang goed. Zelfs gemeenteraadsleden kwamen er af en toe eten. SGP-fractievoorzitter Bas van der Vlies was wel eens geweest. Niets om geheimzinnig over te doen.
        Een aantal maanden later werd ik gebeld door een collega. De vreemdelingenpolitie was samen met de Arbeidsinspectie het café binnengevallen. De drie koks die er werkten stonden op dat moment nog met borden in hun handen de gerechten uit te serveren, zo staat in het dossier. Ahmed Zouhr, Kui Li en Farid Amar werden meegenomen. Mahmud werkte die avond niet.

        Volgens een medewerker van Averechts, het Utrechtse café dat onderdak bood aan Grenzeloos, tipte een medewerker van justitie na het lezen van het artikel de Vreemdelingendienst. Dat schijnt vaker te gebeuren, hoor ik later van een collega. Zodra het in de krant staat is het lastig voor de overheid om nog een oogje toe te knijpen. Gemakkelijk scoren, zoals de woordvoerder van het restaurant het omschrijft.

        Hier had ik geen rekening mee gehouden. Oké, het restaurant vond het goed, maar had ik zelf niet voorzichtiger moeten zijn? Ik had getwijfeld, anders had ik niet expliciet gevraagd of ik de illegalen wel met naam en toenaam mocht noemen. Toch deed ik het. Ik ging ervan uit dat de organisatie die hun belangen behartigde, de risico’s beter kon inschatten dan ik.

        En de krant, had die wel moeten publiceren? Deze vraag werd door niemand na het lezen van mijn stuk gesteld: de redactie ging ervan uit dat ik duidelijke afspraken had gemaakt met de initiatiefnemers van het restaurant. Pas nadat de koks waren opgepakt, ontstond er discussie.

        Op het weblog van nrc.next verscheen vlak na de inval een stukje met de kop ‘Hoe schuldig zijn wij?’ De redactie schreef:
        De auteur deed verslag van iets wat in Utrecht allang bekend was. Hij maakte zich, zoals wij dat altijd horen te doen, bekend als verslaggever. En hij vroeg de geïnterviewden naar hun naam, die ze gewoon gaven. Hadden we het stuk niet moeten plaatsen? Tsja, dan verzwijg je een maatschappelijk fenomeen.

        Er kwamen niet al te veel reacties op het stuk. De reactie van een lezer bleef het langst hangen: „Schuld is wel een erg groot woord, verantwoordelijk zou ik eerder zeggen.”

        Maar deze opmerking was wel gerechtvaardigd. Collega’s en vrienden zeiden dat ik niets verkeerd had gedaan: je hebt je toch aan de journalistieke regels gehouden? Zeker als zo’n organisatie het toelaat en er zo open en bloot mee adverteert. Dan hebben zij de risico’s niet goed ingeschat. Niet jij.

        Toch knaagde er iets. Had ik mijn journalistieke taak wel goed uitgevoerd? Het ging niet eens zozeer over het wel of niet anonimiseren van de namen; dat had de inspectie vast niet tegengehouden de koks op te pakken. Het is gissen, maar misschien had vooral de toon van het stuk de inspectie gestoord. Jullie zijn niet bang dat we komen binnenvallen? We zullen jullie wel eens wat laten zien.

        Was een stuk over de vraag waarom STIL onbeschermd illegalen met naam en toenaam op de website zet niet beter geweest? Of een verhaal over hoe de gemeente Utrecht projecten gedoogt waar illegalen aan het werk worden gezet?

        Eigenlijk ben ik de zaak alweer bijna vergeten, als ik vier jaar later bericht krijg dat STIL en het restaurant terechtstaan in een beroepszaak voor de Utrechtse rechtbank. Beide werden eerder veroordeeld tot 24.000 euro boete door de Arbeidsinspectie, voor het in dienst nemen van de drie gearresteerde koks. De boete zou het einde betekenen van STIL, dat dit bedrag nooit kan betalen.

