datum datum

Minority Report, maar dan echt…

Hoeveel informatie mag de politie verzamelen voordat je privacy in gevaar komt?

Door Redactie Redactie
10
reacties
op 16 maart 2010

Je hebt ‘m vast gezien, ergens tussen 2002 en nu: Minority Report, de futuristische actiefilm van Steven Spielberg met in de hoofdrol Tom Cruise, die met zijn vingers allemaal zwevende niet-gematerialiseerde oer-iPads kon besturen.  Of zoiets. Kijk maar even naar de trailer.

YouTube Preview Image

Vandaar in de papieren next een verhaal van een van onze correspondenten in de Verenigde Staten, Tom-Jan Meeus, over politiechef Bill Bratton, je weet wel, die ten tijde van burgemeester Giuliani in New York kwam met het plan om een zero tolerance-beleid in te voeren.

Bratton droomt ervan om zo veel informatie over zijn landgenoten te verzamelen, dat hij al die gegevens kan gebruiken als input om criminaliteit te voorspellen. Voel je ‘m al? They can see into the future… they can stop every murder… before it’s committed.

Welnu, dezelfde vraag die het personage van Tom Cruise zich acht jaar geleden al stelde, gaat dus nu ook voor jullie op: is deze manier van misdaadbestrijding geoorloofd of niet? Voor Bratton wegen de voordelen (moorden voorkomen) ruim op tegen de nadelen (privacy weg). Wat jullie?

10 reacties op "Minority Report, maar dan echt…"rss-icon

Misschien kunnen we een “misdaad-gen” ontdekken, zodat kunnen voorkomen dat potentiële raddraaiers überhaupt worden geboren… 
 
Nah, het probleem is natuurlijk, dat er geen absolute waarheid bestaat. Het blijft altijd gissen en dat is ook precies het gevaar met de hele antiterreurbeweging. Als je, met goede bedoelingen overigens, mensen “iets makkelijker” opsluit “om levens te redden” dan loop je het risico op willekeur. Je kunt namelijk niet aan iemands baard zien of-ie een terrorist of een misdadiger is. Je begeeft je daarmee op een hellend vlak. 
 
Is, met alle veiligheidsmaatregelen en privacyschendingen van nu, de wereld er werkelijk veiliger op geworden? Werkelijk? Of zijn de mensen die ons dagelijks onderdrukken de werkelijke terroristen en is het middel erger dan de kwaal?

Antwoord

In de huidige roep om (schijn)zekerheden en veiligheid zijn veel mensen bereid veel privacy op te geven. Hetzelfde speelt in gevallen waarin kans op een ‘gratis laptop’ wordt beloofd; het enige wat je hoeft te doen is vrijwel al je kerngegevens even achterlaten op een onbestemde site. 
 
Van de andere kant hebben veel mensen bezwaar tegen het verzamelen en gebruik van deze informatie als het om bijvoorbeeld overheidsdienstverlening gaat. De bezwaren die daar echter worden opgeworpen gelden eveneens voor het verzamelen en gebruik van allerhande informatie t.b.v. veiligheid; de wereld die gecreëerd wordt uit de informatie kan een foutief beeld geven van de werkelijkheid. Echter, door er teveel belang aan te hechten wordt die informatiewerkelijkheid leidend. En dat is zeer risicovol.

Antwoord

Zoals in de film ook al bleek, niets in de toekomst is zeker, ook moorden niet.  
 
Een groot deel van de moorden zullen een crime passionel zijn en die kan je nooit op tijd stoppen (in de film wel, maar toen hadden ze gave jetpacks :)).  
En hoe vaak hoor je niet dat iemand zijn gezin uitmoordt, maar hij had nog niet eens een boete voor foutparkeren gekregen in zijn leven? Een systeem zal die mensen echt niet aanduiden als gevaar. 
 
Ik denk dat we erg op moeten passen met enge mensen als Bratton, want deze gegevens kunnen ook zo maar gebruikt worden om “andersdenkenden” extra in de gaten te houden of andere gevaarlijke dingen. 
 
Waar ik wel voor ben is het verzamelen van informatie over potentiele moordenaars. Wie dat dan precies zijn is wel dubieus, dat geef ik toe, maar laten we maar beginnen met mensen die TBS hebben/hadden en aangeduid als gevaarlijk door hun psychologen.

Antwoord

De film gaat eigenlijk over een filosofisch-existentieel dilemma: zelfreferentie. 
 
We kennen allemaal de mop over Jetje die zo goed liegen kan. Jetje zegt: “Ik lieg altijd.” 
Maar als Jetje altijd liegt, dan spreekt ze deze ene keer de waarheid. En als ze nu wel eerlijk is, dan is ze alsnog aan het liegen. 
 
