Elke donderdag laten we je trailers zien van films die NRC-recensenten bespreken. Klik op hun oordeel om de recensie te lezen of vergaap je aan de over-the-top trailers. Allebei mag natuurlijk ook.
Regie: A Serious Man Regie: Joel en Ethan Coen. Met: Michael Stuhlbarg, Sari Lennick. In: 22 bioscopen.Vijf ballen van Peter de Bruijn.
Er wordt vanavond grof geschut ingezet om mensen te bewegen geld voor Haïti te geven (Is het eigenlijk strafbaar om Wilders en Balkenende grof geschut te noemen? Zij zijn er vanavond namelijk ook bij. Ik merk het wel).
In het televisieprogramma dat vanavond op drie netten te zien is, zullen 136 mensen optreden die inmiddels zonder enige ironie Bekende Nederlanders genoemd worden. En de hele dag werken er 360 mee aan radio- en tvuitzendingen.
Ik maak me zorgen.
Het RTL -programma My Name is Michael, de zoektocht naar een minder- en meerderjarige danser/zanger die de hoofdrol zal spelen in een musical over de overleden popster, is in volle gang.
De deelnemers keken de kunst af van Michael Jackson, maar waar haalde Jackson zelf zijn danspassen vandaan? Als kind keek hij vaak vanuit de coulissen van het Apollo Theater in New York naar James Brown, met name naar diens heup- en voetenwerk.
Maar waar haalde hij het idee voor de choreografie bij ‘Billy Jean’ en volgende hits vandaan? Voor de dans die hij uitvoerde tijdens het 25-jarig bestaan van platenlabel Motown, in 1983, waar hij voor het eerst de Moonwalk liet zien? Van Bob Fosse, zo blijkt uit een filmpje op You Tube.
Op het liedje ‘A Snake in the Grass’ uit de film The Little Prince (1974) voert de Amerikaanse jazzdanser een choreografie uit die in alles aan de latere danspassen van Michael Jackson doet denken.
Het kan altijd raarder. Het Deense Zweedse elektropopduo The Knife en de Deense performancegroep Hotel Pro Forma komen met een operabewerking van Darwins On The Origin of Species. De titel luidt: Tomorrow, in a Year. lees verder›
Tang Hua
In het ergste we-zitten-in-een-crisis-jaar-2009 groeide de Chinese economie met 8,7 procent en het laatste kwartaal zelfs met 10,7 procent. Met die groei zit China (als eerste land) weer op het niveau van voor september 2008. De groei gaat zo hard dat het land maatregelen wil nemen om de economie af te koelen.
Het gaat hard met China, dat weten we. Een paar reminders.
Weet je nog? Dat op de goedkope plastic bordjes en kleding die we kochten made in china stond?
Ype Driessen en Willem Stam zijn fotostripmaker en collagekunstenaar. Voor nrc.next maken zij elke week een klikstrip over de actualiteit. Elke maandag t/m donderdag publiceren zij op hun eigen website een autobiografische fotostrip. Op televisie (Triana, NPS) speelden ze eerder de schelmenjaren van Wouter en J-P.
Het Soedanese topmodel Alek Wek is zwarter dan de meeste zwarte topmodellen
Maandag herdacht Amerika Martin Luther King, maar de droom van de zwarte dominee is nog steeds niet uitgekomen. Mensen beoordelen elkaar nog steeds op de kleur van hun huid, aldus Harvard-onderzoeker Shankar Vedantum gisteren in een interessant stuk in de International Herald Tribune.
Zelfs na Obama? Zelfs na Obama.
Kern van Vedantums betoog: hoe zwarter de huid, hoe groter het vooroordeel. Kortom, de Democratisch leider in de Amerikaanse senaat Harry Reid had een punt toen hij zei dat kiezers Obama waarderen omdat hij een lichte huidskleur heeft. Die opmerking bracht Reid vorige week in verlegenheid, en hij bood zijn excuses aan.
