Is rokjesdag nou al geweest, of niet?
En: komt er nog wel een rokjesdag, nu Martin Bril dood is?
Iedereen had het erover, donderdag. Dat het rokjesdag was geweest. De dag dat vrouwen voor het eerst na een lange, barre winter, ineens, als bij toverslag, weer met blote benen onder hun rokjes naar buiten gaan. Twitter zinderde erover. Ook over de lente natuurlijk. En dat de terrassen weer vol zaten. En dat alles vanaf nu weer goed komt. En terecht natuurlijk. Dat zijn de mooie zekerheden die deze wereld kent.
Foto Vincent Mentzel
Maar wat IK dus had: WAS het nou rokjesdag geweest of niet?
En toen kwam vlak daarna ook meteen, je kon er op wachten maar het was toch onverwacht, de schok: Martin Bril is dood. De geestelijk vader van de rokjesdag. Hij was de haarscherpe vaststeller van het moment dat de lente begint, en de herfst. De man van het doelloos doch prachtig op terrasjes zitten. De man van de auto pakken en kijken waar je uitkomt. Maar bovenal de man die na dat alles gedaan te hebben, het ongeziene zag, en dat trefzeker opschreef. Ik citeer nu even vrij uit allerlei necrologieën van mensen die dit veel beter kunnen verwoorden dan ik.
Maar goed.
Die twee vragen speelden dus door mijn hoofd en kwamen er niet meer uit: was het nou rokjesdag geweest, en: wat vreselijk dat Martin Bril dood is. Ik bedoel eigenlijk: we kunnen nu wel net doen alsof het rokjesdag geweest is, maar KOMT er eigenlijk ooit nog wel een rokjesdag nu hij er niet meer is? Mogen we uberhaupt nog zeggen dat het rokjesdag is geweest? Kunnen WIJ dat bepalen zonder zijn vakkundig oordeel? Zal er ooit nog een rokjesdag komen nu hij er niet meer is om vast te stellen dat hij geweest is. Of is het juist een eerbetoon aan hem, om de dag toch te vieren? Of hebben we een nieuwe scheidsrechter nodig die vaststelt wanneer het rokjesdag geweest is. Ik denk aan een Nico Dijkshoorn. Of hebben we een nieuwe dag nodig die de lente inluidt, bijvoorbeeld blote tenendag.
Maar stel dat we eruit komen. Uit dat complexe rokjesdagvraagstuk. Dan nog mis ik Bril.
En zo ben ik eigenlijk ineens, met de hele lente, met mijn favoriete maanden mei en augustus, sterker nog, met de hele zomer nog voor de boeg, toch verdrietig geworden. Komende 22 april is het een jaar geleden dat hij overleed.
Ineens heb ik overal een hard hoofd in.
Ik mis een toepasselijke foto!
Kijk even op pag. 5 van de nrc.next van vandaag. Is die goed? ;-)