De Hoerengracht in Londen

Terwijl de gemeente Amsterdam het aantal bordelen en coffeeshops op de Wallen probeert terug te dringen, en misstanden wil tegengaan door de invoer van een klantenpanel voor hoerenlopers, beschouwt de National Gallery in Londen diezelfde Wallen als kunst.

Althans, in de vorm van een door de Amsterdamse hoerenbuurt geïnspireerde installatie van de Amerikaanse kunstenaars Ed (1927-1994) en Nancy (1943) Kienholz. Ze maakten in de jaren ’80 een soort peeskamertje met schaars geklede mannequins, zittend achter roodverlichte vensters langs een duister steegje. Veel van hun werk heeft maatschappelijke thema’s tot onderwerp: racisme, de Koude Oorlog, vrouwenonderdrukking of kindermisbruik.

Het museum, dat voornamelijk schilderkunst van voor 1900 heeft, wil vooral dat de bezoeker de verbinding maakt met Nederlandse schilderijen uit de 17de eeuw, met bordeelscènes en andere afbeeldingen van seksuele aard. „Onze bedoeling is mensen te laten stilstaan en hen aan het denken te zetten: tjee, dit is ongekend voor de National Gallery”, aldus het hoofd van de afdeling educatie Colin Wiggins.

Dat is volgens de recensent van de Evening Standard, Brian Sewell, niet gelukt:

I see no such reference or continuity and think the argument specious. Of course there were whores in Holland centuries ago, but though the painters of the day occasionally made a point of moral stricture, for the most part they viewed the subject with ribald humour as they painted the pimps, madames and practised whores who relieved young cavaliers of their virginity and purses.

(..)

I wish only that it had been allowed to stand alone, alien though it is one step beyond the old National Gallery’s entrance hall (..), rather than tied by tenuous apron strings to old Dutch painters of whom I am quite certain he had never heard or seen.

In maart is Hoerengracht ook te zien in Nederland: in het Amsterdams Historisch Museum.