Antwoorden van Huang Qingjun:

1. I read somewhere that the photographers started the project in 2005 and will finish it in 2011. Is that correct? And when in 2011 precisely will they finish it?

我读到关于他们创造的时间是2005年，将于2011年结束，是这样吗？在2011年什么时候完成？

我们计划在2011年年底完成拍摄。

2. How and where will they present their work? In a gallery, or also in a book or website? Can Duth people see it somewhere

他们目前在那里如何工作？我们在那里（书、网页）可以看到他们的工作？

我目前的工作状况在北京。为中国企业家杂志工作。可以在中国企业家网站上看到我的照片.

- 3. What is their way of working: How do the photographers select the homes and how do they persuade the people to take everything out of their homes?

他们是怎样工作的：他们如何选择家庭？如何说服那些人把家里的东西拿出来？

我会选择有环境特色的地点来拍摄，希望在照片中反映出人与生活环境的关系。 我会给他们看我们的作品，并说明我们想做什么，请他们帮助。多数人家会同意拍摄，也有少数人家不同意拍摄。

- 4. What is the story behind this project, what is the purpose?

这个项目背后的故事是什么？目的是什么？

我们是想用我们的相机记录下中国家庭的变迁，从每个家庭的家当里能看到社会的变迁。

- 5. How fast is daily life in China changing? Can we see it through these photos?

中国家庭的家庭生活变化有多快？我们从这些照片中能看到吗？

中国家庭的变化很快，五年左右就会有大的家电商品进入到中国家庭。在照片里能看到他们生活的变迁，如在草原上生活的人家已经用上了风力发电机，几乎每个家庭都有电视机和电话或手机等

- 6. How did they come up with the idea to photographe the interiors?

他们拍摄家当的想法如何而来？

想法源于一次给中国国家地理的一次拍摄，我们又把这个拍摄进行了深化。

- 7. I read that they ‘aiming to reflect the human nature embedded in the inhabitants’. Can you explain what you mean by that?

我读的文章：他们的目标是反映人们自然的生存状态。能解释一下吗？

就是当今中国家庭的正常生活用品，和他们与居住环境的关系。

- 8. Do these homes reflect the average Chinese citizens?

这些家庭是反映的一般的中国人吗？

是一般中国家庭，不是富人，也不是穷人家庭。

- 9. Last question: Sterre Sprengers selected six pictures (these six: HQJ-05 2007_376253, MHJ-06 2006_376261, MHJ-05 2006_376260, MHJ-03 2007_376258, HQJ-03 2007_376251 and HQJ-01 2007_376249). Can you tell me where these photos were taken (city/village) and who are the inhabitants (wealthy? Poor? Country? City?)?

Sterre Sprengers选了6张照片，请你告诉我们这些照片的拍摄地点（城市/村庄）、他们是什么人（富人？穷人？省？城市？）
HQJ-05拍摄于内蒙古海拉尔草原上，他们是蒙古人，过着游牧的生活，半年时间在草原上住蒙古包，半年时间住在县城里的房子里。

HQJ-01：拍摄于浙江省绍兴市峡山村，他们居住的房子已有70年的历史。

HQJ-03：拍摄于黑龙江省大庆市热电厂，这家人的生活不是很富有房子还是租来的，在这里生活两年多，他们住的房子是土坯房。
———————
Antwoorden van Ma Hongjie:

1. I read somewhere that the photographers started the project in 2005 and will finish it in 2011. Is that correct? And when in 2011 precisely will they finish it?

我读到关于他们创造的时间是2005年，将于2011年结束，是这样吗？在2011年什么时候完成？ 

答:是的,准备是2011年结束,但是因为中国地方很大,不同的环境居住的人会有很多不同,也排除到2012年结束,这要看最后的拍摄效果来决定.

2. How and where will they present their work? In a gallery, or also in a book or website? Can Duth people see it somewhere

他们目前在那里如何工作？我们在那里（书、网页）可以看到他们的工作？ 

答:我是在<中国国家地理>杂志社做图片编辑,所以工作的机会能到很多地方去,这使得我的博客,能看到我的一些照片http://blog.sina.com.cn/cngmhj 

- 3. What is their way of working: How do the photographers select the homes and how do they persuade the people to take everything out of their homes?

他们是怎样工作的：他们如何选择家庭？如何说服那些人把家里的东西拿出来？ 

答:我选择的人家要求有地貌特点,因为在中国有一句话”一方水土养一方人”地方环境不一样,人的住房和家具内容就会不一样.说服人家拿出东西一方面是要把排好的照片给他们看,看到图片他们就不会就觉得不理解,另一方面还要给他们和帮助搬家的人一些礼品或者费用.

