Het laatste nieuws: Rijkswaterstaat stelt per direct een ‘zoutloket’ in. „Dit loket gaat de vraag naar en het aanbod van zout in Nederland coördineren. Door het langdurige winterweer is er nu al anderhalf keer (!, JdB) zoveel strooizout gebruikt als normaal in een jaar. De voorraden dreigen daardoor uitgeput te raken.” En dus, ik citeer nog steeds het ministerie: „garandeert de organisatie dat tot en met de avondspits op maandag alle belangrijke wegen in Nederland bestrooid worden en dus goed begaanbaar zullen zijn”.
 
Fantastisch. Een loket. Dat dienstverlening garandeert. Zodat je erop kan rekenen. Dan gaat het goed komen.

Want er is een misstand. Dat de spuigaten uitloopt. En dan moeten we een LOKET in Nederland. Waar we TERECHTKUNNEN. Want Nederlanders hebben ergens recht op. En dat recht willen ze ergens kunnen afdwingen. En wel bij één partij. Zodat ze niet overal, bij allerlei verschillende instanties hoeven aan te kloppen.

Maar wacht even. Als je een loket hebt, dan moet er ook een klachtencommissie komen. Voor zoutklachten. En een  autoriteit; een zoutwaakhond die alle machtsverhoudingen rondom zout controleert. lees verder›

Stel je bent journalist, je wilt een stuk schrijven waar je ervaringsdeskundigen voor moet spreken. Maar in je directe omgeving kun je die mensen onmogelijk vinden. Je hebt op fora gezocht, het internet afgestruind. Niets. Wat rest je dan nog? Polsen op straat, het dichtstbijzijnde station of winkelcentrum? Daar werken mensen liever niet aan mee, is mijn ervaring.

Maar toen leerde ik Twitter te gebruiken. Met Twitter plaats je een oproepje en wacht je af.  Zeker vier of vijf reacties gegarandeerd.  En daar zitten altijd wel antwoorden van  mensen die waarde toevoegen aan je verhaal.  Oké altijd.., ik heb het tot nu toe twee keer gebruikt. Eén artikel ging over hoe stellen hun financiën samen regelen en die andere betrof bijzondere carrièreswitches door de crisis.

Het heeft beide keren zo goed gewerkt dat ik in de wandelgangen van de redactie iedereen aanklamp om te vertellen dat het een hele handige tool is bij het schrijven van stukken.

Daarom bij deze weer een oproep: lees verder›

Geen Dodebomenrubriek over de undercoverjournalistiek in HP/De Tijd dit keer, want daarover berichten we vandaag al uitgebreid in de papieren krant. Wél over Quest, (4,75 euro) want dat blad won deze maand tijdens het Tijdschriftengala de Mercur voor het beste tijdschrift van het jaar 2009. De verkoopcijfers van Quest liegen er ook niet om: de betaalde oplage is 200.000. Uit het juryrapport:

Bij deze vorm van braintainment worden onderwerpen opgetild naar een hoger niveau en spraakmakend gebracht.De redactie investeert in onderzoeksjournalistiek. Zo verbleef een journalist wekenlang in een proefdiercentrum om het leven van één laboratoriummuis te beschrijven. Dagboek van een proefdier werd bekroond met een Tegel, een prestigieuze journalistieke onderscheiding.

Het januarinummer staat bomvol, want dat is de kracht van Quest: het blad, met een Elsevierachtige opmaak, is een aaneenschakeling van kleine stukjes. lees verder›

Ieder jaar vraagt de BBC aan 165 Engelse smaakmakers welke bands en acts het geluid van het jaar gaan maken. De uitkomst wordt door de omroep mooi gepresenteerd in lijst van 15 namen, waar vervolgens het hele land een mening over heeft. Maar wat je ook vindt van deze ‘Sound of …’-lijsten, de ‘tastemakers’ zaten de afgelopen jaren vaak wel (grotendeels) goed. Zo voorspelden ze de opkomst van Adele en Mika, en stonden Little Boots, Florence and the Machine, White Lies en La Roux vorig jaar prominent in de lijst. Net als VV Brown en Dan Black overigens. (Wie? Ja precies.) En natuurlijk Lady Gaga, al haalde zij de top 5 toen niet…