        Ik nam contact op, voor een rechtbankverslag. Vlak voor de zitting kwam ik Margreet Jenezon tegen, van STIL. „Hoe is het nu met de koks?” vroeg ik.

        Kui Li werd na 24 uur weer vrijgelaten. Hij woont met z’n vrouw in een huisje in de Utrechtse wijk Overvecht.
        Farid Amar zat zes maanden in detentiecentrum Kamp Zeist. Hij zwerft nu over straat.
        Ahmed Zouhr zat negen maanden in Kamp Zeist en overleed aan een hartaanval. Hij was heel mager toen ze hem een keer opzocht, vertelt Margreet Jenezon, „tussen zijn pols en zijn horlogebandje zaten centimeters ruimte”.

        Het valt me zwaar. Ik krijg wel eens een mail na een stuk in de krant. Soms een bedankje. Er zijn wel eens Kamervragen gesteld. Maar daar bleef het altijd bij.

        STIL neemt me niks kwalijk. Ze lijken ook niet echt aan zichzelf te twijfelen. De gemeente gedoogde het toch? Die harteloze Arbeidsinspectie. STIL doet zulk goed werk voor de mensen.

        Na de zitting zie ik ineens buiten de rechtszaal Farid Amar staan, de illegale kok die zes maanden in Kamp Zeist zat.
        Ik stel me voor. Onhandig. Dat ik degene ben van dat stuk. Maar hij hoort het niet, en begint meteen te vertellen. Over zijn tijd in Kamp Zeist.
        „Guantanamo Bay 2”, noemt hij het. En dat we daar eens wat over zouden moeten schrijven.

        ——

        De geschiedenis en juridische strijd van restaurant Grenzeloos
        De rechter doet vandaag uitspraak in de beroepszaak die stichting STIL en café Averechts aanspanden tegen de Arbeidsinspectie. Beide organisaties werden door de inspectie veroordeeld tot ieder 24.000 euro voor het te werk stellen van drie illegalen in het café in de Utrechtse Vogelenbuurt. STIL en Averechts komen op voor de belangen van illegalen.

        Café Averechts werd acht jaar lang op dinsdagen omgedoopt tot ‘restaurant Grenzeloos’ – met als doel illegalen en Nederlanders met elkaar in contact te brengen. Illegalen deden de boodschappen en kookten iets uit hun land van herkomst. Het project draait op subsidie van de gemeente.

        De inspectie deed op 17 april 2007 een inval in het restaurant, waar op dat moment drie illegale koks aan het werk waren. Twee van de drie koks, Farid Amar en Ahmed Zouhr, werden naar detentiecentrum Kamp Zeist overgebracht, waar ze respectievelijk zes en negen maanden vastzaten. De derde kok, Kui Li, werd na 24 uur vrijgelaten, en kreeg een verblijfsvergunning op basis van het generaal pardon.

        Een woordvoerder van de gemeente Utrecht liet eerder weten „garant te staan” voor de boetes, als STIL en café Averechts schuldig worden bevonden. „Anders valt de stichting om. En ze doen goed werk”, zo liet een woordvoerder in mei weten tegenover NRC Handelsblad.

        Deze uitspraak zorgde voor ophef in de Utrechtse gemeenteraad. De Utrechtse VVD-fractie gaf aan „zeer verbaasd” te zijn dat de gemeente vooraf al zou hebben toegezegd de boetes te betalen. Het Utrechtse college heeft inmiddels aangegeven de uitspraak te willen afwachten alvorens verder te reageren.

