Zo voelt het om voor de maffia te vluchten

Toen Roberto Saviano in 2006 zijn boek Gomorrah publiceerde, was hij trots. Dit was alles wat hij altijd al wilde: een indrukwekkend boek afleveren. Nu haat hij het boek. Als Saviano het in de etalage ziet liggen, kijkt hij weg.

Gomorrah gaat over Napolitaanse maffia, de camorra. Het is een aanklacht tegen de verderfelijke invloed van de maffiosi op de stad en haar (jonge) mensen. Twee miljoen exemplaren verkocht Saviano in Italië. En nog eens twee miljoen daarbuiten. Het filmfestival in Cannes bekroonde de verfilming.

,,Als man heb ik spijt van het boek, maar als schrijver niet”, vertelt Saviano aan journalisten die altijd dezelfde vraag stellen. Als hij die interviews geeft, is hij vaak in het buitenland. Wanneer hij in Italië is, slaapt hij in kleine, bedompte huizen zonder buitenruimte. Hij verhuist elke paar weken. Koken kan hij niet, dat deed zijn moeder altijd. Soms koken zijn bodyguards. Saviano eet nu alleen nog wanneer het echt niet anders kan. Gelukkig heeft hij boksen, daar kan hij veel mee kwijt. Maar niet zijn grootste angst. Saviano is niet meer bang voor de dood. Ook niet als deze langzaam en pijnlijk is. Maar wat hij wel vreest, is dat de camorra hem in diskrediet brengt.

Al die ervaringen schrijft Saviano van zich af in een indrukwekkend stuk voor The Times. ,,You are a great guy“, zegt een bezoeker onder het stuk. En zo is het maar net. Hij heeft zijn leven opgeofferd voor een aanklacht tegen de maffia. Dus misschien, als je dat nog niet gedaan hebt, wil je het boek lezen, of de film kijken. Dan is zijn werk weer een stukje belangrijker geworden.