Omdat je de mop snel doorziet kun je er om lachten en laat je het dilemma verder voor wat het is. Maar hetzelfde dilemma in een iets meer formele of minder doorzichtige context heeft mensen letterlijk tot waanzin gedreven. 
De wet van de voorspelde ramp, of in dit geval de voorspelde misdaad, werkt niet anders. Als je de ramp kunt voorspellen, kun je hem voorkomen, als je hem kunt voorkomen dan ontbreekt de ramp waarmee je je inspanningen kunt rechtvaardigen. 
Als je het dilemma kunt doorzien dan is de enige optie de fundamentele onvoorspelbaarheid en oncontroleerbaarheid van het leven te accepteren. Als je het dilemma niet kunt doorzien dan eindig je in het gekkenhuis. 
 
Zie ook: http://berendschotanus.com/2010/02/logicomix/

Antwoord

Ik denk dat we mensen die de vrijheid van handelen in gevaar brengen preventief moeten opsluiten, Bratton voorop.  
 
Iets serieuzer: laat zo’n persoon maar ergens een politiestaat oprichten. Koop een failliete staat, en roep die uit tot crime-free zone. Iedereen heeft de vrije keuze om daar te gaan wonen of te vertrekken, en de politie mag vervolgens alles doen om te zorgen dat het veilig is. Ik denk dat die staat dan binnen 10 jaar weer failliet is: ik denk dat niemand daar wil wonen.  
Het probleem met de huidige westerse regeringen is dat we heel langzaam, zonder dat veel mensen het merken, afglijden naar die politiestaat.

Antwoord

Als het inderdaad om levens redden gaat: Er zijn een hoop meer levens te redden door betere voedingsvoorlichting. Moord staat in geen verhouding tot het aantal doden door obesitas. 
Volgens Jamie Oliver tenminste in zijn presentatie bij TED.

Antwoord

De fragiele balans tussen privacy en misdaadbestrijding was onderdeel van mijn bachelorscriptie. Het probleem bij het bestrijden van misdaad is dat misdaad vaak achter gesloten deuren afspeelt. Het is daarom noodzakelijk enige inbreuk te maken op de privacy wanneer men misdaad wil opsporen. Maar hoever mag je gaan in de bestrijding van misdaad? Ik ben van mening dat het idee van Bill Bratton veel te ver gaat.  
 
Een interessant onderzoek om te lezen over dit onderwerp is ‘Opsporing versus privacy: de beleving van burgers’ van Koops en Vedder. Zij hebben onderzoek gedaan naar de huidige opsporingsmethoden van de politie en hoe burgers hier tegenover staan. Ongeveer 70% van de respondenten gaf aan dat zij het afluisteren van (tele)communicatie, cameraobservatie en het doorzoeken van een woning geoorloofd vinden bij de opsporing van zware misdaad. Bij de opsporing van lichtere misdrijven zijn mensen al minder snel geneigd deze opsporinsmethoden geoorloofd te vinden, evenals opsporing door detectivebureau’s in plaats van de politie. 
 
Toch vraag ik mij af: wanneer het je eigen telefoon is die afgeluisterd wordt, vind je het dan nog steeds geoorloofd? Ik denk en ik hoop van harte dat het niet snel zover zal komen dat de politie zomaar informatie mag verzamelen om zo misdrijven te kunnen voorkomen. Ik denk dat de meeste burgers de voordelen niet zullen vinden opwegen tegen de nadelen. Ook omdat de nadelen rechtstreeks voelbaar zijn (het is informatie over jouw leven die opgeslagen wordt), terwijl de voordelen minder rechtstreeks te merken zijn (criminelen waarmee je niets te maken hebt worden opgepakt)

Antwoord

Inderdaad Martin, het lijkt slechts een korte termijnvisie die gedragen wordt en geenszins dat bedacht wordt wat mogelijk de verstrekkende gevolgen kunnen (en op termijn zullen) zijn van inperkingen van de privacy en daarmee verbandhoudende zaken en waardoor langzaam toegaat naar die politiestaat. 
 
Wanneer men zich nu realiseert hoe makkelijk elke stap van de meeste burgers gevolgd kan worden door de overheid, zou men een keer bang moeten worden. Het aantal camera’s neemt niet af.

Antwoord

Wat mij verbaast is dat een ander nadeel – dat ook in de film op de achtergrond speelde – niet naar voren komt. Het systeem creëert, juist door de door andere reacties hierboven al opgeroepen ‘onzekerheid’, per definitie een hoger aantal onschuldige arrestanten – zowel in de wettelijke definitie ‘heeft nog niets gedaan’ als in de definitie waar Bratton op doelt ‘zou ook niets gedaan hebben’. Je stapt hiermee af van een van de grondbeginselen van het juridische systeem (dat in de huidige mediacultuur sowieso onder druk staat): dat je onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen.

Antwoord

Reageer