- 4. What is the story behind this project, what is the purpose?

这个项目背后的故事是什么？目的是什么？ 

答:里面包括人类居住环境,生活内容,财富多少等的调查,目的就是想让通过照片让观看这看到中国大多数人的生存状态和拥有财富的内容.

- 5. How fast is daily life in China changing? Can we see it through these photos?

中国家庭的家庭生活变化有多快？我们从这些照片中能看到吗？ 

答:中国的变化是很快的,但是不像这些人不会像富人那样一夜暴富,他们的财富往往体现在家具的更新,电视机,摩托车,拖拉机甚至汽车的拥有,这些能从我们新拍摄的照片中看出.

- 6. How did they come up with the idea to photographe the interiors?

他们拍摄家当的想法如何而来？ 

答:启发来源于我们杂志的一个专题,拍摄的也是家庭的内容,但是我们聘请了中国很多摄影师没有认真的对待这些照片的拍摄,家里的东西根本就没有全部搬出来,而是敷衍了事.我就开始自己的继续拍摄,要求被拍摄的人家全部家当拿出来,而不是随便拿出几件去应付别人.

- 7. I read that they ‘aiming to reflect the human nature embedded in the inhabitants’. Can you explain what you mean by that?

我读的文章：他们的目标是反映人们自然的生存状态。能解释一下吗？
答:是的,因为中国很大,居住的各类环境里的人,各类民族的人他们的生活方式和习惯都不一样,所以要大量的拍摄才能出现不同的观看效果.
- 8. Do these homes reflect the average Chinese citizens?

这些家庭是反映的一般的中国人吗？ 

答:是的,这些都是中国大多数家庭的状态,在随后的拍摄当中我会更多的选择差异性,让最后的画册出现不同阶层的生活状态.

- 9. Last question: Sterre Sprengers selected six pictures (these six: HQJ-05 2007_376253, MHJ-06 2006_376261, MHJ-05 2006_376260, MHJ-03 2007_376258, HQJ-03 2007_376251 and HQJ-01 2007_376249). Can you tell me where these photos were taken (city/village) and who are the inhabitants (wealthy? Poor? Country? City?)?

Sterre Sprengers选了6张照片，请你告诉我们这些照片的拍摄地点（城市/村庄）、他们是什么人（富人？穷人？省？城市？）
答:第一张是在中国的云南中国和缅甸的边境拍摄,他们是中国哈尼族村子里的村长 

    第二张是在中国的河南,是生活在黄河上的一个船家,他们家世世代代就以船为家,没有土地. 