Intussen geeft alle onderzoek naar ons onbewuste Reid groot gelijk. Dit is geen racisme maar ‘colorism’, aldus Vedantum: ‘een onbewust vooroordeel dat niet zozeer is gericht op een afzonderlijke groep als zwarte mensen, maar eerder op zwartheid zelf’.
Stel: een blank persoon wordt vermoord door een zwarte Amerikaan, schrijft Vedantum.
Studio NRC
Het is niet alsof mensen niet wéten dat er iets aan de hand is in Haïti. En dat hulp hard nodig is. Waarom moeten er vanavond dan toch tientallen zogeheten Bekende Nederlanders over allerlei zenders en kanalen een beroep doen op ons mededogen: wekken de Haïtianen in hun deerniswekkende toestand zelf niet voldoende compassie op?
Wellicht, maar een feit is dat zulke nationale acties werken. Samen geven levert een goed gevoel op: de warme gloed van altruïsme.
Dat zegt hoogleraar filantropie Theo Schuyt van de Vrije Universiteit Amsterdam. Na jarenlang onderzoek. En Nederland is er goed in: sinds de Tweede Wereldoorlog hebben wij bijna 70 van dit soort acties gehad, met vaak tientallen miljoenen aan opbrengsten.
Sommige rampen lenen zich daar natuurlijk beter voor dan anderen. Cru gezegd moeten we ‘iets hebben’ met de slachtoffers: omdat we het land goed kennen van vakanties, vanwege historische banden, uit schuldgevoel – of allemaal. Onderzoek wees in ieder geval uit dat er een zeer sterke correlatie is tussen vakantiebestemmingen van Amerikanen en giften voor goede doelen in die landen.
Pamala Wiepking, die aan dezelfde universiteit filantropie doceert, heeft de acht mechanismen in kaart gebracht die leiden tot donaties. Sommigen heel voor de hand liggend, anderen minder. Lees hieronder welke:
Wat mij opvalt. Is dat jonge meisjes. Van zeg maar zestien. Soms. Ineens. Middenin een zin. Een punt zetten.
En. Dan. Zeg maar. Best wel. Kordaat overkomen. Ineens.
Raar.
Laatst was ik in een restaurant in Wassenaar, waar mensen van zestien op eigen gelegenheid sushi aan het eten waren – op zich al bijzonder om te observeren.
Maar qua taal was het helemaal interessant, want het was één groot festijn van punten midden in de zin. „Nee. Mijn oma is wel chill. Maar. Ze is gewoon wel oud. Zeg maar. Echt iets van. Tachtig. Ofzo.”
„Jezus. Heb je nog nooit sushi gegeten ofzo. Echt. Niet normaal. Hoe jij die stokjes vasthoudt.”
Ik denk dat het een reactie is op de trend die óók onder zeventienjarige meisjes heerst, en dat is de vraagtekenhype. In de vraagtekenhype wordt elke zin met een vraagteken afgesloten? Ook als het geen vraag is? „Hoi, ik ben Anne? Ik wil later psychologie studeren?”
Of zou deze hype alweer een beetje voorbij zijn? Zeg maar, best wel jaren negentig? Eigenlijk?
Ooit hielden meisjes van zeventien juist heel erg van vraagtekens! Omdat alles onwijs gaaf was of juist zwaar klote! Bijvoorbeeld in de jaren tachtig! Met fluorescerend-roze beenwarmers! Gaaf! Of dat je ouders helemaal niet begrepen wat er gaaf was aan punk! Klote!
Het decennium dáárvoor stond wat betreft de meisjes dan weer in het teken van de vele puntjes… Lekker je dagboek mee volmijmeren… En ook in je spraak laten terugkomen… Omdat iedereen z’n eigen werkelijkheid had…
Natuurlijk, er waren in de jaren zeventig ook al veel uitroeptekenmeisjes! Maar het gaat hier om gemiddelden… En ik heb er trouwens ook geen onderzoek naar gedaan… het is meer een gevoel… Van binnen…
Eerst puntjes, toen uitroeptekens, daarna vraagtekens – nu hebben de meisjes eindelijk een punt gezet. In dat licht bezien is het nog niet zo’n slechte ontwikkeling.
paulien cornelisse
