datum datum

Betaald werk hebben is belangrijk voor je identiteit

Welk effect heeft werkloosheid op jou?

Door Juliette Vasterman Juliette Vasterman op 24 maart 2010
Bord op pickup truck in San Francisco. Eind vorig jaar was het werkloosheidspercentage in Californië 9,3 procent. Foto Reuters

In Californië steeg de werkloosheid tot 9,3 procent. Foto Reuters

Werkloos zijn heeft grote gevolgen voor je humeur. Hoe langer je op de bank zit, hoe moeilijker het wordt om iets uit je handen te krijgen.

Uit onderzoek blijkt  dat het hebben van een betaalde baan heel belangrijk is voor je identiteit. Wie werkloos raakt, verliest niet alleen zijn werk, maar ook langzaam de drive om op tijd op te staan en bezig te blijven. Wie dus denkt dat een periode van werkloosheid wel handig is, want dan kun je eindelijk die badkamer verbouwen, komt bedrogen uit.

Herkenbaar? Wij stellen je er graag een paar vragen over. Stuur een mailtje (vraag@nrc.nl) of laat een reactie achter.

27 reacties op "Betaald werk hebben is belangrijk voor je identiteit"rss-icon

Hangt grootendeels van je innerlijke drive af. Als deze passief is en je gewend bent opdrachten uit te voeren (vb. als zelfbenoemde loonslaaf) zul je grote problemen kunnen ervaren en kun je in bovengenoemd cirkel van luiheid en nietsdoen terechtkomen. Je kan je hier ook weer schuldig over gaan vinden wat weer allerlei andere psychische problemen zal veroorzaken wat kan leiden tot alcoholisme, etc.. In die zin is het soms ook goed dat instanties als het UWV deze passieve mensen achter de (trainings)broek aanzitten: ze geven ze wat te doen. 
 
Ben je meer actief en ondernemend, dus eigenlijk onderhuids een ondernemer zul je zien dat het loont om (eindelijk) voor jezelf te beginnen. Hierbij hoort ook het kunstenaar zijn: de creatie van woorden of beelden is ondernemen, al zul je wel naar buiten moeten treden anders loont het nog steeds niet.

:) Een beetje denigrerend klinkt het allemaal wel John. Er zijn heel wat ‘ loonslaven’ die erg hard werken om hun droombaan binnen te slepen.  
 
Bovendien ook ondernemers kunnen bij het UWV een uitkering aanvragen wanneer de zaken even tegen zitten John B. En dat zullen er op het moment heel wat zijn.

Heel herkenbaar. Ik ben nu 3 maanden werkloos en ik vind het verlammend.  
John lijkt te denken dat er maar twee soorten werkzaamheid zijn, namelijk als loonslaaf en ondernemer. Als wetenschapper val ik buiten zijn belevingswereld.

Verliest de drive op tijd op te staan….Ik kan alleen maar uit ervaring spreken dat mijn normale bioritme totaal niet overeenkomt met die van de standaardwerktijden.De standaard is in mijn ogen ongezond.Ik heb ergens gelezen dat die abnormaliteit van vroeg opstaan tot eerdere kaalheid en grijsheid van het haar leidt.(volgens mij ook tot slecht humeur en minimal braindamage)

Werkeloos zijn is ellendig omdat je geld nodig hebt om te leven en wat van je leven te kunnen maken. Maar als ik niet hoefde te werken voor het geld, kan ik prima zonder. Liever zonder zelfs. Ik heb mogen ervaren om een jaar niet te hoeven werken en dat beviel uitstekend. Geen last van een verstoord bioritme, het hele jaar niet ziek geweest, heb me geen minuut verveeld of een doel of collega’s gemist. Eigenlijk vind ik het armoede dat mensen zichzelf niet bezig kunnen houden, maar een extern doel of opdracht nodig hebben.  
Volgens mij werken de meeste mensen gewoon omdat ze geld nodig hebben. Ik ben benieuwd of mensen het ook vervelend vinden om geen werk te hebben als geld geen punt zou zijn.

Betaald werk is zeker belangrijk voor je identiteit. Dit geldt in mijn ogen niet alleen voor de persoon die geen betaalde baan heeft, maar ook voor buitenstaanders. Vaak reageren de mensen om je heen ook minder positief wanneer blijkt dat je geen (betaalde)baan hebt. En je identiteit wordt natuurlijk niet alleen bepaald door hoe je zelf bent maar ook door hoe anderen om je heen je zien. 
 
