Coco Chanel mag niet roken op filmposter
Ook al stak ze er 50 per dag op
De oorspronkelijke poster
Op de poster van de film Coco Avant Chanel, die morgen in première gaat, heeft de Franse actrice Audrey Tautou een sigaret tussen haar vingers. En dat mag niet. Dat is in strijd met de Franse tabakswet die het afbeelden van roken en rookwaar in reclame verbiedt.
De nieuwe versie
Dat is de reden voor Metrobus, de autoriteit achter de reclames in bus en trein in Frankrijk, om de poster te weigeren. En hoewel Chanel en sigaretten gewoon bij elkaar horen – Coco Chanel rookte 50 sigaretten per dag – vindt Metrobus dat de wet hier boven de historische nauwkeurigheid gaat.
Zie hier de echte Coco Chanel roken op een oude foto.
Het is niet de eerste keer dat rookwaar op posters in Frankrijk wordt gecensureerd. In 2005, liet de Franse Openbare Bibliotheek uit angst voor een proces een sigaret wegpoetsen op een poster van Jean-Paul Sartre. De sigaret die het handelsmerk was van de kettingrokende filosoof.
Ook de filmposter van Jacques Tati met de altijd aanwezige pijp, werd door Metrobus onderhanden genomen. Hij rookt nu een knalgeel windmolentje.
Roken is slecht. Ook met terugwerkende kracht. Ook van legendarische figuren, zelfs als het een onlosmakelijk deel van hun persoonlijkheid is.
Bekijk in het Internet Archive video’s van beroemde oude sigarettenreclames.
Ik snap zeker je standpunt over authentieke weergaven van karakters en historische feiten, maar het is de verplichting van Frankrijk om zijn wetgeving consequent toe te passen.
Een verbod op bepaalde reclame is namelijk in strijd met Europese wetgeving (nl. discriminatie, vrijheid van meningsuiting en ga zo maar door). Zo’n verbod is enkel toegestaan indien het een doelstelling van algemeen belang nastreeft en indien het evenredig is, dit wil zeggen dat het geen te grote belemmering mag vormen. We willen geen tabak in reclames omdat reclames alomtegenwoordig zijn en we van het beeld af willen dat roken ‘hip’ of ‘elegant’ is. Dan moet inderdaad een poster van Coco Chanel aangepast worden, ook al zou dit niet stroken met de werkelijkheid. Anders krijgt Frankrijk de ene rechtzaak na de andere op z’n dak van een heleboel bedrijven die vinden dat zij benadeeld worden en daar een schadevergoeding voor eisen. (ja sorry voor deze droge uitleg, ik studeer nou eenmaal economisch recht)
En om eerlijk te zijn: de bedoeling van zo’n poster is strikt gezien niet dat hij mooi of kunstzinnig is, maar dat mensen de film gaan kijken, en als ze de film gaan kijken, zullen ze wel zien dat Coco rookte.
Of om het van een nog andere kant te bekijken: binnenkort zijn de originele posters mét sigaret weer een heleboel meer waard op veilingen.