Obama’s reality check
Hopelijk heeft hij geen Derde Wereldoorlog nodig
Dit is een gastblog van Philip Huff, historicus en auteur van de roman Dagen van gras, verschenen bij de Bezige Bij.
Vorige week berichtte de hele wereld er over, de eerste overwinning van President Obama – van Yes We Can tot Yes We Did: een basisverzekering voor alle Amerikanen op het gebied van de gezondheidszorg. Dat was zijn voorbeeld John F. Kennedy niet gegund: zelf een historische bill op Capitol Hill door de sluisdeuren van de Senaat en het House of Representatives loodsen. De Civil Rights Act die hij in 1963 introduceerde, moest in de zomer van 1964 door zijn opvolger Lyndon B. Johnson worden ondertekend, omdat Kennedy een halfjaar eerder was vermoord.
Official White House Photo door Chuck Kennedy
Ondanks de vele overeenkomsten – jong, begeistert, perfect in staat nieuwe media te gebruiken en het gevaar van te veel en te hoge verwachtingen bij het electoraat – is John F. Kennedy niet de enige president met wie historische parallellen te trekken zijn. Ook andere presidenten kunnen inzicht geven betreffende het succes en de bijbehorende gevaren voor Barack Obama.
Franklin Delano Roosevelt, de 32ste president van de Verenigde Staten – en de enige President die meer dan twee keer werd herkozen – kwam aan de macht in 1932, middenin The Great Depression. Dit was de zwaarste economische crisis die de westerse wereld tot nu toe heeft gekend.
Na zijn landslide overwinning begon FDR aan zijn New Deal politiek: economische ingrepen om de Depressie tegen te gaan door middel van work relief en public investment: van openbare aanbestedingen voor grote bouwwerken tot de verstrekking van federale leningen aan kleine ondernemers – een unicum. De meningen van historici zijn verdeeld over het effect van deze maatregelen op de Amerikaanse economie, maar FDR – zijn andere nick name was de radiopresident, vanwege zijn wekelijkse radiotoespraken – bereikte de mensen in de huiskamer, met zijn stem, met zijn verhaal en met het door hem aangeboden werk.
Voor de moraal in de VS was het in ieder geval goed.
Toch, enkele jaren na de introductie van maatregelen als de Federal Disposal Insurance Act en de National Housing Act en de Works Progress Administration begon in de V.S .het gemor, ook onder de burgers. Het economisch herstel ging niet zo snel als gewenst. En de uitgaven van de overheid bleven maar stijgen. In zijn Annual Message to Congress in 1936, reageerde Roosevelt op dit gemor. Over zijn Social Security Act zei hij: ‘Shall we say the the unemployed and the aged: “Social security lies not within the province of the Federal Government; you must seek relief elsewhere?”’
Het antwoord kwam steeds dichter bij een: ‘Ja, wellicht.’
Zo ver zou het niet komen. Want de beste remedie uit een crisis op te krabbelen diende zich niet veel later aan: de Tweede Wereldoorlog.
Een overwinning behalen is één, de kosten van die overwinning betalen is een tweede. En het is te hopen dat Obama geen Derde Wereldoorlog in de schoot geworpen krijgt om het bonnetje van zijn gezondheidszorgplan te kunnen betalen. Of dat uiteindelijk blijkt dat hij een Pyrrusoverwinning heeft behaald.
Kijk naar Obama’s weekly address over de health care bill (de reacties zijn ook de moeite waard):