    第三张是中国河南一个走江湖耍猴子卖艺的人家.他们家的男人每年大多数的时候都是牵着猴子游走中国各地进行表演赚钱

                             马宏杰

Door Viola Lindner en Marleen Luijt
Rotterdam. Op een drafje komt tafelgenoot  Viola  terug. „Die wc”, fluistert ze net iets te hard. „Ga kijken, zoiets heb je nog nooit gezien.”
Een recensie van restaurant Fred moet bij het sanitair beginnen. Vooral het damestoilet. In de hoge ruimte zijn de muren van spiegels. Met daarop gezandstraalde sierlijke figuren. Links staat een tafel, schuin, met een wasbak en een zilverkleurige kraan in de vorm van een zwanenkop met vleugels. De tafel zelf is van witgoud. Erop een glimmende schaal met parfums van Gucci en Bulgari. Dan de wc’s zelf. De twee immens grote wc-deuren – met glazen deurknop – zijn ook van spiegel. En ook in het toilet ben je omgeven door bewerkte spiegelwanden. Doe je je behoefte op de grote ronde pot, dan zie je jezelf dus zitten.
Fred Mustert (44), eigenaar en chef-kok van het restaurant, vindt het allemaal prachtig. Hij wilde graag een „on-Hollands” interieur. Binnenhuisarchitect Thed Konings, die ook sterrenrestaurant Parkheuvel heeft aangepakt, is op zijn verzoek „helemaal losgegaan”. De glanzende marmeren vloer is erin gelegd door Italianen, deurknoppen en lampen zijn speciaal gemaakt voor het restaurant en een stel Fransen heeft de muren gestoffeerd.
Het plafond bestaat uit allemaal sterren. Ze zijn deels ingelegd met bladgoud en in elk midden straalt een ledlampje. Zeven kunstenaars hebben er drie maanden voor op steigers gestaan. Overweldigend is het zeker, maar je denkt ook: poenig. En een beetje kitsch.
Aan het eten is gelukkig net zoveel zorg besteed. Mustert doet grappige dingen met een gerecht. Niets wordt gemengd, elk ingrediënt afzonderlijk is makkelijk terug te vinden en dan het liefst kunstig op elkaar gestapeld.
Viola  bestelt à la carte, ik kies het verrassingsviergangenmenu (59,50 euro). Eerst komen er wat hartige hapjes op tafel. Die worden zorgvuldig neergezet, langs een voor ons onzichtbaar grid. Alles staat perfect gelijnd, maar wel buiten ons bereik. Dat is kennelijk de bedoeling, want het dichterbij geschoven zilverkleurige broodmandje wordt resoluut weer op de juiste plek gepositioneerd.
Onze communicatie met de bediening verloopt sowieso een beetje curieus. „Waar is de wc?”, vroeg  Viola  aan het begin van de avond. „Dat hebben we niet”, antwoordde een vrouwelijke serveerster met strak gezicht. Na een korte stilte: „Jawel, kijk maar, een zeer mooie zelfs.” Dan het woordje ‘dames’ dat overal wordt tussen geplakt. „Hebben de dames een keuze kunnen maken?” De bediening weet, gezien de overige gasten, blijkbaar beter om te gaan met 50plus-stropdasjes.
Viola ’s voorgerecht is een tompouce-achtig stapeltje van gerookte zalm, met Limburgse asperge. Ziet er prachtig uit, smaakt heerlijk. Het tussengerecht, het enige op de kaart zonder vlees of vis – op verzoek kan er vegetarisch gekookt worden – bestaat uit asperges in een rolletje superdun krokant donkerbruingebakken brioche. Het is jammer genoeg echt te heet, hieraan kun je je mond branden. Mijn tussengerecht, gebakken ganzenlever (inderdaad, de voedermethode van ganzen is omstreden) op een chutney van peer met gesuikerde brioche en kalfsjus, is echt een ongelooflijk fijne combinatie. De fles Maastrichtse witte wijn past er verrassend goed bij. Ook bij het hoofdgerecht van zeetong met truffelroom.
Bij het toetje is de rangschikking der ingrediënten weer een feest: ‘citroencrème met banaan’ is citroencrème, met daarnaast drie stukjes smakelijk gebakken banaan, omlijst door vier drupjes rode saus.
De koffie met bladgoudbonbon gebruiken we in het loungehoekje, nadat we iets gezegd hebben over de imposante hoeveelheid Franse stinkkazen, uitgestald achter ons. Dat is een van de laatste kinderziektes, vertelt Mustert. Er komt een kaaskast met ontgeuringsinstallatie.
Fred is zo’n vier maanden open. Hiervoor werkte Mustert als chef-kok in restaurant La Vilette, dat ook gevestigd is in Rotterdam. Hij kreeg in 2003 een Michelinster. Daarvoor was hij chef-kok in de Zwethheul, waar hij ook een ster ontving. Nu wil hij er weer een. „In december wordt bekendgemaakt wie sterren krijgt. Of ik erbij zit, weet ik niet. De kans is wel groot, want er hebben hier al een paar keer mensen van Michelin gegeten.”
Een restaurant met sterrenpotentie dus. Dat weten veel mensen blijkbaar, want voor een vrijdag of zaterdag moet je nu al 1,5 maand van tevoren reserveren. En alhoewel het restaurant (nog) geen ster heeft, zijn de prijzen er wel naar. Een voorgerecht kost minimaal 14,50 euro, een hoofdgerecht 37,50 euro.
Tja, moet je nu naar Fred, waar de rekening hoog zal zijn, het uitzicht kitsch maar het eten heerlijk? Ja, als je een belangrijk zakendiner hebt, of iets wilt vieren. Helemaal mooi als je (schoon)ouders dan betalen. Zorg wel dat je na het eten – als vrouw – elders naar het toilet kunt. Zoveel confrontatie wenst niemand na een viergangendiner.

Restaurant Fred, Honingerdijk 263-265, Rotterdam. Telefoon 010-2120110. Keuken open 12.00-14.00u, 18.00-22.00u, za geen lunch, zo gesloten.

Door Wilfred Takken

Theater ITs Festival. Gezien: 25-29/6 in Amsterdam. Inl: itsfestivalamsterdam.nl. ** / *** / ****

