Ontdekking van jaren nul: Het nieuwe tv-kijken
Ik hoef nooit meer iets te missen
In de dagen naar een nieuw decennium delen redacteuren van nrc.next wat hun persoonlijke ontdekking van de jaren nul was.
Foto Beige Alert
Toen ik klein was haalde mijn ouders af en toe een zwart-wit televisie uit de kast waarop mijn zussen en ik naar Sesamstraat en de drie dike dames van de VPRO mochten kijken. Daarna verdween de televisie weer in de kast. In tegenstelling tot veel huiskamers van tegenwoordig, was de televisie vroeger niet het centrum van de woonkamer waar de hele inrichting omheen gebouwd was.
Later kwam de televisie vaker uit de kast en moest om acht uur ‘s avonds alles wijken voor het achtuurjournaal. En daarna nog snel het allerlaatste stukje Goede Tijden Slechte Tijden. Een strijd om de kijkminuten, elke avond weer. Want dat is wat een televisie met je doet. Alles wordt maar één keer uitgezonden, en alles wat je niet gezien hebt, heb je gemist. En de volgende dag op het schoolplein kwam je erachter welke leuke programma’s je allemaal niet gezien had. Sommige vriendjes hadden zelfs een televisie op hun eigen kamer!
De jaren nul brachten een verademing. Rust in mijn leven. Ik hoef nooit meer iets te missen. Over alles kan ik meepraten. Soms heb ik zelfs meer gezien dan anderen. En ik hoef er niet eens meer voor op de bank te gaan zitten. Ik word niet meer geleefd door het tijdschema die de omroepen bepalen. Televisiekijken kan ik tussendoor doen, zelfs tijdens het schrijven van dit blogje. Mijn computerscherm is een wirwar van schermpjes waarop van alles tegelijk mijn aandacht trekt. En dat allemaal dankzij uitzendinggemist.nl!
Maar toegegeven, soms verlang ik naar stilte. Geen beeld, geen geluid. Want eigenlijk mis ik dat soms wel een beetje.
