Sinds er e-mail bestaat, bestaat er ook verwarring over hoe je zo’n e-mail aan moet heffen.
Toen de e-mail net bestond, leek het voor de meeste mensen een brief, die heel snel bezorgd werd. We hebben het over de vroege jaren negentig. De meeste e-mails begonnen toen met „Beste Jan” of „Geachte heer Smit”. Soms werd er ook nog een datum bij gezet, alsof die niet al automatisch in de e-mail staat. Ik ken iemand die tot diep in de jaren nul (en misschien nu nog steeds), boven elke e-mail „Amsterdam” zette, gevolgd door de datum. Dat gaf het gevoel van een brief uit de negentiende eeuw, maar dan op je computer.
Toen e-mailen gewoner werd, werd de aanhef ook meer casual. De laatste tijd zie ik veel ‘hey’. Of, vernederlandst: ‘Heej’. Het eerste ‘hey’ vind ik staan alsof je in Baywatch speelt anno 1987, het tweede ‘heej’ alsof je een volwassen vrouw bent die een babystemmetje opzet om toch nog schattig gevonden te worden.
Er zijn ook mensen die hun e-mail beginnen met „Hallo Piet”, dat heeft iets grappig-bots. Zelf opteer ik vaak voor „Ha Piet”, wat weliswaar een beetje padvinderij-achtig is, maar daardoor ook wel weer opgewekt en opgeruimd (overigens leuk om daarna een heel depressieve klaagmail te gaan schrijven, maar dat terzijde). Soms begin ik ook met ‘hé’, maar ik zie zelf ook wel in dat dat in feite erg veel lijkt op ‘hey’ of ‘heej’.
Gezien alle diepgaande problematiek rondom de juiste e-mailaanhef (waarom hoor je de hoge heren in Den Haag dáár nou nooit eens over!), is de nieuwste trend eigenlijk heel logisch. Namelijk: het lozen van de aanhef. Gewoon beginnen met de boodschap. De e-mail is hiermee verworden tot een lange sms.
Bijkomend voordeel is dat afsluiten ook niet meer hoeft. Dit zou voor mij een ideale oplossing zijn, zeker sinds ik onlangs mijn e-mail aan een wildvreemde besloot met ‘liefs, Paulien’.
paulien cornelisse