          Nakaartende vrouwen en een griezelige coupage

          Vier afstuderende regiestudentes maken op de slotavond van het ITs Festival kans op de Ton Lutz Prijs

          Door Wilfred Takken

          Theater ITs Festival. Gezien: 25-29/6 in Amsterdam. Inl: itsfestivalamsterdam.nl. ** / *** / ****

          Op de slotavond van het ITs Festival, waarop de afstuderende theatermakers zich presenteren, wordt straks in Amsterdam een stortvloed aan prijzen uitgereikt, maar de belangrijkste daarvan is de Ton Lutz Prijs voor de beste regie.
          Veel studenten maken in hun afstudeervoorstelling een eigen bewerking van Griekse tragedies. Mahlu Mertens en Hanne Vandersteene van de Toneelacademie Maastricht nemen de mythe van koningin Phaedra, die levensgevaarlijk verliefd is op haar stiefzoon Hyppolytus. In After All kijken Phaedra en haar min Oenone in een kleine cel terug op de tragedie. Ze spelen de gebeurtenissen na, de personages spelen personages, wat de actrices de ruimte geeft om te experimenteren met speelstijlen. Gusta Geleijnse, als Oenone, heeft een afgemeten, rustige stijl, Harriët Stroet, als Phaedra, gooit juist alle remmen en laat zich lekker genant gaan. Het levert een redelijke etude op, maar je krijgt geen verrassende blik op het bekende verhaal.
          Ten Onder van Milone Reigman is ook een nakaartstuk voor vrouwen, gebaseerd op Trojaanse vrouwen. Na de vernietiging van Troje zitten koningin Hekabe en de andere vrouwen op het strand te treuren en te wachten op hun lot. Milone Reigman speelt zelf het koor: een Surinaamse bediende die een begrafenismaal voor een overleden kind bereidt. De rituelen rond die begrafenis en de maaltijd zelf vormen het mooiste deel van de voorstelling. Het ziet er zo echt en vanzelfsprekend uit, die keuvelende, etende en drinkende vrouwen rond het ingepakte lijkje. Dood en ellende, maar het leven gaat door. Je zou wensen dat Reigman dit ritueel centraal had gesteld. De oorlogsverhalen hadden daar dan makkelijk tussen gepast.
          Julie van den Berghe (1981) is de meest belovende theaterregisseur die dit jaar van school komt. Ze kan komend seizoen meteen aan de slag bij NTGent en via dat gezelschap bij de Münchner Kammerspiele. Vanavond maakt zij de grootste kans op de Ton Lutz Prijs.
          In haar afstudeervoorstelling De Coup/e schuwt Van den Berghe het grote gebaar niet. Ze gebruikt de volle breedte van de zaal in het Compagnietheater. Voor de bezoekers zijn slechts een paar rijtjes stoelen aan de zijlijn gereserveerd. De Coup/e (The Cut) van Mark Ravenhill is dan ook politiek toneel van het grote gebaar, met een stevige symbolische lading.
          Ravenhill plaatst zijn stuk uit 2006 in een kafkaëske dystopie waarin de ‘coupe’ belangrijk is: een rituele lichaamsverminking omgeven met bureaucratie, die niet nader wordt omschreven en die daardoor des te griezelig is. Besnijdenis, castratie, lobotomie, of iets nog ingrijpender? De coupage doet veel pijn en doodt een deel van het lichaam en de geest. Toch zoeken jonge mannen zelf de ‘coupe’, als bevrijdende initiatie.
          Het stuk opent met een geweldige dialoog tussen de uitvoerder van de ‘coupe’ en een jongeman die zo vurig een ‘coupe’ eist dat de uitvoerder van streek raakt. Steven van Watermeulen speelt op zijn karakteristieke verdwaasde wijze de uitvoerder, een vermoeide man die lijdt onder zijn beulswerk. De jongeman is een sterke rol van Jan-Paul Buijs die er veel bevlogen wanhoop in legt. In het tweede deel zien we de uitvoerder thuis met zijn vrouw, gespeeld door Marlies Heuer. Ook deze thuisscène is een sterke botsing van twee karakters. Het politiek wordt persoonlijk, ‘de coupe’ is allang het huwelijk binnengeslopen. Heuers en Van Watermeulens subtiel tastende stijl suggereert veel en houdt de spanning hoog.
          Als symbool voor het traditioneel bewind wordt de ‘coupe’ het mikpunt van protest. Een revolutie volgt waarbij de langzame, stille scènes plots opzij worden geblazen. Appeltaarten vallen uit de lucht, Franse muziek beukt uit de speakers, aan kabels komen vreemde apparaten naar beneden. Futuristische raketten of misschien ‘de instrumenten’ waarmee de ‘coupe’ wordt gepleegd.
          Ravenhill begint sterk maar wil dan teveel uitleggen en inkleuren. Terwijl de onbestemde, Pinteriaanse dreiging juist de kracht van het stuk is. Van den Berghes grote verdienste is dat zij het stuk abstraheert en voorziet van een vreemde bewegingstaal en moeilijk grijpbare beelden, waardoor het mysterie toch stand houdt. Alleen al de mysterieuze rol van de meid houdt de vraag ‘wat is hier aan de hand?’ lang levend.
          De meid, gespeeld door Hedwig Koers, waart rond als spotgeest, of rent plots achterlangs met de gecoupeerde jongeman. Zij eindigen lepeltje lepeltje liggend op de lange tafel. Een mooi beeld van de geborgenheid die verdrukt werd onder het ancien regime, maar ook door de steile revolutionairen die een einde maken aan de ‘coupe’.

