In de buurt van Antarctica ramde een Japanse walvisvaarder een boot van de antiwalvisvaarders van Sea Shepherd. De activisten lieten snel weten dat er volgens hen opzet in het spel was. Op RTL Nieuws verwoordde een Nederlander die aan boord was het als volgt: „Het is gewoon een moordaanslag, anders kan ik het niet noemen.”
Op YouTube zijn beelden te zien van de botsing. De eerste is gefilmd vanaf het Japanse schip:
Vanaf een ander schip van Sea Shepherd filmde iemand deze beelden:
In de reacties op YouTube (dubbelklik op de video) woedt een discussie wie er schuld heeft. De ene groep reageerders (pro-Sea Shepherd) schrijft iets in de trant van:
This is an act of war! You can see very clear this is NOT accident.
De andere stroming:
How can a huge ship ram a smaller one like this ? That Ady Gil ship just came way too close for some stupid reason, as it’s way more agile than the Shonan Maru.
Overigens heeft Sea Shepherd zelf in het verleden ook Japanse walvisvaarders geramd. De actiegroep probeert schepen te hinderen waar het kan, soms met wat oprichter Paul Watson „niet-gewelddadige chemische oorlogsvoering” heeft genoemd. Een regelmatig gebruikt wapen is boterzuur, dankzij South Park ook wel bekend als stinky butter. Die animatieserie nam een paar maanden geleden Sea Shepherd op de korrel in de aflevering Whale Whores (die ene waarin Cartman zijn versie van Lady Gaga’s Pokerface ten gehore brengt). Daarin neemt personage Stan de leiding van de organisatie over en wordt de strijd tussen Sea Shepherd en Japan een stuk grimmiger. Als je een klein half uurtje de tijd hebt, bekijk dan de hele South Park aflevering Whale Whores.
Maar laat eerst even weten wat jij denkt: was de botsing een daad van agressie van het Japanse schip, of lokte Sea Shepherd het uit om een slachtofferrol te kunnen spelen?
Tja, bakboord heeft voorrang. Maar in dit geval trokt de japanner zich daar niets van aan.
Daarnaast is de Japanner beroepsvaart en heeft die weer voorrang op de ‘pleziervaart’.
Alleen het moedwillig op de ’sheppard’ in sturen kan wel gezien worden als ‘n act of war. Maar welke juridische basis daarvoor gebruikt moet worden weet ik zo niet.
Vooralsnog zie ik het als ‘n moedwillig ‘in varen’ van ‘n groot schip op ‘n klein schip. En dat zal, hoop ik, niet ongestraft kunnen blijven.
jjmredbaron op 6 January 2010 om 16:08
De regel ‘beroepsvaart gaat voor pleziervaart’ geldt niet op zee.
In dit geval is de volgende voorrangsregel van toepassing:
“Wanneer de koersen van twee werktuiglijk voortbewogen vaartuigen elkaar kruisen, zodanig dat zulks gevaar voor aanvaring medebrengt, dient het vaartuig dat het andere aan stuurboordzijde van zich heeft uit te wijken en, wanneer de omstandigheden het toelaten, te vermijden vóór het andere over te lopen.”
plus de regels voor goed zeemanschap (uittreksel)(pdf)
http://www.box.net/shared/thd3pg6pyo
Indien de Ady Gil op het laatste moment heeft getracht een aanvaring te voorkomen door vol vooruit te slaan (wat ik overigens niet geloof) wordt het ingewikkelder: enerzijds ben je verplicht een koers te kiezen die door de oplopende partij redelijkerwijs verwacht kan worden (vooruit), anderzijds ben je verplicht om, indien daarmee een aanvaring kan worden voorkomen, te stoppen of achteruit te slaan.
In dit geval viel, gezien vanaf de Ady Gil, te verwachten dat de walvisvaarder zou trachten op het laatste moment koers te wijzigen om achter de langs te lopen. Ik zou in dit geval ook volle kracht vooruit hebben gegeven …
Leo op 7 January 2010 om 17:23