Wat neem jij mee in je koffer?
Dodebomenrubriek over olympische glossy's
Sportbladen zijn een genre apart. En sommige sporten lenen zich kennelijk beter voor een tijdschrift dan andere. Geteld in het schap van een doorsnee bladenboer: 3 kitesurfbladen, 8 voetbalbladen (clubbladen meegerekend), 4 golfbladen. Eén volleybalblad.
Ter gelegenheid van de Olympische Spelen liggen er nu ook twee olympische glossy’s in de winkel: Goud (5,95 euro), uitgegeven door Ivo Niehe, en Vancouver (5,95 euro). Allebei kwamen ze op het idee de naam op het titelblad in gouden letters af te drukken. Waarom er twee van die bladen zijn, is als lezer moeilijk te begrijpen.
Het vijvertje waarin je als olympische glossymaker vist is natuurlijk niet erg groot. Dus gaat in beide tijdschriften het grote verhaal over schaatster Marianne Timmer. Die overigens helemaal niet naar de Spelen gaat, bleek deze week. Ze had geen olympische accreditatie en was wel reserve op de 500 meter, maar meende dat ze zich daarop niet goed kon voorbereiden, zo zonder ploeggenoten. Maar ja, dat was toen de beide glossy’s naar de drukker gingen nog niet bekend. Dus straalt ze in een zilverkleurig (waarom niet meteen goud genomen?) gewaad op de foto’s naast een suikerzoet interview door Peter Heerschop in Goud. En schittert ze in Vancouver in een portret onder de kop ‘Het mirakel dat Marianne Timmer heet’.
Dat beide tijdschriften actualiteit missen, is jammer, maar begrijpelijk door de productietijd die een glimmend tijdschrift nu eenmaal heeft. Maar de olympische bladen ontberen nog een andere belangrijke journalistieke voorwaarde: en dat is een kritische blik. Vraag in Vancouver aan snowboarder Dimi de Jong: ‘Dagdroom je wel eens over de Olympische Spelen?’. Volgende vraag: ‘Hoe oud was je toen je voor het eerst droomde van een optreden op de Olympische Spelen?’.
Verder wil de interviewer nog weten wat er in Dimi’s koffer gaat. Antwoord: ‘Mijn snowboard! Hoewel, die past niet in mijn koffer natuurlijk.’ Ook in Goud gaat het over koffers. Studio Sport-presentatrice Dione de Graaff neemt haar iPod, tijdschriften en parfum mee. Verrassend.
Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes, zoals de bijdrage van Jan Mulder in Goud, waarin hij in gesprek gaat met het ijs. Diep van binnen zou hij ijsmeester willen zijn. Een man met macht. In dat verhaal vinden we eindelijk een sfeer als in het televisieprogramma Holland Sport: daarin wordt sport benaderd met liefde, maar ook met scherpte en ironie. En niet met brave schoolkrantvragen.