Zelf ben ik een hoog opgeleide vrouw. Ik ben net begonnen met een promotie onderzoek, waar helaas op dit moment nog geen volledige financien voor zijn. Dit betekent dus geen inkomen. Wanneer ik dit met mensen bespreek is de eerste vraag ‘ga je er dan naast werken’? Ergens logisch omdat de rekeningen toch betaald moeten worden, maar aan de andere kant lijkt het er op alsof wat je doet alleen mee telt wanneer het beloond wordt met een inkomen. Alsof het inkomen ( en natuurlijk ook de hoogte van je inkomen)je ‘maatschappelijke waarde’ bepaald. 
 
Ik heb het geluk dat mijn vriend wel een inkomen heeft en hij er geen moeite mee heeft dat ik op dit moment niet mee kan betalen.Maar wanneer dit te sprake komt wordt er vaak afkeurend gereageerd…’je bent toch hoog opgeleid…jij kan vast wel een baan vinden!’ Tja ik HEB een baan alleen komen er op dit moment nog geen inkomsten uit! Je identiteit wordt echt niet alleen bepaald door of je wel of geen ( betaalde ) baan hebt.

@Saskia. Ben je dan een wetenschapper die zelf iets wil weten (uitvinder-onderzoeker) of die in opdracht werkt (laborante-onderzoeker)?

Alsof iedere wetenschapper in een van die twee categorieen valt! Bovendien is het oppervlakkig te denken dat wetenschap alleen dingen uitvindt of in een lab bedreven kan worden. Veel wetenschappers zijn met hun zelf geïnitieerde en opgezette onderzoek bezig, halen daar subsidies of beurzen voor binnen en hebben daarnaast een universiteit waaraan zij verantwoording moeten afleggen. Ze verrichten dus zelfstandig onderzoek èn ze hebben een baas. Er zijn vrij weinig wetenschappers die ergens op een zolderkamertje eigentijdse varianten van het wiel aan het uitvinden zijn en daar ook nog van kunnen leven.

Nee, maar zijn categorieën sluiten die wetenschappers niet uit, Yvette. Ik ben ook wetenschapper, in de sociale wetenschappen, dus dat is in principe niet echt uitvinder/laborant, maar je bent ergens wel scheppend bezig, dus soort uitvinder. Misschien bedoelt John meer het verschil tussen e.g. universitair wetenschappers en de TNO’ers, Deltares’ers, enz? Het laatste is meer werken in opdracht dan het eerste. Bij beide heb je een baas, maar als universitair wetenschapper heb je wel veel vrijheid en flexibiliteit.

Dat je in de sociale wetenschappen zat, dat had ik al wel begrepen uit je eerdere comments, Q. Je argumentaties komen mij maar al te bekend voor. Maar ik ben het nog steeds niet met je eens dat je scheppend bezig bent op een uitvindermanier. Immers, in de sociale wetenschappen schets je beelden van hoe je denkt dat een bepaalde groep in elkaar steekt, maar ontstaat er zelden een oplossing voor problemen. Inzicht, dat wel, waaruit eventueel een oplossing volgt. Misschien val ik wel gewoon te veel over de term “uitvinder”. Bij mij gaan dan in ieder geval Dexters Lab- lampjes branden.  
 
Dat gezegd hebbende, blijf ik ook van mening dat het niet zo zwart-wit, evengoed als de eerdere loonslaaf/ondernemer vergelijking, niet te maken valt. Het is waar dat een passieve ondernemer niet bestaat (of maar heel kort) maar in loondienst werken betekent niet dat je niet actief te werk kan gaan.

Ik denk dat q wel een punt heeft. Veel bèta-onderzoek is strikt gebonden aan onderzoekslijnen en voorstellen – je voert alleen uit. Anderzijds zijn er disciplines waar je veel meer op jezelf bent aangewezen. Ik ben zelf promovendus strafrecht en hoewel ik formeel wel een baas heb, ben ik toch voornamelijk eigen baas. Ik deel mijn onderzoek zelf in, ben daarover geen verantwoording verschuldigd en ik voel me dus eveneens meer ondernemer dan loonslaaf. Toevallig is mijn termijn nu meer dan een half jaar verlopen en ben ik werkloos, althans, zonder bezoldiging. Ik ben niet minder hard gaan werken. Q’s hypothese strookt dus met mijn ervaring, wat niet uitsluit dat het kan verschillen per persoon.

