Twitteren is al binnen twee dagen verslavend, merkte Ellen de Bruin. Tegelijk is het niksig en slurpt het tijd.
Waar komt die haat/liefde verhouding dan vandaan?
Dit is het soort verhaal waarvan ik niet verwacht had dat ik het zou schrijven. Want het doet me te veel denken aan wat er een aantal jaar geleden gebeurde. Het bloggen begon net op te komen, journalisten van papieren kranten realiseerden zich dat bloggers soms met nieuws kwamen, en schreven toen allemaal verhalen waarvan de strekking vooral was: kijk, bloggen bestaat, en moet je zien wat het is en wat die bloggers allemaal doen!
Dat leverde hun uiteraard de hoon op van wat toen nog weleens de blogosfeer werd genoemd: vroeg-internetwijze types die niet alléén maar over hun kat blogden (althans, dat deden ze alleen op vrijdag) en die, soms terecht, sneerden: moet je zien hoe die papieren journalisten weer eens achter de feiten aanlopen.
Nou, dit is dus zo’n stuk waarin ik de ouderwetse papieren journalist uithang. Kijk jongens, twitteren bestaat, en moet je zien wat het is en wat die twitteraars allemaal doen! Mea culpa, alvast.
Het begon trouwens niet omdat ik bang was nieuws te missen. Het gerucht ging weliswaar dat Twitter zo’n goeie nieuwe nieuwsbron zou zijn – ontploffende bommen, neerstortende vliegtuigen, twitteraars zouden overal het eerste bij zijn. Maar het begon bij mij vooral omdat ik een week lang thuis aan een project moest werken en ik zocht iets om het werk mee uit te stellen als ik even geen zin had. Twitter is wat dat betreft een perfecte vervanger van Spider Solitaire en andere patience-achtige computerkaartspellen. Binnen twee dagen was ik verslaafd.
Wie en wat trof ik aan, op Twitter? Een vriendin in het buitenland wier blog ik graag volg. Verder vooral veel freelance journalisten en tekstschrijvers die ik vaag ken, of via via. Dan nog flink wat nieuwsmedia en natuurlijk een enorme massa aan volslagen onbekenden waar je gelukkig niets mee hoeft. Dus volg ik eigenlijk alleen die buitenlandse vriendin en lees ik af en toe al die andere types, journalistencollega’s in feite, op hun eigen twitterpagina’s.
En dat is dus het verslavende: al die collega’s doen heel weinig interessants. Ze staan op, drinken koffie, eten, zien een vogel, schrijven een stukje (en dat ging dan goed of slecht), bellen met hun redactie, gaan even hardlopen, vertellen wanneer ze op de radio moeten of een lezing gaan houden, zien iets leuks op internet (af en toe best iets echt leuks) en gaan weer naar bed.
Het is net het eerste seizoen van Big Brother, toen gebeurde er ook niks en toch wilde je het zien. Wat mensen in hun eigen bedoeninkje doen trekt nu eenmaal de aandacht. Je blijft het volgen, ook al heb je wel wat beters te doen, omdat je onbewuste het wil. Dan heeft het bewuste deel van je persoonlijkheid het nakijken, vooral op zwakke momenten. Van die ‘even één kopje thee, en dan meteen uren op internet blijven hangen’-momenten.
Wat op dezelfde manier de aandacht trekt: de opmerkingen die mensen naar elkaar twitteren, de @-replies. Uit onderzoek bleek ooit dat mensen het zo irritant vinden om naar telefoongesprekken van anderen te luisteren omdat ze dan maar één kant van de conversatie horen. Ze willen ook weten (hoe weinig informatief waarschijnlijk ook) wat die ander terugzegt.
Met twitter kan dat: mensen twitteren wat tegen elkaar en door heen en weer te navigeren tussen hun twitterpagina’s kun je als een ware voyeur die gesprekjes volgen. Ook meestal weinig interessant, zeker omdat je voor je het weet de conversaties van volslagen onbekenden zit te volgen, maar het bevredigt toch, naast dat basale sociale, ook een soort puzzelige behoefte.
En die nieuwsfunctie dan: was ik dankzij Twitter als eerste van allerlei dingen op de hoogte? Ja en nee. Ja, ik wist dat de YouTube-pagina van Esmée Denters was verwijderd. En ja, ik wist van de poging tot Tweetroman van Ronald Giphart en zijn vrienden: ze wilden een verhaal in tweets schrijven. Dat zoemde de hele vrijdag rond, inclusief tweets dat Kunststof geïnteresseerd was en RTL Boulevard gebeld zou hebben. En daar stort dan iedereen zich op. (Ikzelf ook; ik was jaloers dat ik niet mee mocht doen.) Allemaal puur enthousiasme dat er eindelijk iets lijkt te gebeuren op Twitter.
Maar echt volwassen nieuws komt meestal helemaal niet binnen via Twitter. Dat betoogde Herbert Blankensteijn op 2 maart ook in een mooie column op pluspost.nl (een column waarvan hij daarna het eerste deel zin voor zin heeft getwitterd, als gimmick; geweldig absurd, zie @hmblank). Blankensteijn noemt Twitter vooral een hulpdienst voor journalisten als ze al weten dat er iets gebeurd is. En daar heeft hij gelijk in: in dat geval heb je gratis info en kwootjes.
Na tien dagen twitteren is mijn conclusie dus niet zo positief. En ja, natuurlijk moet ik dan meteen denken aan wat @2525 (internetjournalist Francisco van Jole) eergisteren twitterde aan @marketingfacts, over de anti-twittercolumn van onze Aaf die dag: ‘Grappig, al dat verzet & publiekelijk afstand nemen. Gebeurt bij iedere nieuwe technologie die als bedreigend wordt ervaren 
’.
Bedreigend? Zou dat het zijn? Tja, Twitter is wel een beetje de webdienst you love to hate. Ik erger me aan het niksige. Ik erger me aan mezelf, vanwege de tijd die het opslurpt. Tegelijkertijd begrijp ik ook wel wat voor gezellige kantooromgeving het biedt aan thuiswerkende freelancers. En zou ik stiekem ook wel willen dat al mijn vrienden die ik te weinig zie, erop zouden zitten. Maar ja, veel van hen zijn al afgehaakt lang vóór Facebook en LinkedIn.
Dat is natuurlijk het echte probleem: het zou best fijn zijn, al je vrienden altijd bereikbaar bij je, thuis en mobiel. Maar dan moeten we misschien wel wachten op een nog nieuwere technologie. Eén die al die versnipperde netwerksitewerelden, én Skype, én Twitter, én mobiele telefoon, én e-mail automatisch combineert. En die iedereens moeder kan bedienen. En die je uit kunt zetten, als je project afmoet. Het komt er vast nog eens van.
Lees meer over twitteren op nrcnext.nl, klik hier.
