Bunkeren, een echte mannenhobby

Ik waande me even in 1943

Het was wel even slikken, toen ik op een zaterdagnacht met vijf onbekende, vrijgezelle mannen een heel diep gat moest graven in de duinen waar even verderop net een lijk was gevonden.

Behalve allerhande pijnen spookten er vragen door mijn hoofd. Had ik de hoofdredactie niet moeten zeggen waar ik was? Groef ik mijn eigen graf? En: is dit wat ze bedoelen met ‘meisjes die er om vragen’?

En dan wurm je je door een nauwe schacht in de grond. Je hoopt dat de bunker nog ‘maagd’ is: onbetreden sinds de Duitsers hem verlieten. Eigenlijk wil je natuurlijk een dagboek vinden, of liefdesbrieven. Heimelijk vrees je een (dode) Mof.

Dan raken je voeten de grond. In de bunker is het koel en vochtig. Dikke druppels hangen aan het plafond vol roestige stalactieten. Met je koplamp verken je de muren, de grond. Daar ligt centimeters water.

Woelend met mijn vingers vond ik boutjes, een geweerdopje en een reepje gebruiksaanwijzing van het luchtfiltersysteem. „Tod droht” ontcijferde  ik, en „einatmen gefährlich”. Onmiddelijk maakten mijn bedenkingen plaats voor de zogenoemde Historische Sensatie. Ik waande me even in 1943.

Restte nog één angst: dat je net als Winnie the Pooh, na een honingrijk bezoek aan Konijn, bij het verlaten van het hol blijft steken en je benen voortaan worden gebruikt als wasrekje.

Tientallen bunkeraars zijn in Nederland actief. Bezoek websites van de Haagse Bunkerploeg of het Fortificatieforum. Of breng een bezoek aan een bunkermuseum, bijvoorbeeld in IJmuiden, Zoutelande of Hoek van Holland.

Lees meer over bunkeren vandaag in nrc.next.

• bunker
• duinen
• tweede wereldoorlog