“Betaald werk hebben is belangrijk voor je identiteit.” 
Dat is inderdaad de ideologie waarmee de bestaande machsstructuren in een kapitalistische samenleving in stand worden gehouden. 
“Belangrijk” is verder een nogal een rekbaar begrip.

Zelf ben ik een korte periode werkloos geweest, of beter gezegd, werkzoekend. Ik heb er niet onder geleden. 
 
Volgens mij is het niet zo zeer belangrijk dat je *betaald* werk hebt, maar dat je een zinnige daginvulling weet te vinden. 
 
Een bewijs hiervoor dat dit toch echt een belangrijke modificatie van de stelling is: de hele generaties aan huismannen en -vrouwen, die onbezoldigd toch een enorm zinnige invulling aan hun leven hebben weten te geven. 
 
Het is niet het geld dat gelukkig maakt…

Geld maakt niet gelukkig nee. Dat heeft het gemeen met armoede. 
—————– 
Ik ben freelancer en heb het afgelopen jaar veel gewerkt. Momenteel heb ik geen opdrachten t/m oktober. Ik vind dat lastig. Ja, ik heb wat gespaard, maar ik kom binnenkort wel in de problemen. Ja, het verstoort mijn leefritme. Inderdaad, ik heb een minder ‘nuttig’ gevoel. En ja natuurlijk, ik kan (en ga) een bijbaantje nemen voor het geld, maar dat maakt me toch aanzienlijk minder blij dan het werk waar ik voor gekozen heb en voor opgeleid ben. 
Mijn werk doe ik niet alleen voor geld, maar vooral omdat ik het leuk werk vind. Omdat ik me daardoor beter voel. Het is inderdaad een deel van mijn identiteit. Als ik al voldoende geld zou hebben, en ik mijn werk onbetaald zou kunnen doen, zou ik toch willen werken.  
Maar al met al: het voelt heus een stuk fijner als ik voor dat werk betaald wordt. Niet allen om de huur, een volle maag en andere praktische zaken. Maar ook omdat dat toch een deel van de waardering uitdrukt.

Ik heb genoeg te doen om me te vervelen; denk ik altijd. Maar wanneer een vakantie ondanks heel veel afleiding en activiteiten te lang duurt voor mijn gevoel merk ik dat toch enigszins de klad er in komt. Je verschuift je ritme beetje bij beetje. Je blijft eens wat later op om een klus af te maken waardoor je de volgende dag wat later op staat etc. Langzaam begin je het contact met het werkende volk om je heen te verliezen doordat je ritme anders is dan de hunne. Want jij kan wel tot in de late uurtjes blijven zitten kletsen terwijl zij om 22.30 uur het licht al willen uitdoen. 
Kortom; werken is niet alleen een klus klaren maar bovenal ook het idee hebben dat je het samen of met behulp van anderen doet.

Het te weinige werk als zzp’er vang ik op met vrijwilligerswerk. Ik wil wel graag wat doen. Liever zou ik een parttime baan hebben. Ondanks de circa 50 sollicitaties lukt het niet om werk te vinden. Als werkloos sta ik niet geregistreerd. Het genoemde aantal lijkt mij dus een behoorlijk positieve kijk op de situatie. 
Ik vind dat wel raar in deze tijd: werk is er in feite genoeg, maar betalen … ho maar.

Heel herkenbaar. Het programma van studie heb ik de afgelopen jaren verspreid zodat ik daarnaast kan werken. Mijn gehele studie is dit goed gegaan, tot afgelopen september mijn contract niet verlengd werd wegens bezuinigingen. Gelukkig hed ik mijn studie nog waar ik tijd en energie in kan steken. Maar toch kon ik merken dat de zogeheten klad erin kwam: minder motivatie om dingen aan te pakken (kan morgen wel, heb toch tijd genoeg), laat naar bed en er nog later uit. Een vriend van me overkwam hetzelfde en we zaten avonden aan één bij elkaar. Erg gezellig, dat wel. WE voelden ons beide 2 luie werklozen, terwijl we beide actief aan het zoeken waren. Gelukkig heb ik nu sinds een maand weer werk :)

Herkenbaar. Tijdens een periode zonder baan, vond ik dat ik het al druk had als ik op een dag 2 afspreken had staan. (bijv de kapper en de dokter)Ik werd al heel snel een stuk langzamer en uiteindelijk uitgesproken lui en somber.  
Nu ben ik als ZZP’er erg succesvol, werk keihard, maar vreemd genoeg heb ik hierdoor meer energie en ben ik een stuk vrolijker en optimistischer. 
Zo werkt het blijkbaar, ook naar de buitenwereld: ik kan niet het nalaten om ‘op te scheppen’ over mijn werk en succes en geniet van de bewondering die mij ten deel valt. 
Het is natuurlijk idioot dat ik alleen maar actief ben als er een moéten bijkomt (dat ik de energie niet uit mezelf kan halen) en dat alleen betaald werk je status geeft. Rationeel klopt het niet (zie ook de reacties hier), maar het werkt blijkbaar wel zo.