          Rechter veroordeelt verkoop PCM aan Apax

          Volgens de rechter hebben bestuurders en commissarissen van PCM wanbeleid gepleegd door   opkoopfonds Apax binnen te halen .

          Door Jan Benjamin

          Amsterdam.  Dertien maanden heeft de Ondernemingskamer nodig gehad om te komen tot een oordeel in de zogenoemde wanbeleidzaak bij PCM Uitgevers. Er was inderdaad sprake van een „gebrek aan behoorlijk ondernemingsbestuur” in de periode Apax, aldus plaatsvervangend raadsheer Huub Willems van de Ondernemingskamer. Het Britse opkoopfonds Apax, dat van 2004 tot zomer 2007 meerderheidsaandeelhouder was van PCM, heeft het kranten- en boekenbedrijf weinig gebracht.

          Het oordeel van  de Ondernemingskamer, komt  laat. In dertien maanden is veel veranderd. PCM is PCM niet meer. Het bedrijf verkocht zijn educatieve boeken, werd overgenomen door het  BelgiDe Persgroep, nam zelf het AD over en stootte NRC Handelsblad en de algemene boeken af.

          De uitspraak  is desalniettemin van belang. In de eerste plaats voor de medewerkers van het voormalige PCM. Zij zien bevestigd wat zij al dachten en wat de onderzoekers van de Ondernemingskamer in januari 2008 al schreven. De entree, het beleid en de exit van Apax verdienen op zijn zachtst gezegd geen schoonheidsprijs. De strategie van basisverbreding – PCM moest uitbreiden in aanpalende sectoren om minder afhankelijk te zijn van advertenties – mislukte.  De financieringsconstructie waarmee Apax aantrad bij PCM, verzwakte het bedrijf dusdanig dat van overnames en verbreding niets terecht kwam. Educatieve uitgeverij Malmberg en boekenuitgever VBK gingen aan de neus van PCM voorbij. Daarna voerde PCM volgens Willems „een zigzagbeleid”.

          De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), die samen met FNV Kiem de procedure bij de Ondernemingskamer aanspande, is opgetogen.  „De Ondernemingskamer bevestigt ondubbelzinnig het oordeel van de onderzoekers dat sprake was van wanbeleid”, aldus Bianca Rootsaert, secretaris dagbladen bij de NVJ.
          Nu Willems het verlenen van decharge aan raad van bestuur en raad van commissarissen in de jaren 2004 tot en met 2007 heeft vernietigd kunnen besluiten van de aandeelhoudersvergaderingen worden heroverwogen. Zo zou De Persgroep Nederland,  rechtsopvolger van PCM, kunnen besluiten om te proberen geld terug te krijgen van een aantal directieleden die vertrokken in de Apaxperiode. Bestuurders als Aan de Stegge en Alberdingk Thijm profiteerden van een aantrekkelijke managementparticipatieregeling. Aan de Stegge kreeg bij zijn vertrek 1,9 miljoen euro mee, Alberdingk Thijm bijna 1 miljoen euro. Advocaat Sprengers van NVJ en FNV Kiem zei vanochtend dat degenen die hebben geprofiteerd van de participatieregeling misschien niet in de eerste plaats juridisch maar zeker wel moreel verplicht zijn om na te denken of zij hun geld aan PCM moeten teruggeven.

