Was het zijn muziek? Zijn tragische levensverhaal? Zijn superieure danskwaliteiten? Zijn witte sokken? Zijn rijkdom? Zijn gekte?
Ik beperk me maar even tot zijn gekke kreetjes en gilletjes. Want als er iemand qua kreetjes en gilletjes met kop en schouders boven de rest van de wereld uitstak, dan was het Michael Jackson wel.
Ten eerste was er natuurlijk het hoog uitgeroepen ‘Hie! Hie!’ Gewoon tussen twee zinnen in („The kid is not my son… Hie! Hie!”).
Soms deed Michael ook een hoog ‘hoe!’ (wederom: „The kid is not my son… Hoe!”)
Dan waren er ook nog de ritmische hijgjes (hier aangegeven door ‘hhh’): „Hhh Your butt is mine, gonna take you right hhh” (vreemde tekst overigens voor iemand die wanhopig als hetero over wilde komen, maar daar gaat het nu niet om).
Als je niet zeker weet van wie een nummer is, hoor je binnen tien seconden een kreetje of een hijgje waardoor je zeker weet: Michael.
Het ultieme Michael Jackson-woord is natuurlijk ‘sjamoon’. Hij roept het bijvoorbeeld een groot aantal keer in ‘Bad’: „You know I’m bad, I’m bad, sjamoon.” Waarom? Wat betekent sjamoon? Ik sprak iemand die het altijd had geïnterpreteerd als ‘sjamaan’, en iemand anders die dacht dat het in de verte iets te maken had met ‘shampoo’. Maar de meeste mensen dachten dat het niets betekende. Gewoon een Michael-woord.
In Amerika schrijven ze ‘sjamoon’ als ‘shamone’. En een kleine blik in de officiële songteksten leert dat Michael Jackson het zelf schreef als ‘come on’. Dus dat betekent het. Kom op.
Toch een beetje jammer.
Sjamoon was zo leuk toen het nog niets leek te betekenen. Alsof je zelf ook zomaar een woord kon bedenken dat niets betekende, dat op willekeurige momenten mocht uitkraaien en dat dat dan je handelsmerk werd. In Nederland is dat voor zover ik weet alleen Emiel Ratelband gelukt.
Tsjakkaaa.
Paulien Cornelisse