Nee Karin, zo werkt het blijkbaar bij JOU. Fijn dat jij hebt uitgevonden hoe het voor en bij jou goed werkt, maar generaliseer dat aub niet. Ik vind het ook nogal sneu dat je daarover op gaat scheppen en blijkbaar daar jouw eigen waarheid van maakt die jij als algemeen geldende waarheid de wereld in helpt. Hiermee doe je een hoop mensen en vooral jezelf, te kort. Het lijkt of jij zonder bewondering van de buitenwereld niks meer voorstelt. Misschien puntje van aandacht?

De onderzoeker verwart ‘betaald werk’ met ‘nuttig werk’. Slecht onderzoek.

Als de meeste mensen betaald werk nodig hebben voor hun persoonlijkheidsvorming dan is de verhoging van de pensioenleeftijd naar 67 jaar toch een zege voor deze mensen?

Ik ben het er niet mee eens. Ik werk niet buitenshuis of betaald. Ik voel me prima. Ik heb absoluut de drive om ´s morgens op te staan, omdat er zoveel te doen en te beleven is in het leven. Ik heb geen werk nodig om mijn identiteit te bepalen.

Ik ben het er ook niet mee eens. 
Idem als Riekje. Leg de consumerings-lat gewoon wat laag, 
wees niet zo hebberig en Geniet Van Het Leven. 
Maar zeg dat niet tegen je rei-integratiecoach of uwv-ambtenaar, want dan zien ze je als profiteur. 
Ook in dit soort onderzoeken zeggen veel mensen dit niet. 
Terwijl je toch echt wel kansloos bent op de arbeidsmarkt,en eigenlijk ook wel een beetje uitgewerkt bent en niet meer wil,houden die mensen vol dat je gelukkig wordt van werken? Van een of ander papierprikbaantje of lopende bandwerk? Nou ik niet…

werken is een verplichting geworden, we moeten om het zogenaamd beter te krijgen werken 
veel leren, diploma s halen, carriere maken en steeds meer en meer. onze hebberigheid kent geen grenzen meer. 
en zijn we gelukkig ja roept iedereen want we kunnen alles (kopen) doen wat we willen maar o wee als daar een kink in de kabel komt 
we kunnen niet blijven groeien met consumeren of tewel economisch groeien. 
hoeveel mensen zitten er niet heel ongelukkig te zijn in hun baan? tja een top salaris dan hou je het wel even vol maar het zijn belachelijke bedragen 
het wordt tijd dat we weer gaan delen met elkaar 
en een baan of werk kiezen wat we leuk vinden 
 
groet Doler

In negen maanden werkeloosheid merkte ik dat ik mijn prima kon vermaken, ALS ik maar niet dat stemmetje in mijn hoofd had: “Elke week vier sollicitaties schrijven. Voor die tijd een baan vinden anders kom je in de problemen met geld, je huis enzo.” Het is dus niet echt ontspannen….

Is het niet gewoon zo dat ieder mens zijn eigen keuzes en ideeen mag hebben. De een heeft een baan nodig om zich functioneel (en belangrijk) te voelen, een ander heeft veel meer intrinsieke motivatie en hoeft geen betaalde baan te hebben om zich zinvol en nuttig te voelen. (dan laat ik uiteraard het hele financiele aspect buiten beschouwing. 
Laten we elkaar niet om de oren slaan met ‘waarheden’ deze gaan toch niet voor iedereen op. Het is beter een ieder in zijn eigen waarde te laten ipv te oordelen omdat jij een andere mening bent toegedaan die jij als enige waarheid beschouwt. Hoe zielig is dat? Zolang je je maar gelukkig voelt, er zijn wel andere zaken om je druk over te maken.

Ja daar heb je gelijk me, maar waar over will je nu druk maken…dat is het juist iederen maakt sich druk over wat.