Mosterdgate II: de halve, de hele of de ontbrekende waarheid
Bekijk de lijst met verzonnen gruwelverhalen
Maria Mosterd, die naar eigen zeggen jarenlang in greep was van loverboys, is nu écht in opspraak. Gisteren kwam Peter R. de Vries met een uitzending over het waarheidsgehalte van Maria’s bestseller. En vandaag ligt het tegenboek van Hendrik Jan Korterink met zijn bevindingen over het misbruikverhaal in de schappen. Is het boek van Maria Mosterd nou waar of een compleet verzinsel? Of iets daar tussen in?
Er zijn in het verleden in ieder geval meer mensen geweest die gruwelijke boeken schreven over persoonlijk leed. En dat bleken dan fabels te zijn.
Hier enkele voorbeelden:
Neem Jolanda uit Epe. Zij schreef in 1994 een afschuwelijk boek over hoe zij jarenlang op sadistische wijze seksueel werd misbruikt door haar familie en ex-man. Ze raakte diverse malen in verwachting en die zwangerschappen zouden met geweld zijn afgebroken. De baby’s die zij wel ter wereld bracht, werden vermoord. De kinderen zouden met een hamer op het hoofd zijn geslagen en met (elektrisch) gereedschap in stukken gesneden. De politie deed groot onderzoek, ondervroeg 200 mensen. Er volgden rechtszaken. De rechter sprak uiteindelijk alle verdachten vrij van de babymoorden. Jolanda bleek ongeveer 90 procent van de beschuldigingen te hebben verzonnen. De politie kon de babylijkjes nooit vinden. Lees hier meer.
We kennen ook Getuige X1.
De Belgische Regina Louf die het boek Zwijgen is voor daders schreef. Louf dook op als ‘getuige X1′ in justitiedossiers over de zaak-Dutroux. Daarin verklaarde ze in haar jeugd deel te hebben uitgemaakt van een seksnetwerk. De gruwelijke verhalen over sadistische pedofilienetwerken bleken verzonnen. Het boek werd in België zelfs verboden. Lees hier meer.
Bekend is ook Binjamin Wilkomirski die een boek schreef over zijn herinneringen aan de Holocaust. Als kind zou hij een onophoudelijke reeks aan wreedheden hebben aanschouwd. Hij schreef over hoe hongerige baby’s hun vingers tot op het bot kapotknaagden. Maar Wilkomirski viel door de mand. Lees hier en hier meer.
Er zijn meer mensen die de oorlog hebben aangegrepen om er ‘waargebeurde’ verhalen over te schrijven. Neem Herman Rosenblat die een boek schreef over hoe hij als jongetje opgesloten zat in een concentratiekamp en in leven werd gehouden door een boerenmeisje dat appels naar hem gooide over het prikkeldraad. Oprah Winfrey noemde het (toen ze nog niet wist dat het een leugen was) ‘het mooiste liefdesverhaal’ ooit.
Het andere verhaal is van Misha Defonseca die als weeskind door Europa gezworven zou hebben gezworven en opgenomen en beschermd geweest zou zijn door een wolvenroedel. Hier meer.
We kennen ook Friedrich Weinreb, hij collaboreerde naar eigen zeggen met de Duitsers om Joden te redden.
En de Vlaamse freelance-journalist Jan Haerynck die een stuk schreef over een Duits meisje dat in Disneyland Parijs was ontvoerd. Het verhaal bleek een verzinsel.
Bekijk hier een lijst van nog meer boeken van liegende auteurs.
Maar we hebben de afgelopen jaren ook mensen gehad die hun verhalen niet in boekvorm opschreven. Maar er mee naar de politie stapten en interviews gaven.
Van die categorie hier ook een aantal voorbeelden:
Wie herinnert zich nog de invalide vrouw uit Spijkenisse die een paar jaar geleden zei dat haar hondje tijdens een uiterst brute straatroof door twee overvallers was opgehangen aan een hek? Een maand later bekende ze het zelf gedaan te hebben.
In 2002 beweerde een meisje uit Hoogezand dat ze verkracht was door acht Turken. De mannen staken vervolgens haar huis in brand. Het meisje bekende later het verhaal te hebben verzonnen: ze zocht een zondebok voor de brand, die zij niet meer tijdig kon doven.
Er was ook jaren geleden een 8-jarig jongetje dat verklaarde door twee gabbers in brand te zijn gestoken. Hij was samen met een vriendje op een parkeerplaats bij een supermarkt met brandspiritus vuurtje aan het stoken, toen zijn been vlam vatte. Omdat hij bang was dit thuis te moeten opbiechten, verzon hij een verhaal.
Een 16-jarige jongen uit Hattem beweerde dat zes getinte jongens hem hadden belaagd en een hakenkruis in zijn arm hadden gekerfd. Maar dit verhaal was een leugen. In Duitsland rukte de politie in 1994 massaal uit toen een 17-jarig gehandicapt meisje, dat in een rolstoel zat, een hakenkruis in het gezicht had. Drie jonge rechtsradicalen zouden dat hebben gedaan. Uiteindelijk bleek ze het hakenkruis zelf op haar wang te hebben gesneden.
Ontvoeringen zijn ook populair.
In 2007 verzon een man uit Wadenoijen een ontvoering om niet bij zijn werkgever te hoeven verschijnen. Rond 08.40 uur kwam er een melding bij de KLPD binnen van de werkgever, die vertelde dat de man was ontvoerd in zijn eigen auto door een man met een bivakmuts. Rechercheurs hoorden het slachtoffer, ze kregen al snel in de gaten dat het verhaal niet klopte.
Een meisje uit Maarssen vertelde in 2005 aan de politie dat ze was ontvoerd. Uiteindelijk bleek dat de tiener geen zin had om naar school te gaan en was gaan winkelen.