Op de slotavond van het ITs Festival, waarop de afstuderende theatermakers zich presenteren, wordt straks in Amsterdam een stortvloed aan prijzen uitgereikt, maar de belangrijkste daarvan is de Ton Lutz Prijs voor de beste regie.
Veel studenten maken in hun afstudeervoorstelling een eigen bewerking van Griekse tragedies. Mahlu Mertens en Hanne Vandersteene van de Toneelacademie Maastricht nemen de mythe van koningin Phaedra, die levensgevaarlijk verliefd is op haar stiefzoon Hyppolytus. In After All kijken Phaedra en haar min Oenone in een kleine cel terug op de tragedie. Ze spelen de gebeurtenissen na, de personages spelen personages, wat de actrices de ruimte geeft om te experimenteren met speelstijlen. Gusta Geleijnse, als Oenone, heeft een afgemeten, rustige stijl, Harriët Stroet, als Phaedra, gooit juist alle remmen en laat zich lekker genant gaan. Het levert een redelijke etude op, maar je krijgt geen verrassende blik op het bekende verhaal.
Ten Onder van Milone Reigman is ook een nakaartstuk voor vrouwen, gebaseerd op Trojaanse vrouwen. Na de vernietiging van Troje zitten koningin Hekabe en de andere vrouwen op het strand te treuren en te wachten op hun lot. Milone Reigman speelt zelf het koor: een Surinaamse bediende die een begrafenismaal voor een overleden kind bereidt. De rituelen rond die begrafenis en de maaltijd zelf vormen het mooiste deel van de voorstelling. Het ziet er zo echt en vanzelfsprekend uit, die keuvelende, etende en drinkende vrouwen rond het ingepakte lijkje. Dood en ellende, maar het leven gaat door. Je zou wensen dat Reigman dit ritueel centraal had gesteld. De oorlogsverhalen hadden daar dan makkelijk tussen gepast.
Julie van den Berghe (1981) is de meest belovende theaterregisseur die dit jaar van school komt. Ze kan komend seizoen meteen aan de slag bij NTGent en via dat gezelschap bij de Münchner Kammerspiele. Vanavond maakt zij de grootste kans op de Ton Lutz Prijs.
In haar afstudeervoorstelling De Coup/e schuwt Van den Berghe het grote gebaar niet. Ze gebruikt de volle breedte van de zaal in het Compagnietheater. Voor de bezoekers zijn slechts een paar rijtjes stoelen aan de zijlijn gereserveerd. De Coup/e (The Cut) van Mark Ravenhill is dan ook politiek toneel van het grote gebaar, met een stevige symbolische lading.
Ravenhill plaatst zijn stuk uit 2006 in een kafkaëske dystopie waarin de ‘coupe’ belangrijk is: een rituele lichaamsverminking omgeven met bureaucratie, die niet nader wordt omschreven en die daardoor des te griezelig is. Besnijdenis, castratie, lobotomie, of iets nog ingrijpender? De coupage doet veel pijn en doodt een deel van het lichaam en de geest. Toch zoeken jonge mannen zelf de ‘coupe’, als bevrijdende initiatie.
Het stuk opent met een geweldige dialoog tussen de uitvoerder van de ‘coupe’ en een jongeman die zo vurig een ‘coupe’ eist dat de uitvoerder van streek raakt. Steven van Watermeulen speelt op zijn karakteristieke verdwaasde wijze de uitvoerder, een vermoeide man die lijdt onder zijn beulswerk. De jongeman is een sterke rol van Jan-Paul Buijs die er veel bevlogen wanhoop in legt. In het tweede deel zien we de uitvoerder thuis met zijn vrouw, gespeeld door Marlies Heuer. Ook deze thuisscène is een sterke botsing van twee karakters. Het politiek wordt persoonlijk, ‘de coupe’ is allang het huwelijk binnengeslopen. Heuers en Van Watermeulens subtiel tastende stijl suggereert veel en houdt de spanning hoog.
Als symbool voor het traditioneel bewind wordt de ‘coupe’ het mikpunt van protest. Een revolutie volgt waarbij de langzame, stille scènes plots opzij worden geblazen. Appeltaarten vallen uit de lucht, Franse muziek beukt uit de speakers, aan kabels komen vreemde apparaten naar beneden. Futuristische raketten of misschien ‘de instrumenten’ waarmee de ‘coupe’ wordt gepleegd.
Ravenhill begint sterk maar wil dan teveel uitleggen en inkleuren. Terwijl de onbestemde, Pinteriaanse dreiging juist de kracht van het stuk is. Van den Berghes grote verdienste is dat zij het stuk abstraheert en voorziet van een vreemde bewegingstaal en moeilijk grijpbare beelden, waardoor het mysterie toch stand houdt. Alleen al de mysterieuze rol van de meid houdt de vraag ‘wat is hier aan de hand?’ lang levend.
De meid, gespeeld door Hedwig Koers, waart rond als spotgeest, of rent plots achterlangs met de gecoupeerde jongeman. Zij eindigen lepeltje lepeltje liggend op de lange tafel. Een mooi beeld van de geborgenheid die verdrukt werd onder het ancien regime, maar ook door de steile revolutionairen die een einde maken aan de ‘coupe’.