Vandaag, na een week teasen, is de Sound of 2010 gepresenteerd. Bovenaan de lijst: Ellie Goulding. Een 22-jarige ‘university drop -out’ uit Hereford die ‘folktronica’ maakt, of zoals de BBC het omschrijft: Ellie Goulding ‘mixes a traditional acoustic approach with a more cutting-edge electronic style’. lees verder›

Dylan Berg maakt reclames. Hij is Amerikaan en werkt nu al drie jaar in Amsterdam. Vroeger was hij een soort van vagebond. Als een moderne Kerouac liftte hij door de Verenigde Staten. Hij werd er wijzer van, vertelde hij gisteren op de Amsterdamse lezingavond OpenHaard: ,,Never get into a white van, you’ll either meet a drugs dealer or a born-again Christian“. Bovendien leerde Berg zijn ‘gut‘ te vertrouwen.

De reclamemaker gebruikt de lifterslessen voor zijn werk. Heb een doel, verwoord het goed – als je een bordje met ‘home‘ er op gebruikt, krijg je meer ritten – en waardeer de verloren uren, want dan krijg je de beste ideeën. En dus onderneemt Berg van alles buiten zijn werk om. Gewoon voor de lol en inspiratie. Eén van deze projecten deel ik graag met jullie: Dylan’s suitcase. Elke keer als Berg ergens heen vliegt, monteert hij op de bagageband een camera op zijn koffer. Berg: ,,De gespannen, vermoeide en tegelijkertijd gefocusde blikken van de reizigers maken het interessant.” lees verder›

Kijk minister Ballin, door deze afscheidskus kwam u net als duizenden andere reizigers op vliegveld Newark (New Jersey) op 3 januari te laat op uw afspraak:

De Amerikaanse Senator Frank R. Lautenberg heeft deze video beschikbaar gesteld om er achter te komen waarom deze man zo veel moeite deed om in de beveiligde zone te komen. lees verder›

Waarom zou je een computergame per se willen winnen?

This game is not about winning, so only read this if you are about to give up forever!

Aldus de maker van Today I Die, een van de computerspelletjes die zo pas genomineerd is voor het jaarlijkse Independent Games Festival. Daar geen bloederige 3D-blockbusters, maar cultspellen van onafhankelijke gamemakers, die veelal verrassende plots, graphics en speldoelen hebben. Bij Today I Die is dat poëzie schrijven en dan doodgaan.

Grab a jellyfish and keep it away from the piranhas enough time for the word “shine” to become yellow like “die”.

Probeer het zelf.

Het IGF blinkt ook dit jaar weer uit in games met mooie graphics. Limbo bijvoorbeeld. lees verder›

De meeste buitenlandse popsterren vinden Hollanders enig, maar Courtney Love kan ons bloed wel drinken. Sinds gisteravond is die weerzin wederzijds. Love gaf met haar groep Hole het eerste concert in Nederland na het verschijnen van haar plaat Live Through This en de zelfmoord van echtgenoot, popster Kurt Cobain. Maar optreden in de stad waar zij eind 1991 zowel haar relatie met Cobain begon als het gebruik van heroine ontdekte, was blijkbaar meer dan Love nog op kan brengen.

Zo begon NRC-muziekrecensent Hester Carvalho op 25 april 1995 haar recensie over het optreden van Courtney Love de avond ervoor in het Amsterdamse Paradiso. Haar band Hole boekte succes met de plaat Live Through This en tourde al enkele maanden rond. De frontvrouw zelf raakte ondertussen echter voortdurend slaags met publiek, collega’s of andere artiesten. En ook de avond in Paradiso kon ze zich niet inhouden. Ze zwalkte over het podium, in onderjurk, en toen iemand na een stuk of zes nummers een bekertje water van het balkon naar beneden gooide, klauterde Love via een aantal kabels naar boven, op zoek naar de watergooier. Onderweg mepte ze enkele toeschouwers in het gezicht. Medewerkers van Paradiso voerden haar tenslotte af. lees verder›