De Fransen en Italianen spreken over een slak, in Noorwegen hebben ze het over een varkensstaart en wij noemen het een apenstaartje. Het @ symbool is een essentieel onderdeel in het e-mailadres. Miljoenen mensen gebruiken het symbooltje elke dag. Verder niks mee aan de hand zou je zeggen.
Toch denkt het Museum of Modern Art in New York daar anders over. lees verder›
,,Basketbal, basketbal’’, hoor ik nu al de hele dag. ,,Ya Tawil!’’ Hé lange.
NRC-correspondent Bram Vermeulen is in Bagdad is op zoek naar de ‘gewone Irakees’.
,,We telden liefst vijftien bruiloften. De hele lobby in wit gehuld. Vrolijk dansende mannen, en meisjes met de blik op somber, vol zorgen over de komende huwelijksnacht. Bagdad ontspant. Het feesten komt terug. De vrijdagmiddag hebben we doorgebracht in de zon, op een terras in een clubhuis voor de stedelijke elite. Gucci zonnebrillen, meisjes op schommels, kinderen met ijsco om de mond. Het zijn maar indrukken, maar indrukken die ik niet van de televisie ken.”
Meer Bram? Lees zijn blog op nrc.nl
Zomaar een Facebookgroep met 122.000 mensen: if you can’t fix it with Gaffa tape…
De beschrijving zegt: “A group for people who recognise the AWESOME POWER of Gaffa Tape.”
Vooral de ruim duizend foto’s die erop staan zijn een feest. Alhoewel de stream wel is vervuild met foto’s van reparaties met duct tape (onder andere geproduceerd onder de naam Duck tape), wat geen gaffa tape (aka gaffer tape) is. Zoals de foto hierboven. Maar ach.
Wat is het wildste dat jij er met tape gerepareerd hebt?
Uit serie Paper Wars van Martin Postler en Ian Ferguson
Ambtenaren zijn doordrongen van de noodzaak tot ingrijpende bezuinigingen op de overheidsuitgaven. Toch zijn ze optimistisch over de eigen toekomst. Tachtig procent van hen weet zelfs zeker dat de eigen baan behouden blijft, al voorzien zij ook dat hun kantoorgenoten er bij bosjes uit vliegen. Dit blijkt uit onderzoek van overheidsmagazine Re.Public.
Dit geloof in eigen succes kan duiden op een amerikanisering onder het ambtenarenkorps. Uit wereldwijd onderzoek blijkt immers al decennia dat vooral Amerikanen er geen been in zien pessimistisch te oordelen over ’s lands economische vooruitzichten, om tegelijk zonnig naar de eigen economische toekomst te kijken. De Amerikaanse droom betekent voor hen: ik ben beter dan de rest.
In Europa is dat anders.
Het is onzinnig om vooraf te eisen dat wetenschappelijk onderzoek nuttig moet zijn, zegt hoogleraar theoretische sterrenkunde Vincent Icke morgen in nrc.next.
“Echt onderzoek is een reis door terra incognita, een grillig pad zonder bewijsbaar doel, waar een vooraf aangewezen bestemming bijna nooit blijkt te bestaan. Als je produceert wat je hebt aangekondigd is het product platvloers of bedrog. Echt onderzoek is een waagstuk, falen is de norm. Elke belofte over resultaten, en a fortiori over toepassingen, is grootspraak.” (lees hier alvast het prachtige opiniestuk)
Icke zegt dat, omdat vijf onderzoekspartijen (zoals NWO, KNAW en VSNU) deze maand een methode presenteerden om ook de maatschappelijke waarde van een onderzoek vast te stellen.
Fotojournalist Unai Risueño maakte deze bijzondere fotoreportage over Leila en haar twee kinderen. Het gezin was maanden dakloos en trok vorig jaar in een leegstaand pand van Fortis aan de Ringdijk 10 in Amsterdam. Een Amsterdamse kraakgroep voorkwam vorige week dat het gezin op straat werd gezet. Het wachten is nu op een volgende poging tot uithuiszetting.
Kijk met de luidsprekers aan.
Op zijn site schrijft Unai Risueño dit over het gezin:
Op A Blog Around The Clock, een mooi wetenschappelijk weblog van Scienceblogs, dit filmpje over mieren die een krab opeten. Lekker voor bij de lunch.
Afgelopen weken was ik vrij, en heb ik alle vijf afleveringen van Life in the Undergrowth gezien, een BBC-documentaire met David Attenborough uit 2005. Echt geweldig. Kijk deze nog even: de absurde paringsdans van de leopard slug.
Een interessante kwestie.
Een motorrijder biedt zijn Harley Davidson, type FL 1340, te koop aan op eBay. In 10 dagen looptijd krijgt hij 21 aanbiedingen. De laatste en hoogste is 3.250 euro. Maar de motorrijder verkoopt de motor buiten de webveiling om voor 7000 euro aan een ander.
Nu wil de teleurgestelde bieder schadevergoeding wegens contractbreuk. Hij eist 4.250 euro: het verschil tussen de gemiddelde koopsom van vergelijkbare motorfietsen, 7.500 euro, en de overeengekomen koopsom van 3.250 euro.
Hoe praat de motorrijder zich hieruit, vraagt juridisch redacteur Folkert Jensma zich af in nrc.next en op het blog van het Nederlandse Juristenblad.
Die zegt ronduit zich te hebben vergist, schrijft Jensma. Een Harley Davidson van dat type is veel meer waard. Bij het invoeren van zijn veilingopdracht vergat hij zijn gewenste minimumprijs (7.000 euro) in te tikken, waardoor de standaardkeuze ‘1 euro’ zichtbaar bleef. Hij vindt dat de bieder, die veel handelt op eBay, de fout had moeten doorzien. Die deed met opzet een laag bod bij het sluiten van de biedingstermijn.
De rechter zegt tegen de motorverkoper: betalen. Waarom?
