Archief van berichten op 16 april 2009

Vanmiddag online verschenen: deel één van het concert van het YouTube-orkest, gisteravond in Carnegie Hall.
YouTube Preview Image

Voor wie het gemist heeft: YouTube liet musici van over de hele (bedrade) wereld met filmpjes auditie doen. De winnaars werden naar Amerika gehaald, alwaar zij samen de Internet Symphony No 1 ten gehore brachten.

Onze correspondent Freek Staps was bij de voorbereidingen. Lees morgen zijn verslag in de papieren krant.

De volgende delen van het concert verschijnen op youtube.com/symphonyonline

The New York Times laat op een leuke manier zien hoe werkend en werkloos Amerika zich voelt. Elke bezoeker mag één keer per dag een woord kiezen om zijn “state of mind” te beschrijven. Die woorden schuiven dan je beeldscherm in: hopeful, anxious, disgusted. Groene woorden komen van werkende Amerikanen, rode van werklozen.
nytimes480 De ongelukkigste stad volgens Google Trends

Ik keek op Google Trends om erachter te komen hoe de Nederlander zich voelt. Maar ik belandde in België. lees verder

Vanaf vandaag en de komende negen dagen in Pathé Tuschinski Amsterdam: de 25e editie van het festival voor fantastische films, dat tegenwoordig Imagine heet. Hier het programma: veel horror, maar ook sci-fi en animatie.
Hieronder de trailer van de sociaal-realistische Zweedse vampierfilm Let the right one in. Morgen een recensie en een interview met regisseur Tomas Alfredson in de papieren next.
YouTube Preview Image

Ype Driessen en Willem Stam zijn fotostripmaker en collagekunstenaar. Voor nrc.next maken zij elke week een klikstrip over de actualiteit. Elke maandag t/m donderdag publiceren zij op hun eigen website een autobiografische fotostrip. Op televisie (Triana, NPS) speelden ze eerder de schelmenjaren van Wouter en J-P.

This movie requires Flash Player 9

tiger150 Boek bij het nieuws: The White TigerVerkiezingen in India. Vanaf vandaag kiest de grootste democratie van de wereld (ruim 1,1 miljard inwoners) een nieuw nationaal parlement. Lees ook de papieren krant van vanmorgen. En lees The White Tiger.

De Indiase schrijver Aravind Adiga beschrijft in zijn hilarische debuut hoe zijn hoofdpersoon, de arme maar slimme zoon van een riksja-trekker de verkiezingen beleeft. Hoewel niemand weet hoe oud Balram Halwai is, registreren de lokale autoriteiten hem als achttienjarige, zodat er namens hem op “de Grote Socialist” gestemd kan worden.  Adiga won met het boek, dat is opgeschreven in de vorm van brieven aan de Chinese premier Wen Jiabao, de Man Booker Prize van 2008.

Lees bij Amazon de eerste paar bladzijden (Engels).

Adiga, die in Australië, de Verenigde Staten en Groot-Brittannië woonde, werkte als financieel journalist en was correspondent van Time in India. Meer over de schrijver op NRC Boeken.

Een paar jaar geleden waren piraten nog populair. Vraag maar aan Johnny Depp, die de Keith Richards-achtige piraat Jack Sparrow speelde in de Pirates of the Carribean trilogie. Nu ontvangt het publiek een gezellige piratenfilm waarschijnlijk iets cynischer. De piratenromantiek is verdwenen. Het zijn ordinaire gevaarlijke Somalische kapers die hardwerkende westerlingen aanvallen.

In november 2008 kaapten Somalische piraten een schip uit Oekraine. Foto AFP / Amerikaanse marine

In november 2008 kaapten Somalische piraten een schip uit Oekraïne. Foto AFP / Amerikaanse marine

Johann Hari van The Independent pleit echter voor wat meer begrip voor Somalische piraten. Hun verhalen lijken op die van de legendarische piraten uit de zeventiende eeuw die wij romantiseren.

Als je onlangs de confronterende film Gomorra hebt gezien, weet je dat de maffia voor bedrijven giftig afval dumpt. Terwijl ze dat in de film van Matteo Garrone alleen in Napels doen, heeft de maffia volgens de VN-gezant van Somalië het werkterrein al bijna twintig jaar geleden deels verlegd naar de zeeën van Somalië. lees verder

Paulien CornelisseWie, om wat voor reden dan ook, troost nodig heeft, komt in een heel nieuw taaldomein terecht. Want wat blijkt? Veel mensen die troost willen bieden, denken dat wat ze zeggen niet troostend genoeg is. Dat resulteert in de grootst mogelijke taalonzekerheid. „Ja, ik kom niet verder dan ‘kut voor je’, maar daar heb je natuurlijk niets aan.” Waarom zou je daar niets aan hebben? In strikte zin schieten woorden natuurlijk altijd te kort. Een blanco envelop met geld, daar heb je wat aan. Maar troost de envelop ook? Nee.

Ook populair onder troosters is: „Ik kan werkelijk niets bedenken wat ik voor je kan doen. Maar áls er iets is…” Het klinkt alsof de spreker bang is dat hij de indruk wekt dat hij alle problemen zo maar eventjes denkt te kunnen oplossen.

Er zijn ook troosters die positiever in het leven staan. Ooit hoorde ik deze (echt, echt, echt): „Wat klote voor je dat het uit is. Maar wat een uitdaging om nu weer alleen verder te gaan!”

Het moeilijkste troosten vindt natuurlijk plaats als er iemand dood is gegaan. Omdat dat zo verschrikkelijk moeilijk en onmogelijk is, hebben de mensen verzonnen dat je dan ‘gecondoleerd’ moet zeggen. Een vreemde, afstandelijke formule, die daarom vaak wordt ingekapseld tot zoiets: “Nou, gecondoleerd, zal ik maar zeggen.”

Jammer dat troosten niet een beetje meer pit mag hebben. Vergelijk het met feliciteren, het omgekeerde van troosten. Je hebt het ultrasaaie ‘Nou, van harte’ – dat is het ‘gecondoleerd’ van de felicitaties. Aan de andere kant van het felicitatiespectrum heb je kleuterjuffen die een vlag op het bord tekenen en er enthousiast de klassieker ‘gefeliciflapstaart!’ uitgooien.

Troosten met de energie van een kleuterjuf. Dat zou mooi zijn. Dat er bij elk levensdrama wel iemand op je af zou komen met een welgemeend ‘gecondoleflapstaart’.