datum datum

Twitterfoto op groen! En dan?

Met een muisklik verander je de wereld niet.

Door Ernst-Jan Pfauth Ernst-Jan Pfauth op 30 juni 2009

Twitterfoto's

Avatars

In de papieren nrc.next betoog ik vandaag dat mijn generatie vrijwel alleen nog protesteert met wat muisklikken. Anti-Ahmadinejad? Gewoon even lid worden van de Mousavi-groep op Facebook en je hebt je morele plicht vervuld. Hoewel het van medeleven getuigt, vind ik het een luie vorm van protest.

Nu is het niet eenvoudig om de Mousavi-stemmers op welke manier dan ook vanuit Nederland te steunen. Maar ook als het nationale onderwerpen betreft, gaat politiek protest vaak niet verder dan één druk op knop. Al 54.266 Hyves-gebruikers klikten op de ‘Lid worden’-knop van de Anti-Wildershyve. In het forum maken leden er een sport van bewijzen aan te voeren dat de PVV-leider Hitler imiteert. Ook roept iemand om de tien berichten ‘dat het nu echt tijd voor actie is’. Op een Amsterdamse anti-Wilders-brainstorm kwamen op woensdag 24 juni desondanks slechts 25 mensen af.

Wat zou het mooi zijn als wij ons vermogen om online grote groepen bij elkaar te krijgen, gebruiken om de massa te bereiken en echte politieke of maatschappelijke verandering in gang te zetten.

Dit blogje dient maar één doel en dat is het mogelijk maken van een discussie. Lees hier het hele opiniestuk en schroom niet om hieronder te reageren.

23 reacties op "Twitterfoto op groen! En dan?"rss-icon

Aantal goede punten en reden waarom ik inmiddels weer onttwitterd ben. Maar het meest vervelende vind ik inmiddels hoe de mainstream media zich ook helemaal hebben laten opeten door Twitter-berichtgeving, die nauwelijks controleerbaar en niet even betrouwbaar is. Ooit Evelyn Waughs Scoop gelezen?

Bedankt voor je goede opiniestuk. Ik ben het absoluut met je eens: de vrijblijvendheid van het (anoniem) posten van activistische stellingen is schokkend en tekenend voor onze tijd. 
 
Om in termen van de amerikaanse filosofe Jodi Dean te spreken: we bevinden ons in het communicatief kapitalisme. Ze verwijst hiermee naar het tijdperk waarin het geloof in verandering klein is en we alleen nog genot krijgen van het idee dat we iets bijdragen, terwijl we dit feitelijk niet doen. 
 
Voor de geinteresseerden: Jodi Dean doet dit in termen van desire en drive. desire is het verlangen dat streeft naar een fantasie of utopische staat (gelijkheid, einde van de discriminatie, wereldvrede) die natuurlijk nooit gerealiseerd kan worden. Door te handelen met deze fantasie als richtlijn kan men echter wel iets voor elkaar krijgen. Drive is daarentegen het proces dat we realiseren dat de utopie is wat hij is, en we halen genot uit het ronddraaien om dit besef: we twitteren, hyven etc. zonder te handelen. ( zie haar nog te publiceren boek met de pakkende titel: Democracy and other neoliberal fantasies, 2009) 
 
voor de actieven onder ons: wanneer naar het malieveld om te protesteren tegen Wilders? Count me in!

Volledig mee eens; precies deze ontwikkeling willen we met happyChaos, jong Amsterdams collectief van studenten, aan de kaak stellen. 
 
19 September in de Stadsschouwburg Amsterdam over “OVERVLOED” 
 
Daarom de vraag: “Ben jij een disco-idealist?” http://www.happychaos.nl/site/?p=648

Inderdaad een goed stuk, maar ik denk dat de internetgeneratie, mede door het grootschalige gebruik van dit medium, over het algemeen een luie en weinig maatschappelijk geëngageerde is. Jammer, maar het is nou eenmaal een feit dat deze generatie in haar directe omgeving minder heeft om tegen te protesteren dan de protestgeneraties uit de jaren ’60 en ’70. 
 
