Archief van berichten op 1 april 2010

Een groepje basisschoolkinderen Scarface laten naspelen, de berg coke vervangen door een berg popcorn en iedere ‘fuck’ veranderen in ‘fudge’. Op papier klinkt het erg grappig. Maar het resultaat is eerder een beetje pijnlijk.

Misschien ook omdat ik al lang geen kindertoneelstukjes meer heb gezien en vergeten ben dat het bij kindertoneelstukjes meer om de schattigheidsfactor dan acteerprestatie gaat. Maar volgens mij heeft het alles te maken met kleine kinderen die andere kleine kinderen neerschieten, elkaar junkie noemen en constant ‘fudge’ zeggen. Het is nét niet echt grappig.

En natuurlijk – ik zou het bijna vergeten -  ‘heel erg ongepast’, vooral naar Amerikaanse maatstaven. Vandaar dat ‘cindymomof6′ aardig wat boze reacties toen zij begin deze week het schooltoneelstukje van haar zoontje Jaydon op YouTube plaatste. Een van de meest welbespraakte: ‘your a dumbass bitch, why would you make these kids act a R rated movie????’

YouTube Preview Image

Maar, het blijkt niet echt.

lees verder

We kennen de papieren bordjes en de plastic wegwerpbekers. Maar wat gewoon is, kan ook design zijn. In deze rubriek Herbruiksels lees je over bijzondere gadgets en creatieve ontwerpen die gemaakt zijn van heel gewone dingen. Vandaag: vijf keer creatief met een aardappel.

1. Kunstenaar Ginou Choueiri maakte een tijdelijke installatie van honderden aardappelen. Want: na een tijdje ontspruiten ze en uiteindelijk verschrompelen ze. Choueiri koos bewust voor de aardappel omdat ze vindt dat ze veel overeenkomsten vertonen met een echt gezicht: de poreuze huid, de kleur (van blanke mensen dan), en ze komen in verschillende vormen en groottes – net als bij mensen. De portretten zijn geïnspireerd op bekenden uit haar omgeving en politici en artiesten.

 
Ginou Choueiri

Ginou Choueiri

lees verder

Zestig biertjes en een fles whisky gaan in het busje mee terug naar het Ajiad hotel, net buiten de Medina van Casablanca, waar Grote Prijs van Nederland-winnaars Eefje, Dret & Krulle, Pitto en The Cosmic Carnival verblijven. Op uitnodiging van de organisatie en de Nederlandse stichting Marmoucha speelden ze alle vier op 19 of 20 maart op het jaarlijkse Tremplin Festival voor een enthousiast publiek van vele duizenden mensen.

Dat het een succes was, zie je hier in het live verslag:
YouTube Preview Image

Het Tremplin Festival is een talentenwedstrijd vergelijkbaar met de Grote Prijs van Nederland waarin Marokkaanse bands met elkaar strijden in de categorieën Hiphop, Rock en Fusion.

Vorig jaar vaardige de Grote Prijs oud-winnaar Nobody Beats the Drum af naar Tremplin. Bekijk hun videoreportage hier.

Nathan Sawaya was een succesvol advocaat, maar besloot zeven jaar geleden zijn baan op te geven om fulltime Lego artist te worden. The 36-jarige New Yorker sorteerde 1,5 miljoen legoblokjes op kleur en heeft nu voor het eerst een solotentoonstelling met zijn plastic sculpturen in the Agora Gallery in New York. Nog te zien tot 13 april.

Hoe het begon? Zijn eerste doosje Lego krijg hij op z’n vijfde en hij was fan. Hij maakte alles van Lego, ook wat hij in het echt niet had. Zoals een hond.

Bekijk hier een recent filmpje van Reuters. En hier een interview van vorig jaar:

Ype Driessen en Willem Stam zijn fotostripmaker en collagekunstenaar. Voor nrc.next maken zij elke week een klikstrip over de actualiteit. Elke maandag t/m donderdag publiceren zij op hun eigen website een autobiografische fotostrip. Op televisie (Triana, NPS) speelden ze eerder de  schelmenjaren van Wouter en J-P.

