Mag Laura (13) alleen de wereld rond?
Solozeiler Lucas Schröder vindt de tocht een hele beproeving
Update: 11:50
In Engeland doen ze niet zo moeilijk over solo-zeilende tieners. Vandaag, nu ongeveer zelfs, wordt Mike Perham de jongste zeiler die alleen de wereld is rondgevaren. Zojuist is hij door de finish bij Lizard Point gevaren. Hij is zeventien. En niemand heeft geprobeerd hem tegengehouden, zei hij enkele dagen geleden tegen een Nederlandse journalist. In hetzelfde gesprek zei hij nonchalant dat hij alleen nog even door orkaan Ben heen moest om te finishen.
Mike vertrok op 15 november 2008 uit Portsmouth, Hampshire in Engeland. Hij vierde zijn 17e verjaardag op zee, in maart. Eenzaam was het zeker aan boord, zei hij, “maar dat is onderdeel van de uitdaging”. Overigens heeft Mike de ‘moeilijke’ route gevaren, waarbij hij om Zuid-Afrika heen is gezeild. Laura is van plan dat te vermijden en door het Suez-kanaal te gaan.
De moeilijke route van Mike
Is het verantwoord van de 13-jarige Laura Dekker om te proberen de jongste zeilster ooit te worden die alleen rond de wereld zeilt?Dat is een vraag die vandaag wordt opgeworpen door de ervaren solozeiler Lucas Schröder op de opiniepagina van nrc.next. Schröder heeft zo zijn bedenkingen. Ook voor een volwassen persoon is zon tocht een hele beproeving. Bij hemzelf leidde chronisch slaaptekort bijvoorbeeld tot hevige hallucinaties.
Op de discussiesite van NRC Handelsblad zijn inmiddels meer dan 200 reacties binnengekomen op de vraag of de rechter het avontuur van het meisje moet voorkomen, door schorsing van het ouderlijk gezag van beide ouders. De zaak dient morgen.
Johan Nijhof neemt het voor Laura op: “Gezien mijn ervaring als havo-docent ben ik ervan overtuigd dat Laura bij haar zeiltocht oneindig veel meer zal leren dan in de schoolbanken. Levensgevaarlijk? Zeker, maar sinds wanneer is dat verboden? Je zult het toch voor elkaar hebben gekregen, dan weet je met zestien jaar elke uitdaging aankunt. Zestien, de leeftijd waarop Alexander de Grote zijn eerste slag als bevelhebber won.”
Maar er zijn ook kritische reacties. Jasper Woudenberg schrijft: “Stel, Laura komt om tijdens de reis, of komt terug als een emotioneel wrak, beide reële mogelijkheden; concluderen we dan dat Laura een weloverwogen risico heeft genomen en dat het helaas niet positief heeft uitgepakt? Bij een volwassen persoon misschien, maar in het geval van een kind betekent het dat de ouders, en vervolgens de overheid, er in zijn gefaald het kind te beschermen, in dit geval tegen zichzelf.”
Dit is overigens wat Laura er zelf van vindt. “Mijn ouders hebben zelf ook een wereldreis gemaakt, dus ze weten dat het niet altijd leuk is. Maar dat weet ik zelf ook wel. Ze steunen me omdat ze weten hoe graag ik dit wil.”
Discussieer mee op nrc.nl of hieronder.
Het is nu te laat voor de optie die overal op de div. fora en discussiegroepen al is gezegd: “verhuis” naar het buitenland!
Statistisch gezien denk ik dat de reis fysiek niet wezenlijk gevaarlijker is dan elke dag het verkeer te trotseren om naar school te gaan. Naar de mentale belasting kunnen we slechts gissen.
Wanneer de overheid toestaat dat er nog steeds kinderen omkomen in het verkeer, geslagen worden door al dan niet bevoegde voogden en kinderen met psychische problemen maanden zo niet jaren op wachtlijsten staan en nog steeds niet in staat is op in elk geval vmbo niveau degelijk onderwijs te creeren, lijkt de hypocrisie weer hoogtij te vieren. Heeft dit met alle media-aandacht te maken?
Denk dat de overheid gewoon buiten dit soort individuele beslissingen moet blijven en de rol van “wij weten wat goed voor u is” te laten varen.
Bruno op 27 August 2009 om 07:34