DSB The Movie
En nóg is er geen duidelijkheid over de DSB bank!
Gaat de bank nou failliet, of niet?!
Even los van wat er uitkomt: ge-wel-dig verhaal, ALLES rond die bank.
Het scenario, de cast, de plotwendingen.
Domheid, hebzucht, hoogmoed, trouw, schaatsen en voetbal – alles zit erin.
Als het allemaal niet zo tragisch was voor zielige mensen die nu mogelijk hun geld kwijt zijn, kreeg het geheel van mij vijf sterren. Het is gewoon een film.
Hij begon overzichtelijk: Dirk Scheringa (een gemene rol van John Lithgow) had arme, zielige, mensen die zelf niet kunnen bedenken dat lenen geld kost, een poot uitgedraaid met gemene woekerrentes. Maar vlak voor de pauze leek het erop op of Pieter Lakeman (een rol van Edward Norton) het ineens allemaal gedaan had met zijn oproep om spaargeld terug te trekken.
Na de pauze kwam het allemaal op stoom. De held in dit verhaal (Clairy Polak van Nova) had bijna Dirk Scheringa opgepakt. Maar kwam er toen ineens achter dat Scheringa slechts een RADERTJE in een veel groter netwerk was! Sterker nog, het hoogste gezag bleek erbij betrokken, tot in het Witte Huis (het Torentje) toe!
Wouter Bos en Nout Wellink (Leonardo di Caprio en een wat dikker geworden Al Pacino) bleken de DSB moedwillig ten val te hebben gebracht. Daarmee wilden ze voorkomen dat bekend zou worden dat ALLE BANKEN in Nederland woekerrentes rekenen voor dubieuze financiële producten. De warboel bij DSB was dus nog maar het topje van de ijsberg! Briljante plotwending met een ijzingwekkende soundtrack van Hans Zimmer.
Nu zitten we even in een impasse, in de film. Dirk Scheringa zoekt koortsachtig naar oplossingen voor zijn bank. Hij praat volgens NRC Handelsblad met snelle kapitalisten uit Dallas (dit verzin ik dus niet).
Ik doe een gok hoe het afloopt.
Ik denk dat uiteindelijk zal blijken dat Geert Wilders het allemaal gedaan heeft (een vet coole rol van Gene Hackman). En dat we op de valreep ook nog een love twist krijgen (kom er maar in, Agnes Jongerius).
En over tien jaar, als alle VVD’ers die ooit bij de bank betrokken waren eindelijk durven te praten (als ze hun miljoenen aan gouden handdrukken hebben binnengesleept) zal blijken dat het toch net allemaal even anders lag. De Nederlandsche Bank had gewoon zitten slapen, net als de AFM en alle journalisten in Nederland. De DSB was gewoon tenonder gegaan aan miscommunicatie, mismanagement en een boekhouder die niet kon balansen. En Wouter Bos had het allemaal te laat gezien.
Maar dat is zo saai. Dus daar zal nooit meer een haan naar kraaien.



