De PVV won in Almere, en ik bereidde me voor op een inktzwarte periode in mijn eigen hoofd en ver daarbuiten. Ik maakte me zorgen.
Over mensen die tegen elkaar schreeuwen over de hoofddoekjes van argeloze moslima’s heen. Over PVV-raadsleden die niet in het college mogen, of willen. Over het verdriet van mensen die vrede willen in de politiek. Over de komende drie maanden van debatten waarin iedereen verliest. Ik zette me schrap.
Maar verdomd als het niet waar was, zag ik ineens overal tekenen van hoop.
Ik zag krokussen onverstoorbaar de grond uit sjezen.
Ik zag een auto met vier Marokkanen stoppen voor een witte mevrouw bij een zebrapad. Ik hoorde een merel zingen. Ik zag een moeder haar kind een kus op zijn kruin geven. Ik zag dat de ijssalon van Roberto in Utrecht op 12 maart weer open gaat. lees verder›