En vanuit taalpuristisch oogpunt: voltooid deelwoord van vervullen is vervuld ;)

“…en je hebt je morele plicht vervult.” Au. =] 
 
Los daarvan: is dat echt iets van deze tijd? Ik denk het niet. Tegenover een klein handjevol mensen dat daadwerkelijk iets doet, heb je *altijd* al een enorme groep — verder passieve — kankeraars gehad. Er zijn tegenwoordig misschien nog meer manieren om dat laatste te doen, maar nieuw is het allerminst. Iets van menselijke natuur, denk ik.

Hear hear! 
 
Maar met alle respect voor de auteur van dit prima artikel: its not gonna change anyway. 
 
De huidige jonge generatie Nederlanders zijn niets meer dan lemmingen, oppervlakkige conformisten die wel overal een mening over willen hebben, bij voorkeur een sociaal geaccepteerde mening die het goed doet bij zielige mensjes, maar liever zonder daarvoor enig risico te lopen. 
 
Tegen Wilders zijn ze allemaal, maar net als de Wilders-adepten komen ook de Wilders-bestrijders niet verder dan hun laffe anonieme nicks op internet. Stel je eens voor dat ze écht voor hun mening moeten uitkomen! Straks verliezen ze hun baan of, nog erger, hun status binnen hun immer machtige vriendengroep. Afwijkende mening en authenticiteit worden heden ten dage niet geaccepteerd door de postmoderne, hedonistische, hippe west-Europese peergroup: of die me zoals de rest of ga dood. Dat is ook tolerantie. (Liever laten ze daders van een mishandeling in Amsterdam lopen dan dat ze gewoon benoemen dat de daders geen blanken waren. Ook dat is “benoemen en bouwen”.) 
 
Wanneer was de laatste keer dat de barricaden werden beklommen? Tijdens het verzet in de Tweede Wereldoorlog? Dat verzet dat overigens ook maar een klein gedeelte uitmaakte van de Nederlandse bevolking, de rest was te druk bezig met het redden van zijn baantje en doen wat de bezetter zei.  
 
We leven in een laf, bescheten, bang land van goedkope meelopers en meningloze “levensgenieters” met als voornaamste taak het bezitten van een nieuwbouwhuis en het stichten van een gezin. Bij voorkeur met “een leuk actief sociaal leven en een positieve vrolijke instelling”. 
 
Want u dacht toch niet werkelijk dat die lieve Twittermensen, op voorspraak van de bekende écht linkse interneticonen die zich toch al laten gelden als moraal- en gedachtenpolitie, ook werkelijk een idee wie of wat ze steunen in Iran? U dacht toch hopelijk niet dat deze massa lemmingen met hun groengeverfde avatars zich ook werkelijk betrokken voelen bij die situatie in Iran? HA! Hoe u zich kunt vergissen!  
 
De groene avatar is net zo’n uiting van meningloos kuddegedrag van een meute overconsumerende sprinkhanen als het besturen van een kekke bakfiets voor de kinderen of het dragen van een pastelkleurige polo. Het is een verplichting, noodzakelijk om de murw geslagen identiteit nog enige vorm te geven. “Iedereen doet het!”, dus dan is het goed. Een toegangsbewijs tot het verdovende en veilige groepsgedrag. 
 
Wil je Iran echt steunen dan doe je niks aan je Twitter-avatar.  
Omdat je niet weet hoe het er echt aan toe gaat.  
Omdat je niet snapt hoe de democratie daar mogelijk allang werkt, doordat de meerderheid wél voor Ahmadinejad heeft gekozen (zou dus zomaar kunnen). 
Omdat ook de oppositieleider een mensenrechtenschender van het zuiverste water is (en niet de held die er nu van wordt gemaakt; weten die brave Twitteraars eigenlijk wel WIE ze precies steunen?).  
Omdat je de cultuur niet snapt.  
Omdat je, kortom, geen enkel recht van spreken hebt om “de groene lente” te steunen.  
 
Was ik een Iraans revolutionair geweest dan had ik al die brave Twitteraars vriendelijk toch dringend verzocht gewoon weer lekker thuis aardappels te gaan schillen en je niet te bemoeien met zaken die je niet aan gaan. Of zich in Teheran te melden, maar dan wel met een groengeverfd gezicht. 
 
