Twitteren is al binnen twee dagen verslavend, merkte Ellen de Bruin. Tegelijk is het niksig en slurpt het tijd.

Waar komt die haat/liefde verhouding dan vandaan?

Dit is het soort verhaal waarvan ik niet verwacht had dat ik het zou schrijven. Want het doet me te veel denken aan wat er een aantal jaar geleden gebeurde. Het bloggen begon net op te komen, journalisten van papieren kranten realiseerden zich dat bloggers soms met nieuws kwamen, en schreven toen allemaal verhalen waarvan de strekking vooral was: kijk, bloggen bestaat, en moet je zien wat het is en wat die bloggers allemaal doen!

Dat leverde hun uiteraard de hoon op van wat toen nog weleens de blogosfeer werd genoemd: vroeg-internetwijze types die niet alléén maar over hun kat blogden (althans, dat deden ze alleen op vrijdag) en die, soms terecht, sneerden: moet je zien hoe die papieren journalisten weer eens achter de feiten aanlopen.

Nou, dit is dus zo’n stuk waarin ik de ouderwetse papieren journalist uithang. Kijk jongens, twitteren bestaat, en moet je zien wat het is en wat die twitteraars allemaal doen! Mea culpa, alvast. Lees verder

Door André Waardenburg (29 mei 2002)

Waking Life is de zevende film van Richard Linklater (Houston, 1960), en de eerste die in Nederland wordt uitgebracht. Zijn `Generation X’-films Slacker (1991), Dazed and Confused (1993) en Before Sunrise (1995) maakten hem echter in kleine kring tot intellectuele cultregisseur. In zijn films wordt dan ook veel gefilosofeerd over het leven, deze gesprekken nemen de plaats in van de plot. Van deze episodische vorm met veel geouwehoer moet je houden, het gebeurde echter altijd wel met veel charmante humor.

Waking Life is hier een logisch vervolg op. De charme en de humor hebben plaatsgemaakt voor een film in de vorm van een filosofisch essay over dromen. Wat als ons leven de droom blijkt te zijn van iemand anders, en wanneer weet je zeker dat je niet meer droomt? In talloze gesprekken gaat de naamloze hoofdpersoon (Wiley Wiggins) op zoek naar antwoorden.

In ontmoetingen met 37 mensen komt er veel ter sprake: de beperkingen van taal, identiteit, het existentialisme, vrijheid, vrije wil en God. Ja, het is pretentieus, en ja, het gaat vervelen maar het doet je ook beseffen dat zo’n niet traditionele vertelvorm met eindeloze discussies iets toevoegt aan cinema als evoluerende kunstvorm, zoals Godard dat al eerder poogde.

Linklater beseft dit heel goed. In een cruciale scène haalt Waking Life de Franse filmcriticus André Bazin aan over de plicht van cinema om de realiteit zo ethisch mogelijk vast te leggen door de relatie tussen de werkelijkheid en het gefilmde zo zuiver mogelijk te houden. Dan openbaart zich de waarheid vanzelf wel.

Volgens Bazin gebeurt dit eerder in een `heilig moment’ tussen personages dan door de verhalende vertelvorm. Waking Life getuigt hiervan maar vernieuwt Bazins relatie tussen werkelijkheid en film ook door de digitaal opgenomen film met animatiesoftware te bewerken. Achtergronden zweven, kleuren vibreren en droomlogica overheerst. Een kleurrijke droom.

Waking Life. Regie: Richard Linklater. Met: Wiley Wiggins, Trevor Jack Brooks, Ethan Hawke, Julie Delpy, Richard Linklater. In: Filmmuseum Cinerama, Amsterdam (niet ondertitelde kopie).

`Waking Life’: de werkelijkheid als droom, live action bewerkt tot animatie