Bij de bezetters van het bestuursgebouw
Utrechtse studenten treden na lange nacht weer in overleg met bestuur
Update (12.40u): Tijdens een nieuw overleg tussen bestuur en studenten zijn de partijen niet nader tot elkaar gekomen. De studenten blijven in het bestuursgebouw zitten.
Momenteel zijn de studenten die het bestuursgebouw van de Universiteit Utrecht sinds gisterochtend bezetten opnieuw in overleg met het bestuur.
Gisteren liepen de onderhandelingen op niets uit. Naar de beleving van de studenten geeft het bestuur te weinig toe aan de eisen voor meer medezeggenschap, steun bij het voorkomen van bezuinigingen en herinvestering in de papieren uitgave van het universiteitsblad. Er wordt al voldaan aan de wet op hoger onderwijs, stelt de verklaring van de Universiteit Utrecht.
Bezetting van het bestuursgebouw van de Universiteit Utrecht. (Foto WFA)
En dus ging de bezetting vannacht haar eerste nacht in. Toch maar even gaan kijken. Hoe zag het eruit?
De entree is via een raam aan de achterkant, na een klimpartij vanaf een drassige strook gras. Een wachtwoord is niet nodig, iedereen lijkt welkom. Op verschillende verdiepingen slapen studenten op matjes, met fluitjes om alarm te slaan binnen handbereik. Nachtrust wordt afgedwongen door de nog wakkeren, die geïrriteerd reageren als de koffieautomaat met pieptonen duidelijk maakt dat mijn chipknipsaldo ontoereikend is. „Hé, wat gebeurt daar? Doe niet, man!”
Student milieuwetenschappen Steven de Vries (23), die zich „bijna een pacifist” noemt , benadrukt meermaals het geweldloze karakter van de bezetting, maar zegt dat de actiebereidheid groot is. Hij en zijn medestanders zijn „boos” en „het spuugzat”. Maar waarom zou het bestuur met deze verstrekkende eisen akkoord gaan? Simpel: „Wij hebben het bestuursgebouw in handen. De bestuursleden hebben nu geen werkkamer.”
Volgens De Vries is het met medezeggenschap slecht geregeld, bijvoorbeeld bij het besluit tot opheffing van de papieren versie van het U-blad. De 60.000 euro die volgens de studenten nodig is om het blad draaiende te houden, zijn „een schijntje.” Een freelancer van het U-blad, die lang twijfelt of hij met zijn naam in de media wil, is beroepsmatig aanwezig maar „het gaat ook om mijn brood. Het bestuur zegt dat het U-blad geen toekomst heeft, maar daar is nooit onderzoek naar gedaan. Bovendien als het zo is kan je er ook wat aan doen: gooi er eens geld tegen aan. Dat is nog nooit gebeurd.” In een puur digitale versie van het U-blad gelooft hier niemand. „Dat blad, dat papier is echt belangrijk voor de universitaire gemeenschap” , zegt De Vries.
Voor de ingang van het bestuursgebouw, buiten, heeft de tot perswoordvoerder gebombardeerde student culturele antropologie Jilles Mast zich met enkele anderen rond een brandende vuurkorf gegroepeerd. „We verwachten niet dat we vannacht ontruimd worden. Onze contactpersoon voor de politie is nog niet nodig geweest in ieder geval.” ‘s Ochtends zou steun arriveren van sympathisanten uit Amsterdam, zegt hij na een kort telefoongesprek dat kennelijk daarover ging. Steven de Vries had al even daarvoor al meer acties aangekondigd: „We zijn van de lange adem.”
