Een raadsel: als iemand in een televisiedrama of een film telefoneert, dan gaat dat altijd ongeveer zo: „Ja… ja… Ik begrijp het… Oké… Nou probeer dat dan maar uit te zoeken.” En dan legt de acteur neer. Let op: hij zegt geen gedag. Terwijl telefoongesprekken in het echte leven gekenmerkt worden door een veelvuldig „Dag! Ja! Doe-doei! Doei!”
Blijkbaar is het telefonisch dagzeggen (toen de telefoon net bestond heette dat ‘afbellen’) in de film net zoiets als naar de wc gaan. Dat laat je liever niet zien.
Voicemails komen in films al helemaal niet voor. Iedereen bereikt elkaar altijd. Terwijl voicemail-welkomstteksten zo’n bron van inspiratie zouden kunnen zijn. Je kunt zo veel aflezen uit wat mensen daarop inspreken. Nonchalant: „Heej, dit is de voicemail van Tim, ehm, spreek maar wat in na de piep ofzo.”
Of krenterig: „Dit is de voicemail van Gerald, je kunt wat inspreken maar liever heb ik dat je me een sms’je stuurt.”
Of controlefreakerig: „Hallo, dit is de voicemail van Annelies, ik ben momenteel niet bereikbaar (geluid van huilende baby op achtergrond), maar probeer het alsjeblíéft later nog eens of spreek wat in, dan bel ik terug. Dag!”
En de talloze min of meer grappige welkomstboodschappen: „Hallo, met Willem… z’n voicemail dan. Je weet wat je moet doen.”
Of: „Dit is de voicemail van Jordi, doe lekker je ding na de piep!”
Er zijn ook voicemailopties die ervoor zorgen dat je bijna niets meer hoeft in te spreken, behalve je naam. Dan is er al een zwoele vrouwenstem die zegt: „Dit is de voicemail van… U kunt na de toon een bericht inspreken.” (Professionele stemmen zeggen altijd ‘toon’ en nooit ‘piep’ – raar is dat).
Alleen zijn er natuurlijk mensen die niet goed hebben begrepen dat ze voor deze optie hebben gekozen. Dan krijg je zoiets: „(zwoele vrouwenstem) Dit is de voicemail van (verwarde mannenstem) Dit is de voicemail van Piet van der Kruk, spreek wat in na de piep (zwoele vrouwenstem) U kunt na de toon een bericht inspreken.”
Prachtig.
Paulien Cornelisse
