Roos heeft last van studie-ontwijkend gedrag
De komende weken: gastblogger over de eindexamens
Ik ben Roos, ik ben achttien jaar en zit op zes vwo in mijn eindexamenjaar. Ik wil volgend jaar Algemene Cultuurwetenschappen in Amsterdam studeren. Momenteel hou ik me bezig met concerten, festivals, lekker eten en drinken, reizen met vrienden. En jawel, eindexamens.
Situatieschets: zondagmiddag 12.00 uur. Net klaar met het, door grote vermoeidheid, verlate ochtendritueel dat bestaat uit koffie en kranten. Ik heb mezelf eindelijk achter het bureau geplaatst om me te verdiepen in de wondere wereld van de onoplosbare economische vraagstukken.
Als ik eenmaal zit, stuit ik op een lastige vraag: is het belangrijk om gedoucht te hebben voor het leren, of niet?
Ik besluit dat het respectloos tegenover mijn bundel is wanneer ik met ongewassen haren aan de opgaven begin, en zal mijzelf om die reden van top tot teen moeten reinigen. Pas dan ben ik in staat om die bundel zelfs nog maar open te slaan.
Eenmaal klaar met het reinigingsproces, loop ik mijn kamer binnen. Tot mijn grote verbazing zie ik wat voor zooi ik heb gemaakt. Halfvolle wijnglazen van de vorige avond, honderden schoenen en kladblokken van de HEMA zorgen ervoor dat ik de vloer niet meer kan zien. Dat kan natuurlijk niet zo. En hoe lang is het geleden dat ik hier heb gestofzuigd? Ik constateer dat dit enkele jaren geleden voor het laatst moet hebben plaatsgevonden. Gewapend met natte doeken, stofzuigers en vuilniszakken ga ik van dit stinkhok een leerparadijsje maken. Als ik bij mijn klerenkast aankom, besluit ik dat het essentieel is mijn kledingstukken op seizoen te sorteren, zodat ik me daarna rustig en geconcentreerd op mijn studie kan focussen.
Dan bedenk ik dat het misschien wel lief is om vanavond te koken. Ik leef me uit met pasta, kruiden, sauzen en taarten omdat iedereen weet dat je met een lege maag niet kan leren. Na dit heerlijke avondmaal wijs ik mijn huisgenoten erop dat natafelen een ontspannende werking heeft en zet voor iedereen koffie. De algehele sfeer is er één van dankbaarheid, maar dit rustgevende moment wordt verpest door een van mijn huisgenoten.
“En heb je wat voor school kunnen doen vandaag?”
Chagrijnig loop ik naar mijn kamer en neem plaats achter mijn schone bureau. Daar ligt mijn bundel. Hij kijkt me lachend aan. Lul.




Goh… Informatief noch vermakelijk…
Daarmee bedoel je de eigen reactie?
wat hebben we aan deze reactie?