Doet u mij gemarineerde teckel met uitjes
Waarom rust er een taboe op het eten van honden?
Studio NRC
De waterkoeler is een object dat vaak hoon ten deel valt. Een baken van kletspraatjes. Ten onrechte, zeggen wij van next. De waterkoeler leent zich net als de bar, eettafel of Chesterfield voor een goede discussie. Wij geven daar graag een opmaat naar met een dagelijkse ‘conversation starter’.
Het wordt tijd dat we erkennen dat hondenvlees realistisch voedsel is, schrijft de Amerikaanse schrijver Jonathan Safran Foer vandaag in de papieren next. “Waarom stappen we niet gewoon over onze sentimentele denkwijze heen? Honden zijn in ruime mate aanwezig, gezond voor je, makkelijk te bereiden en lekker, en ze opeten is veel verstandiger dan al dat gedoe van verwerking tot eiwitvlokken in het voer voor andere dieren die we consumeren.”
Als het aan Foer ligt staat er bij alle restaurants gemarineerde teckel met uitjes op het menu. Wreed? Vast en zeker, maar waarom vinden we dat? Omdat we geen gezelschapsdieren eten? “Maar op plekken waar ze worden gegeten, worden ze niet als gezelschapsdier gehouden. En hoe zit het dan met onze huisdierloze buren? Met welk recht zouden we bezwaar mogen maken als zij hond aten?” schrijft Foer.
En waarom eten we wel varkens en geen honden? “Honden zijn prachtig, en in veel opzichten uniek. Maar ze zijn buitengewoon gewoontjes als het gaat om hun intellectuele en belevingsvermogens. Varkens zijn volgens elke zinnige definitie van de begrippen net zo intelligent en hebben net zoveel gevoel. Ze kunnen niet achter in een Volvo springen, maar ze kunnen apporteren, rennen en spelen, ondeugend zijn en op genegenheid reageren. Dus waarom mogen zij niet lekker voor de haard gaan liggen? Waarom kan hun niet op zijn minst een einde in de braadpan bespaard blijven?”
Moskou. Foto AFP / Yuri Kadobnov
“Ons taboe op het eten van honden zegt iets over honden en heel veel over ons,” stelt Foer, die zelf sinds 2004 vegetarier is. “Fransen, die dol zijn op hun honden, eten soms hun paarden. Spanjaarden, die dol zijn op hun paarden, eten soms hun koeien. Indiërs, die dol zijn op hun koeien, eten soms hun honden.” Zijn argumenten voor het eten van honden, die ook te vinden zijn in zijn onlangs verschenen boek Dieren eten, zijn dus net zo goed een verkenning van hoe tegenstrijdig, schijnheilig misschien wel, mensen omgaan met hun behoefte aan vlees.
Zo worden er jaarlijks miljoenen kilo’s vlees weggegooid van geëuthanaseerd huisdieren. “Alleen al de destructie van deze honden is een reusachtig ecologisch en economisch probleem. Het is idioot om huisdieren uit asielen te gaan jatten. Maar het opeten van al die zwerfhonden, weggelopen honden en net-niet-leuk-genoeg en net-niet-welgemanierd-genoeg zijnde honden zou net zoiets zijn als twee vliegen in één klap slaan.” Foer ziet een soort stedelijke, zichzelf in stand houdende veestapel voor zich: “Als we honden hun gang laten gaan en zich ongehinderd laten voortplanten, zouden we een blijvende, plaatselijke vleesproductie die weinig energie vergt kunnen hebben waar zelfs de meest efficiënte veehouderij bij verbleekt.”
Dan nu de openingsvraag: Moet het taboe op honden eten verdwijnen? En wat zegt dat taboe over ons? The water cooler is yours.