          In de derde plaats is de uitspraak in de PCM-zaak van belang voor nieuwe investeerders in met name bedrijven met een publiek profiel als dagbladondernemingen. Zij moeten niet alleen kijken naar hun eigen belang maar het belang van de vennootschap minstens even zwaar laten wegen.

          Volgens Willems hadden de aandeelhoudende stichtingen van PCM, waaronder Stichting Democratie en Media, maar ook investeringsmaatschappij Apax moeten beseffen dat een managementparticipatieregeling veel kritiek zou geven binnen PCM. Willems noemt het verkeerd dat de regeling gekoppeld was aan de exitpremie van Apax in plaats van de resultaten van de onderneming. Zo was het belang van de directie niet direct het belang van het bedrijf. Dat Stichting Democratie en Media (SDM) Apax medio 2007 uitkocht voor een zeer hoge prijs (100 miljoen euro) en daardoor de premie voor participerende managers fors opjoeg, noemde Willems op zich geen reden voor wanbeleid.

          De Persgroep laat weten dat het de uitspraak van de Ondernemingskamer de komende dagen gaat bestuderen.  Ook Stichting Democratie en Media (SDM) geeft  nog geen inhoudelijke reactie. Secretaris Aad Stoop stelt wel dat de Ondernemingskamer de verantwoordelijkheid voor het beleid „terecht legt bij directie en raad van commissarissen en niet bij de stichtingen”.

          Bank gaat vooraf sparen voor faillissement

          Het stelsel dat spaarders beschermt gaat veranderen. Banken gaan sparen voor een garantiefonds. De Consumentenbond vreest dat de klant moet betalen.

          Door Heleen de Graaf
          Amsterdam. Het voorkwam grote paniek tijdens de bankencrisis, maar het voldoet niet meer. Het depositogarantiestelsel (DGS), het stelsel dat de spaarder beschermt, gaat op de schop.

          Nog voor het einde van het jaar komt het ministerie van Financiën met een voorstel voor een ander soort stelsel. De verandering zit in de wijze waarop het stelsel wordt gefinancierd. Banken krijgen nu de rekening in één keer achteraf als een rivaal failliet gaat, het ex-post systeem. In de toekomst gaan banken vooraf via jaarlijkse premiebetalingen ‘sparen’ om de kosten van een faillissement op te vangen, het zogeheten ex-ante systeem. Een aantal banken hoopt dat er ook een systeem komt waarbij er meer moet worden bijgedragen aan het fonds naarmate een bank meer risico neemt.

          Het is de bedoeling dat de consument hiervan weinig merkt. Nog steeds krijgt hij 100.000 euro aan spaargeld terug mocht zijn bank failliet gaan. Maar de Consumentenbond vreest dat de klant indirect toch gaat betalen. „Wij willen dat het systeem blijft zoals het is”, zegt Carel van Vredenburch, beleidsadviseur financiën bij de Consumentenbond. „Het is de vraag of en hoe de consument beter af is in een nieuw systeem. Wij vrezen dat banken de premie die zij gaan betalen doorberekenen via lagere spaartarieven.”

          Het ex-post DGS bestond lang zonder problemen. Er waren weinig banken die omvielen en als er een ging (Van der Hoop in 2005) functioneerde het DGS zoals het moest: de garantie dat het spaargeld tot een maximum bedrag werd terugbetaald voorkwam een bankrun. Met de financiële crisis veranderde alles. Het verdwijnen van Icesave en DSB kostte de Nederlandse banken miljoenen, zonder dat de omgevallen bank zelf een cent daaraan meebetaalde.

