Update: de retrogadgets komen binnen. Hieronder alvast twee hele mooie inzendingen. Stuur je ultieme ouderwetse apparaat dit weekend in naar blog@nrcnext.nl en win de ultieme retrogadget!

Slow is het nieuwe snel. Dat wisten we al een tijdje met slow flood. Maar zoals dat gaat bij trends, wordt het idee getransporteerd naar allerlei andere, onmogelijke, terreinen. Nu is er dus ook slow sex, slow fashion, slow travel en ga zo maar door. Slow life dus.

(Ter vergelijking: neuro. Eerst had je gewoon neurologie. Toen kwam neurofilosofie, neuroepistemologie, neuromarketing, neurotheologie en sinds kort zelfs neurofeminisme.)

Wat we nu nog nodig hebben is slow consuming. Doe langer met je aangeschafte dingen. Waarom zou je de nieuwste iPhone willen, als je enorme Nokia met antenne het nog doet? Met uittrekbaar frontje. Waarom een flashy mp3-speler als je walkman nog draait (met plakband omdat het batterij-klepje stuk is)? Of zijn opvolger de discman? Of nog erger: de minidisc? Wie speelt er nog met zijn gameboy? Wie zet zijn Tamagotchi nog wel eens aan? Wie kijkt er nog dia’s?

Op het Amerikaanse lastyearsmodels scheppen trotse eigenaars op over hun verouderde ‘last year’s gadget’.

lees verder›

Nederland krijgt meestal bij minder vrolijke gebeurtenissen aandacht van de Amerikanen. (Hier, hier, hier en hier)

Maar niet vandaag. Vandaag opent de site van de New York Times (nu nog) met het New Island Festival, een mix van Oerol en De Parade, gisteren begonnen in New York. Dat allemaal ter viering van de 400 jaar Amerika – Nederland.

Volop lof in de krant over het programma met experimenteel theater, grotendeels betaald door de Nederlandse overheid? Maar de vrees is of de Amerikanen wel komen.

Uit het artikel: “Despite the easy commute there’s “a hurdle,” admitted David Binder, a Broadway producer (“33 Variations”) who helped bring New Island here: American audiences don’t associate the Netherlands with theater. Joop Mulder, a founder of Oerol, who has been spending 10- and 12-hour days on Governors Island for six weeks, identified another problem: “So many people don’t know this island. I think it’s really a challenge.” But he expected locals to have a sense of adventure.”

Hopelijk heeft het artikel in de New York Times effect. Nederland is meer dan wiet en windmolens, jongens! Jullie weten niet wat jullie missen!

Boekhoudster Vicky Walker commandeerde haar collega’s per e-mail. Ontslag volgde.

Om dingen gedaan te krijgen schreef de Nieuw-Zeelandse haar e-mails in kapitalen. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was, maakte ze haar zinnen vet en voorzag ze van een blauwe of rode kleur. De Britse krant The Daily Telegraph wist de hand te leggen op zo’n e-mail:

TO ENSURE YOUR STAFF CLAIM IS PROCESSED AND PAID, PLEASE DO FOLLOW THE BELOW CHECKLIST.

Walker vindt het “belachelijk” dat haar e-mails door collega’s als provocerend en schreeuwerig beschouwd worden, zo verklaarde ze tegenover de rechter. Die gaf haar gelijk omdat het bedrijf geen e-mailetiquette heeft. Haar baan kreeg ze er niet mee terug, maar haar werkgever moest wel een forse schadevergoeding uitkeren.

Haar geval staat niet op zichzelf. E-mail sluit niet aan op ons zintuiglijk beoordelingsvermogen, zo blijkt uit onderzoek.

Lees verder en discussieer mee op het Geld & Werk-blog

Ook altijd zo’n hekel aan goochelaars die hun geheim niet willen onthullen? En ondertussen net doen of ze beter zijn dan jij, omdat ze uren hebben zitten oefenen op zo’n sullig kaarttrucje?

Neem dan Penn & Teller. Het Amerikaanse duo – met succesvolle show in Las Vegas – laat geen onduidelijkheid bestaan over hun trucs. In dit filmpje leggen Penn en Teller uit hoe de zaagtruc werkt. En in het filmpje hieronder laat het duo zelfs zien welke basisprincipes het toepast wanneer het de kijker de meest verbazingwekkende illusies op de mouw speldt.

Sinds vorig jaar flirt Teller, in shows de niet sprekende helft van het duo, met de hersenwetenschap. lees verder›

Dinsdagavond moet Engeland zich even collectief achter de oren gekrabd hebben. Speech Debelle (26), een vrijwel onbekende rapster uit het Londense Crystal Palace werd uitgeroepen tot winnaar van de prestigieuze Mercury Music Prize. Niet La Roux, Florence and the Machine, Kasabian of Friendly Fires, maar Speech Debelle die tot begin deze week amper 3000 albums had verkocht. Iedereen was verrast; muzikant/tv-presentator Jools Holland die de prijs uitreikte en het aanwezige publiek dat, op de extatisch gillende en springende hoek van Debelle na, redelijk onbewogen bleef. Alleen Debelle zelf had vooraf in de Engelse Metro al aangekondigd zeker te zijn van winst en een ‘Kanye West’ te doen als ze niet zou winnen: “If I’m going to come second, I may as well cause a scene.”

Nu de Britten over de eerste verbazing heen zijn, lijkt de winst van Debelle steeds logischer te worden, of in ieder geval verklaard te kunnen worden. lees verder›

Afgelopen zaterdag vond in Spaarnwoude weer het classic dancefestival Wooferland plaats. Het feest is bedoeld voor de generatie die in de jaren negentig de opkomst van de house meemaakte, en die nu for old times sake wil losgaan op de muziek van dj’s als Isis en Jean. De bezoekers zijn zo rond de 40, en hebben dus vaak kinderen. En die mogen gewoon mee.

Prima, zul je zeggen. Deze housegeneratie beschouwt zichzelf, volgens organisator Manon Korzelius, als ‘de laatste hippies’, en daarom is iedereen welkom. Voor de kinderen is er een afgesloten kids-area waar alleen ouders en kinderen mogen komen (polsbandjes krijgen ze bij de ingang). Daar zijn suikerspinnen, opblaaskussens, oud-Hollandse spelletjes. Maar de kinderen komen ook gewoon op de rest van het festivalterrein.

Het was wisselvallig weer, en tijdens de vele regenbuitjes werd het flink druk in de tenten. Voor wie nooit op een housefeest geweest is, hier een filmpje met een overzicht van de sfeer in de grootste tent, waar dus ook veel kinderen rondlopen.

Net als op ‘gewone’ dancefeesten waren er natuurlijk ook bezoekers die aan de alcohol, of aan de pillen zaten. “Wij zijn geen oppas”, is het antwoord van de organisatie daarop. lees verder›