Naakt, seks, de Pussy Wagon en Beyoncé
Ofwel: de 9 minuut durende nieuwe Lady Gaga-clip
Het nummer staat schijnbaar al een week of zeven in de Nederlandse hitlijsten, maar het clipje van ‘Telephone’ van Lady Gaga 
en Beyoncé is er nu pas. Waarschijnlijk omdat het ook geen ‘clipje’ is maar meer een Tarantino meets Thelma and Louise minifilm van ruim negen minuten. Een film vol naakt, ‘girl on girl’ seks, uitzinnige danspasjes, nog uitzinnigere outfits en de Pussy Wagon uit Kill Bill. Die laatste ter bruikleen aangeboden door Tarantino nadat Gaga hem had verteld over het concept van de clip:
“We were having lunch one day in Los Angeles and I was telling him about my concept for the video and he loved it so much he said, ‘You gotta use the Pussy Wagon.’”
Maar wat is dat concept dan? In één zin: Gaga zit in de gevangenis, Beyoncé betaalt haar borgsom en samen vergiftigen ze een complete diner vol mensen. Gaga claimt wel een boodschap te hebben – iets met commentaar op Amerika en de overdadige stroom aan informatie en technologie die jonge mensen over zich heen krijgen – maar ik zie ‘m niet. Wat ik wel zie is het visuele spektakel dat de clip is. Niet in de minste plaats vanwege die waanzinnige outfits (denk een bril van rokende sigaretten en een jurk van politietape), zo waanzinnig dat ‘Lady Gaga’s Telephone Looks’ zelfs op de dag van de première al door MTV Amerika besproken werden. Ook overduidelijk na negen minuten ‘Telephone’ is dat Gaga een beetje naakt niet schuwt, graag zoent met andere vrouwen en alle roddels rondom haar persoon op de hak durft te nemen door de gevangenisbewaarders na een vrijwel complete strip te laten zeggen “I told you she didn’t have a dick”. Tot slot is het vooral een grote ode aan Tarantino. Van de Pussy Wagon en de moordpartij in de diner tot het Vincent Vega en Jules Winnfield onzingesprekje in de auto (“You know Gaga, trust is like a mirror. You can fix it if it’s broke…” “But you can still see the crack in that motherfucker’s reflection”).
Allemaal leuk en knap gemaakt, maar of we ‘m over twintig jaar nog herinneren zoals we nu ‘Thriller’ doen, ik vraag het me af…