Niet dat groenloos blijven je in dank wordt afgenomen. Welnee. Niet meedoen met de rest is verboden. Zo tolerant zijn de tolleranten, veilig vanachter hun laffe schermpje, ook wel weer: wie niet tolerant is moet kapot. Sociaal zijn is goed, wie niet meedoet is asociaal. “Uit respect twee minuten Twitterstilte” op 4 mei (echt gebeurd!), zegt wel zo ongeveer alles hoe vreselijk sociaal Twitteraars wel niet zijn. 
 
De middelmaat regeert, net als de hypocrisie, karakterloosheid, initiatiefloosheid, bekrompenheid, burgermansmentaliteit en sociaal geaccepteerd oppervlakkig egoïsme. Wie niet snapt waar ik het over heb moet op een gemiddelde Nederlandse hbo voor journalistiek (of nog erger: om het even welke hbo en zelfs universiteit) gaan kijken. Dan valt alles vanzelf op z’n plaats. 
 
A propos, nu ik het er toch over heb: iemand in voor een “Meer authenticiteit in het tragische Nederlandse bestaan”-manifestatie op de Dam? Een stroming oprichten voor meer rumoer in het leven is misschien ook een leuk idee. 
 
bert.brussen@gmail.com

Ik denk dat de mensen die de profielfoto van twitter op groen zetten ook niet het idee hebben dat ze actie voeren. Ik heb hem ook een paar dagen op groen gehad, maar ik heb daarbij nooit de illussie gehad dat ik iets bijdroeg. Het was meer een teken voor de buitenwereld en mijn followers dat ik me met het onderwerp bezig hield en alle berichtgeving over het onderwerp las. Ik vond het geweldig om te zien dat je via een medium als twitter foto’s en filmpjes kon bekijken. 
 
Men zegt wel eens dat het moeilijk te checken is via kanalen zoals twitter en facebook, maar wanneer twitter er niet was dan zouden alle journalisten zelf een verzonnen verhaal voor de camera op lepelen of in de krant schrijven. Zij zijn namelijk allemaal het land uitgestuurd en weten net zoveel als wij hier in Nederland. Maar omdat zij dichtbij Teheran in de buurt zijn, zijn we geneigd alleen hen als ‘betrouwbare’ journalisten te geloven.  
 
Ik wijk nu af naar een andere discussie, maar de kern van mijn boodschap is dat mensen die via internet ‘protesteren’ volgens mij meer een signaal willen afgeven over waar zij staan in deze wereld. Echt de straat op gaan en protesteren is een volgende stap. Want ik denk dat wanneer Wilders premier zou worden, dat er dan ook echt wel mensen de straat op gaan om hun mening te laten gelden en niet lui achter hun computer blijven zitten.

Alsof met 250.000 man op het museumplein gaan roepen dat het in Iran niet pluis is wel zin zou hebben.

Je twitterfoto op groen zetten is een vorm van steunbetuiging. Niks meer, maar ook niks minder. Andere mensen dragen een aids-symbool. Daar geneest ook niemand van. Afschaffen dan maar? 
 
De schampere manier waarop er hier over geschreven wordt, doet weinig recht aan al die mensen, die op hun manier proberen anderen een hart onder de riem te steken. Wat te denken van Amnesty-leden die brieven sturen aan politieke gevangenen. Min of meer symbolisch, en toch voelen de gevangenen zich gesteund. 
Een stuk sneuer vond ik de activistische manier waarop westerse journalisten -ook vanuit hun veilige omgeving- een nogal eenzijdig beeld van de situatie in Iran gaven. De suggestie werd gewekt dat het hele land in opstand was. En toen dat niet het geval bleek en de waan van de dag weer de overhand nam, werd het simpelweg stil.

We hebben een online petitie tegen de discriminerende standpunten van de PVV die al door 10.000 mensen is getekend. (Heb jij al getekend?) Maar we mobiliseren ook voor acties op straat tegen de ideeen van Wilders, zoals vorig jaar op de Dam. Allebei dus.

“We” de jongere generaties (>35 of zo) lijken inderdaad gemakzuchtiger in hun uiting, protest en maatschappelijke betrokkenheid. Een terechte en goede kritiek dus. 
 