          In het nieuwe systeem gaan alle banken jaarlijks een bijdrage storten in een fonds, al naar gelang hun marktaandeel op de spaarmarkt. Dit fonds moet in 10 tot 15 jaar een omvang hebben van circa 3,65 miljard euro, zo’n 1 procent van de nu uitstaande spaargelden. Het bedrag lijkt weinig, maar moet voldoende zijn om het faillissement van een kleinere bank op te vangen. Als één van de grote banken omvalt voldoet het DGS sowieso niet omdat de kosten dan zo hoog zijn dat alle banken in problemen komen. Als een grotere bank failliet gaat moet of het oude systeem de schade opvangen of de overheid moet inspringen zoals eerder bij de reddingsacties van ABN Amro, ING of SNS Reaal.

          Het spaarfonds wordt beheerd door De Nederlandsche Bank die het zal beleggen in staatsobligaties die veilig worden geacht (Nederland en Duitsland) en die snel in contanten zijn om te zetten.

          Dat er een ander systeem moet komen, daar zijn de partijen het wel over eens. „De kredietcrisis heeft de risico’s van het huidige systeem laten zien”, zegt Bouke de Vries, hoofd financiële sector onderzoek bij Rabobank. „Ex-post heeft jarenlang goed gefunctioneerd, maar er zit een moral hazardrisico in.” Daarmee doelt hij op risicovol gedrag van banken die hoge rentes aanbieden omdat ze weten dat er – mocht het fout gaan – een stelsel is dat het spaargeld ophoest. Hetzelfde gedrag kan spaarders worden aangerekend. Zij hoeven zich tot een bedrag van 100.000 geen zorgen te maken en kunnen, zonder te kijken naar het risicoprofiel, hun geld bij de hoogste bieder wegzetten.
          Bij Rabobank, marktleider op de spaarmarkt, hopen ze dat de hoogte van de premie mede afhankelijk wordt van hoe risicovol een bank opereert en dat er wordt gekeken naar bijvoorbeeld de kapitaalspositie en kwaliteit van bezittingen.

          Het is de vraag of en hoe dit gaat gebeuren. „Ik ben zelf ook wel voor een spaarfonds”, zegt universitair docent economie Tsjalle van der Burg van de Universiteit Twente. „En als de risico’s van een bank op een redelijke wijze kunnen worden ingeschat – wat voor mij bepaald niet zeker is, want het inschatten van die risico’s is zeer moeilijk – dan mag de premie voor het spaarfonds van mij ook risico-afhankelijk zijn.”  Ook Van Vredenburch van de Consumentenbond ziet een probleem. „Is een bank die nu 5 procent rente biedt risicovoller dan de bank met 2 procent? En wat als de rente stijgt naar 8 of 9 procent. Is een bank die dan 10 procent biedt een risico? Het is lastig om zo onderscheid te maken.” De Consumentenbond ziet nadelen voor de consument. „Als een bank in problemen komt gaat de premie omhoog waardoor ze een minder hoge rente kunnen aanbieden. Hierdoor trekken ze weer minder geld aan. Het kan een sneeuwbaleffect veroorzaken.”

          Ondanks deze bezwaren komt het ex-ante DGS er. Het ministerie kijkt naar geen ander systeem, ook al omdat veel Europese landen eenzelfde soort DGS hebben. Binnen de Europese Unie wordt er gesproken over het opzetten van één DGS voor de hele EU, maar het is onduidelijk wanneer dit er komt. Brussel stelde deze week voor om tot die tijd nationale bankenfondsen in te stellen waarin via een bankheffing een potje wordt gemaakt om faillissementen ordentelijk af te handelen.

