Door Marcel aan de Brugh
In sneltreinvaart is het duurzame energiebedrijf Econcern, dat op 12 juni failliet ging, opgeknipt en verkocht. Meer dan twintig dochterondernemingen hebben de curatoren Louis Deterink en Willem-Jan van Andel inmiddels weten te verkopen. „Zoiets heb ik niet eerder meegemaakt”, zegt Deterink in een toelichting. „Niet bij het faillissement van DAF, niet bij Fokker, niet bij LG Philips. We hebben stevig doorgewerkt.”
Econcern was jarenlang het boegbeeld van de duurzame energiesector in Nederland. Het had ambitieuze groeiplannen. De omzet, die in 2007 nog 443 miljoen euro bedroeg, moest in 2012 zijn opgelopen tot 8 miljard euro. Maar vorig jaar raakte het bedrijf in financiële problemen, en kwam daar niet meer uit. Op 23 mei dit jaar werd uitstel van betaling aangevraagd, en drie weken later, op 12 juni, ging Econcern failliet.
Curator Deterink vertelt hoe hij het faillisement tot nu toe heeft beleefd. Zijn collega Van Andel zit voor zaken in India.
Hoe bent u benaderd?
„Ik werd gebeld door de rechtbank van Utrecht of ik mijn agenda wilde schoonvegen. Het is het grootste faillissement in de geschiedenis van deze rechtbank.”
Wat trof u aan bij Econcern?
„Het gebruikelijke. De raad van bestuur was tot de conclusie gekomen dat een herfinanciering er niet meer in zat. Er was geen geld meer om salarissen en projecten te betalen. De Rabobank en ING hebben toen heel snel een boedelkrediet van 7 miljoen euro ter beschikking gesteld. Daarvan konden we de salarissen een tijdje betalen. Anders was het bedrijf als een kaartenhuis in elkaar gezakt. Wij hadden daardoor tijd om onderdelen van Econcern in redelijke rust te verkopen. Dat is gebeurd via gecontroleerde veilingen.”
Waren er lastige zaken?
„Het lastigste project was de verkoop van Belwind, een groot windpark voor de Belgische kust. Econcern had de concessies om dat park te bouwen, maar kreeg de financiering niet op tijd rond. Vlak na het faillissement is de deal alsnog rond gekomen, maar te laat voor Econcern. Conglomeraat SHV is er onder meer in gestapt.”
SHV was aandeelhouder van Econcern. Had het de investering voor Belwind niet eerder kunnen verstrekken, dan was Econcern wellicht overeind gebleven?
„Ik weet niet hoe dat gegaan is. Dat moeten we gaan onderzoeken. Het was wel duidelijk dat men na het faillissement veel te weinig wilde geven voor het belang van Econcern in Belwind. Dat waren harde onderhandelingen. We konden ons niet onttrekken aan het gevoel dat partijen gebruik wilden maken van het faillissement om het deel van Econcern goedkoop binnen te halen.”
Wat is de balans van het faillissement tot nu toe?
„Er zijn meer dan 600 schuldeisers. Die vorderen samen meer dan 750 miljoen euro.”
En wat hebben de verkopen tot op heden opgeleverd?
„78 miljoen euro. We moeten nog onderdelen verkopen, onder meer het belang in Duracar, dat elektrische auto’s maakt. Daar ben ik toch wel teleurgesteld in het ministerie van Economische Zaken. Dag in dag uit zegt het dat het elektrische auto’s belangrijk vindt. We hebben het ministerie gevraagd of ze de verkoop van Duracar wilde steunen. Maar sindsdien is er een sound of silence. Ik begrijp dat er Europese regels zijn voor bedrijfssteun, maar als je wilt kun je marktconforme constructies bedenken. Dat is destijd bij DAF ook gebeurd.”