Echter ik zie zeer regelmatig uitingen van een zeer directe maatschappelijke betrokkenheid. Zoals afgelopen weekend toen ik met een 20-tal vrijwilligers waarvan een groot deel jonger dan 30 ons twee dagen 12uur per dag inzetten voor het Nederlandse Rode Kruis. Zelf zet ik me als vrijwilliger gemiddeld zo’n 5uur per week in voor deze organisatie en is het mijn doel om te worden van de Emergency Response Unit die direct uitvliegt bij internationale rampen. 
 
Dus, ja soms ben ik “lui” en kleur mijn Twitter-profielfoto groen, wordt lid van een protest-hyves of facebook.  
 
Maar dat komt omdat ik maar 126uur per week wakker ben, waarvan ik er ruim 40 op het werk doorbreng, er 16 op een zondag liggen. Dankzij Christelijk Nederland een dode dag waarop er nagenoeg niets te doen valt (hoewel dus wel voor het Rode Kruis) en een groot deel ‘s avonds is waarop veel zaken gesloten zijn en in het donker is het lastig zichtbaar te demonstreren.  
 
Sowieso, wat zou het uithalen als Nederlanders demonstreren tegen Iran? Ligt Ahmadinejad en de raad van hoeders ook niet wakker van. En tegen Wilders demonstreren? Is hij niet van onder de indruk denk ik, dat noemt hij demoniseren door de linkse kerk. Beste protest is en masse op hem stemmen en dan hopen dat hij in 1,5 jaar een puinzooi van zijn kabinet Peroxide I maakt.

Gooie woorden allemaal. Ook iets doen? Mail brainstormborrelaars@gmail.com. Die zijn bezig met een tegengeluid tegen Wilders. En nee, geen geitenwollensokkenclubje.

Zelf ben ik iemand uit de bekritiseerde generatie. Student, twitteraar en ja, mijn avater is groen. Met een aantal genoemde punten ben ik het met jullie eens. Allereerst klopt het dat een groot deel van de huidige generatie onverschillig is, als het niet over voetbal en mooie vrouwen of mode en tv series gaat dan is het niet interessant. Maar dit zijn juist niet de jongeren die op twitter actief zijn. De 
selecte groep van jongeren die op twitter actief zijn, zijn nu juist de jongeren die wel verder denken, kranten lezen en zich met politiek bemoeien.  
 
En dan de groene avaters. Het klopt dat het zeer weinig moeite kost om even je afbeelding een groen kleurtje te geven, maar is het daarom ook meteen zinloos? Hoe veel aandacht zouden de gebeurtenissen in Iran hebben gehad als #iranelection #teheran en #adina niet bovenaan de twitter ‘trends’ hadden gestaan? Als er geen youtube filmpjes verspreid werden om de gebreurtenissen aan de rest van de wereld te tonen? Gezien het feit dat er vrijwel geen westerse journalisten in iran meer zijn om de geberutenissen te verslaan, is het internet de enige spreekbuis naar het westen, voor het iraanse volk. En juist omdat twitter annoniem is, is het uitermate geschikt voor het iraanse volk. En ja, dan is het misschien moeilijk om de waarheid te controleren, maar zulke verhalen gan je toch niet verzinnen? En de foto’s van ruggen met sporen van martelingen zijn zeker niet gephotoshopt. 
 
Het verspreiden van de berichten uit iran en het groen kleuren van je avater zijn misschien niet de meest heldhaftige mannier van protest, maar zorgen er wel voor het geluid uit iran in het westen doordringt en dat was toch uiteindelijk het doel.

Is het nut van een actie recht evenredig met de hoeveelheid moeite die je er voor moet doen? 
 
Dan zou deze rangorde in oplopende volgorde van belangrijkheid kunnen gelden als handvat. Bepaal hoe erg je iets vindt, en kies aan de hand van deze lijst hoeveel moeite je in je actie wil steken. 
 
1. Twitterprofiel, hyves, digitale petitie tekenen 
2. echte petitie tekenen 
3. aan de collectant geven 
4. zelf collecteren. 
5. Het malieveld opgaan. 
6. Een demonstratie organiseren. 
7. Naar (noem een brandhaard) toegaan en helpen. 
10. Een hofstad-achtige groep opzetten. 
12. Tijdens een presidentiele rede als streaker groen gebodypaint van het witte huis abseilen.

