Treinkaartje kopen anno 2009
Hoe doe je dat als buitenlander zonder pinpas?
Gisteren gebeurde het weer op station Rotterdam Alexander: een meneer wapperde met een biljet van twintig euro en vroeg in het Engels waar hij een treinkaartje naar Utrecht kon kopen. Een buitenlander, zonder pinpas. Zonder broekzakken vol met euromunten.
Ja, waar kan dat? Niet bij de automaat, want die slikt geen biljetten. Er was geen loket. We keken om ons heen. Een medestander bood aan met haar pinpas een kaartje voor de man te kopen. Hoe lang ze daarna hebben staan knoeien om twaalf euro twintig aan wisselgeld te vinden weet ik niet, ik besloot mijn trein te halen.
Hoe moeten buitenlanders een treinkaartje kopen in Nederland? En waarom hebben wij in Nederland nauwelijks biljetslikautomaten?Aan de techniek kan het niet liggen. Deze maand was ik in Rusland – daar laadt iedereen zijn mobiele beltegoed op met biljetten bij de talloze terminals rond de metrostations. Zelfs in Moldavië, het armste land van Europa, haalde ik onlangs koffie door papieren Moldavische lei in een automaat te duwen.
Ook elders in Europa heb ik regelmatig biljetten ingevoerd, in Berlijn bijvoorbeeld, op het treinstation, om een kaartje te kopen. Dat zijn dezelfde euro’s als de onze.
Hoe zit het? De NS gebeld. Onvoldaan gebleven. Er zijn twee redenen waarom er geen bankbiljetautomaten op de stations staan, aldus voorlichter Nienke Spanauf:
1) het risico dat de kaartjesautomaat wordt gekraakt door criminelen neemt toe als er bankbiljetten inzitten.
2) de NS voldoet niet aan de voorwaarden voor wettelijke ontheffing voor “lopers” – dat zijn de mannen met de geldkoffertjes die de automaten legen.
Ik vroeg: Wat zijn de voorwaarden? De voorlichter: Dat weet ik niet
Ik vroeg: Om welke wet gaat het? De voorlichter: Dat weet ik niet.
De NS is niet van plan om biljetautomaten te gaan installeren. “We leven nou eenmaal in het tijdperk van chippen en pinnen”, aldus Nienke Spanauf. Volgens haar gaat het om een zeer klein aantal mensen dat in de problemen raakt.
Buitenlanders moeten daarom hun kaartje betalen met een Maestro-pinpas of met contant geld, op Schiphol kan het tegenwoordig met creditcards. Is dat alles niet van toepassing? Dan moet je – met toeslag van 50 cent (‘ik ben bang van wel’, aldus Spanauf) – een kaartje kopen bij filialen van de AH to Go en Wizzl.
Op die wet en de afwezigheid van bankbiljettenslikkers in Nederland kom ik nog terug.