This movie requires Flash Player 9

Elke donderdag laten we je trailers zien van films die NRC-recensenten bespreken. Klik op hun oordeel om de recensie te lezen of vergaap je aan de over-the-top trailers. Allebei mag natuurlijk ook.

Le père de mes enfants

Regie: Mia Hansen-Løve. Met: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli, Alice de Lencquesaing. In: Ketelhuis, Amsterdam, Cinemariënburg, Nijmegen. Vijf ballen van Peter de Bruijn

lees verder

nrc.next op broadsheet

nrc.next op broadsheet

De redactie van nrc.next denkt aan haar lezers. Die wilden vier jaar geleden ‘meer weten in minder tijd’. Daarom werd nrc.next een compacte krant op tabloidformaat. Inmiddels is tabloid mainstream geworden.

Maar nrc.next ziet een andere trend: die naar grote formaten. Van een bakje koffie naar een large cappuccino op het station, van je buurtwinkel naar een XL-supermarkt, van meubelboulevards naar woonmalls, van de iPod naar de iPad.

Bij nrc.next houden we van vernieuwing. En pioniers denken groot en groots. Daarom verschijnen we nu op groot formaat, dat in het jargon broadsheet heet.

Bovendien hebben onze collega’s van NRC Handelsblad ons een liefde voor broadsheet bijgebracht. Achter een langearmenkrant kun je je heerlijk verschuilen: je geliefde merkt niet dat je een ochtendhumeur hebt, die kwekkende treinreizigers verdwijnen achter een papieren muur. Met zo’n grote krant onderscheid je je van de massa. We zien aan NRC Handelsblad dat broadsheet werkt – er is lekker veel ruimte voor beeld, tekst en advertenties.

Maar gaat het echt om de vorm? Of telt ook de inhoud van de krant die je leest? Bij nrc.next geloven we niet in volledigheid of het brengen van veel nieuwtjes, maar in selectie en duiding. In het antwoord op het nieuws van vandaag.

Titia Ketelaar
chef redactie nrc.next

Paulien CornelisseNa een aantal weken in Amerika wil ik graag thuiskomen met een taalvoorspelling. Een woord dat we nu nog niet gebruiken, maar binnenkort wel.

Dat is een moeilijke opgave. Ik heb een tijdje ingezet op ‘OMG’. Dat is de afkorting voor Oh my God. Maar nee, ik denk dat het toch te puberaal is – ik las op een wiskundeschrift van een puber: ‘math OMG’.

Ik zag ook nog wel iets in het gebruik van het woord ‘heart’ als werkwoord.

„I heart San Francisco!” kun je hier uitroepen. Dat kunnen wij ook gaan doen, met het woord ‘hart’; maar ik word er niet warm van.

Ik weet het dus niet. Wat ik wel weet is welk woord ik graag zou wíllen importeren. Dat woord is ‘meh’. Je spreekt het uit als ‘mè’, met een beetje een hoog stemmetje. ‘Meh’ gebruik je als iets je helemaal niet kan schelen.

„Wil je anders vanavond lekker bij de Thai eten?”

„Meh.”

‘Meh’ lijkt op ons ‘mwa’ (of hoe schrijf je dat eigenlijk), maar in ‘mwa’ zit nog een soort waardeoordeel.

„Hoe vond je de film?”

„Mwa.”

Dan vind je de film niet zo goed; met andere woorden: je vindt iets. Bij ‘meh’ vind je helemaal niets. ‘Meh’ is het verbale equivalent van je schouders ophalen, een lege blik in de ogen.

„Vind je de politieke situatie in Nederland ook zo fascinerend?”

„Meh.”

Waar ‘meh’ vandaan komt is niet helemaal duidelijk. Sommigen vermoeden een Jiddische oorsprong, anderen zien het helemaal als een product van The Simpsons, die ‘meh’ nogal vaak gebruikten.

Hoe het ook zij, ik denk niet dat we in het Nederlands een woord hebben dat ‘meh’ kan uitdrukken. Terwijl er genoeg is dat ‘meh’ voelt. Ergo: we zitten met een gat in de taalmarkt. En dat gat gaat ‘meh’ wat mij betreft, onvertaald, opvullen.

Ik hart meh.

paulien cornelisse