Hm, niet mogelijk om met een muisklik de wereld te veranderen? Ik denk van wel. 
 
Check Pifworld.com

Ik ben het met Jaap (#7) eens dat de meeste mensen die hun avatar groen maken echt niet de illusie hebben super veel bij te dragen. 
 
Toch is het zeer efficiënt. 1 minuut werk en als genoeg mensen het doen komt het in kranten en levert het enige politieke druk op.  
 
Vergelijk dit met naar het Malieveld gaan: minimaal 6 uur werk. Levert dat daadwerkelijk 6 * 60 = 360 keer zoveel politieke druk op? Of, om naar het belangrijkste resultaat te kijken: waren er dan 360x zo weinig slachtoffers geweest?  
 
Of nog anders bekeken, wat is een nuttigere besteding van 6 uur: 1 goede zaak een klein beetje steunen op het Malieveld of 360 goede zaken een piep klein beetje steunen via Twitter. 
 
De oude vergelijking gaat niet meer op: alle kleine beetjes helpen tegenwoordig namelijk wél.  
 
Je avatar groen maken is gewoon een heel effectieve tijdbesteding. 
 
Er is bovendien wel degelijk meer gebeurd dan het artikel suggereert. Te denken valt aan mensen die proxy servers opzetten en mensen die hun locatie op Iran zetten om via die ruis de inlichtingdiensten te frustreren. En mensen die berichten en foto’s uit Iran doorsturen om te voorkomen dat ze offline gehaald worden.  
 
Is dat ook nog lui te noemen?  
 
Dit zijn allemaal acties die toch enige skills vereisen en je hebt niet eens zo heel veel van dit soort mensen nodig. Duizend man die dit soort dingen doen, krijgen misschien wel meer voor elkaar dan 100.000 man op het Malieveld.  
 
Ik zou als ik die mensen was de komende tijd geen vakantie naar Iran plannen. Afhankelijk van hoe kapabel de overheid daar is en hoezeer ze een statement willen maken. Misschien willen ze juist wel niet toeristen pesten.  
 
Feit is: de mensen die bovenstaande dingen gedaan hebben zijn actief betrokken bij een poging een regime te ondermijnen. Als ze Iraniër waren in Iran – zonder NL paspoort en veilig bureau – zouden ze ervoor opgepakt worden.  
 
Je zou echter nog twee dingen kunnen hopen: 
1 – dat meer mensen hun “specialisme” of andere nuttige arbeid – behalve demonstreren – inzetten in de strijd voor hun idealen. 
2 – dat de huidige activelingen nog betere gereedschappen in handen krijgen om een verschil te maken. 
 
Bedenk daarbij echter wel dat als 2) uit de hand loopt, we ineens tegen heel andere problemen gaan oplopen. Als een groepje “luie jongeren” ineens in staat is om een regime aan de andere kant van de wereld effectief omver te werpen…

Misschien een iets meer concrete aanbeveling: in plaats van jongeren te ontmoedigen door hun bijdragen als te klein te bestempelen, zou je ze moeten enthousiasmeren en aanmoedigen veel en veel meer van die kleine bijdragen te leveren. Voor je het weet zijn ze eraan verslaafd.

De link van Ellen is niet toegankelijk meer?  
 
Ben er, net als Sjors, zeker van dat bestaande vormen van actie-voeren ons kunnen inspireren en aanzetten tot nieuwe vormen van activisme, die dankzij technologie mogelijk verder kunnen reiken dan ooit.  
 
We moeten het echter wel bedenken, plannen en doén. Onze generatie, welke generatie dan ook!

ach, die groene profielfoto’s zorgen in elk geval weer voor een opiniestuk in nrc.next waaruit blijkt dat Twitteraars via een eenvoudige uiting blijk geven van betrokkenheid met de Iraanse bevolking. Dat Ahmedinejad dat niks kan boeien is geen argument, hem kan het ook niks boeien als ik mezelf uit protest op de Dam in de fik zou zetten. 
 