          Dat potje is niet bedoelt om de spaarders te vergoeden. Dat blijft voorlopig nationaal geregeld en blijft, omdat het Europees is afgesproken, ook staan op de som van 100.000 euro. De kans is klein dat dit de komende jaren wordt verlaagd omdat het onrust met zich mee zou brengen. Een verlaging van het bedrag – dat in Nederland voor de crisis op een kleine 40.000 euro stond – zou volgens De Vries van Rabo op den duur wel kunnen. Hij denkt aan 50.000 euro.

          Het plan van universitair docent Van der Burg gaat verder. Volgens hem zou er alleen volledige garantie moeten komen voor de eerste 10.000 euro. Voor het spaargeld tussen 10.000 en 100.000 euro zou een percentage gegarandeerd zijn van zeg 10 procent, zo nodig met garantie de overheid. Diezelfde overheid krijgt het recht om in een vroeg stadium bij een probleembank een ‘crisisregime’ instellen waardoor de bank een spaarder niet meer geld mag teruggeven  dan het gegarandeerde bedrag. Het crisisregime wordt opgeheven als de problemen zijn opgelost waarna de spaarder zijn hele inleg terugkrijgt.

          Van der Burg ziet een voordeel in dit  plan omdat de spaarder bij een faillissement het niet gegarandeerde deel van zijn inleg niet terugkrijgt. „Het  risico voor de spaarder is dan een stimulans om bij een betrouwbare bank te gaan sparen. Daardoor gaat er minder geld naar minder betrouwbare banken”, zegt hij.

          Balkenendes tongzoen

          Column door Christiaan Weijts

          Een opmerkelijke uitslag van de Stemwijzer: deelnemers aan die virtuele kiesquiz vinden één onderwerp veel belangrijker dan de AOW-leeftijd, de hypotheekrenteaftrek, de zorg of het onderwijs. 86 procent wil strengere straffen voor geweldsmisdrijven. Dat bleek maandag.

          Dinsdag riep CDA-lijsttrekker Balkenende op alle tv-zenders dat hij af wil van de taakstraffen. Strafdienstplicht, moet het gaan heten, en het papierprikken wordt opgerekt tot een compleet arrangement van nachtdetentie en heropvoeding.

          Nooit eerder honoreerde Balkenende een hartekreet uit het volk zo vlot. Nooit eerder stond hij er zo beroerd voor in de peilingen. Nooit eerder leek Balkenende, kortom, zozeer als twee druppels water op Rita Verdonk.
          Allebei hebben ze zich één doel gesteld: zich niet neerleggen bij hun persoonlijke teloorgang, en stug vastklampen aan hun glorietijd. Laatste hoorde ik het Rita weer op de radio zeggen:

          „Zeshonderdtwintigduizendvijfhonderdvijfenvijftig voorkeurstemmen.” Geen enkele dag is dat getal weggeweest uit haar gedachten, 620.555. Nu heeft ze nul zetels.

          Is het nodig, dat strafplan van Balkenende? Niet om duidelijk te maken dat het CDA met rechts in zee wil; dat wisten we al. Ook niet om criminaliteit aan te pakken. Dat taakstraffen juist goed werken, minder recidive opleveren en goedkoper zijn, wisten we ook al.

          Blijft over: puur populisme. Het volk vindt straffen altijd te laag, niet alleen omdat het volk overrompelend dom is, maar ook omdat het slecht is geïnformeerd. Zo was er een tijdlang ophef omdat verkrachters ‘er met een taakstraf vanaf kwamen’. Kijk je naar zulke zaken dan blijkt het veelal te gaan om jongeren die elkaar onvrijwillig tongzoenen, immers ook ‘het seksueel binnendringen van het lichaam’.

          Niettemin heeft minister Hirsch Ballin (CDA, Justitie) vorig jaar al besloten dat ernstige gewelds- en zedendelicten niet meer met louter een taakstraf gesanctioneerd kunnen worden.

          Balkenendes strafplan is een onvrijwillige tongzoen aan het adres van het stemvee. Jammer dat ons kiesstelsel het niet toelaat tégen iemand te stemmen. Dan werd Balkenende met afkeurstemmen uit de fractie verwijderd.

          Christiaan Weijts