Wat whulsbergen (#14) zegt; met de kanttekening dat de serieuzere vormen van steunbetuiting en protest juist beginnen met kleinere uitingen. Die demonstratie op de Dam komt er al helemaal niet wanneer de eerste aanzetten tot steunbetuiging en medeleven – zoals gekleurde avatars – al weer worden gesmoord doordat ze als lui en ontoereikend worden bestempeld. Ja, Warhol doet pas echt zijn best, en Gandhi had tenminste wat over voor z’n idealen. Tja, als we zo gaan beginnen komen we nooit ergens.

@Sjors Provoost en Jaap Stronks, ik waardeer jullie positieve insteek en ben het tot op zekere hoogte met jullie eens. Het is goed dat mensen acties ondernemen die van medeleven getuigen – zoals ik ook in mijn stuk aangeef. Ik vind het alleen kwalijk als het daar bij blijft. Goed dat de anti-Wilders-hyver lid wordt van de Anti-Wilders-hyve, jammer dat er van die 55000 man slechts 25 naar Amsterdam komen.  

 
Ik heb dit stuk niet geschreven met de insteek om jongeren te ontmoedigen. Ik wil ze juist aanmoedigen verder te gaan. Dat ze hun digitale kwaliteiten inzetten om grote groepen op de been te krijgen.

Ik heb mijn twitter op groen gezet. Waarom? Als steunbetuiging. Ik wil de (geëmigreerde) Iraniers laten zien dat ik met hun meeleef en aan hun kant sta. Help ik ze daarmee? Niet direct, maar ik en duizenden anderen laten zien dat wij ‘gewone burgers’ niet onverschillig zijn. Stel, dat ik dezelfde situatie meemaak en merk dat niet-Nederlanders massaal hun Twitter op ‘oranje’ zetten. Dan zou ik me minder in de steek gelaten voelen. Ik weet dat veel mensen met ons meeleven en wie weet geeft dat extra kracht om actie te blijven voeren.  
 
Je kunt ook niets doen… 
 
Het is inderdaad lastig mensen te mobiliseren. Ik denk dat mensen zich alleen bij een groep aansluiten waarmee ze zich verbonden voelen. De groepen die demonstreren zijn vaak extreem links of rechtse groepen of religieus. De meerderheid heeft daar weinig mee. Voor veel mensen is de drempel voor het beginnen van een eigen beweging te hoog. Tegelijkertijd vind ik Nederland een zuur land. Kijk naar de politiek en media. Jammer dat we in Nederland niet zo iemand hebben als Obama. Hij slaagde er met zijn positieve boodschap wel in bepaalde moeilijke groepen zoals jongeren en Afro-Amerikanen in actie te laten komen.

Erg jammer dat de nieuwe generatie door de oude zo wordt afgeserveerd. Ik ben het met bovenstaande reacties eens dat effectiviteit niet recht evenredig is met de moeite die het kost en dat de oude generaties echt niet allemaal deelnamen aan heroïsch verzet en meeliepen in grootse demonstraties.  
Ten eerste mobiliseer je anno 2009 mensen niet alleen maar op het malieveld. Vroeger was dat de enige vorm waarin mensen massaal uiting konden geven aan hun mening. Het internet mobiliseert niet alleen mensen, maar mobiliseert informatie, mobiliseert getuigenissen en mobiliseert een beweging die veranderingen in gang kan zetten.  
Wie denkt dat de nieuwe generatie lui is en zich niet niet betrokken voelt bij de actualiteit heeft het mis. Deze generatie heeft in tegen stelling tot de voorgaande wel de mogelijkheid om actief bij te dragen en doet dat ook. Zo dragen ze bijvoorbeeld bij door de stem van het volk van Iraan laten weerklinken (Retweeten). 
Daarnaast probeert iedereen bij te dragen naar eigen vermogen. Niet iedereen kan of wil de waterkanonnen op het Malieveld trotseren tijdens een wilde demonstratie, maar kiezen ervoor om uiting geven aan hun mening middels een groene avatar. Het maakt de eens zo stille meerderheid een meerderheid met een stem. ook dat is een vorm van mobiliseren. 
En zeg nou eerlijk… zou Ahmadinejad wakker liggen van een groep protesterende hollanders op het Malieveld?