Het Magneetfestival dat gehouden zou worden op 16, 17 en 18 juli bij Wijk aan Zee is afgelast. Oorspronkelijk stond de Magneetbar op Lowlands, maar begin dit jaar kondigde de organisatie aan zelf een muziekfestival te organiseren. De organisatie handelde volgens de exploitatievergunning van strandpaviljoen Timboektoe, waar het festival gehouden zou worden. Normaal gesproken zou deze vergunning gewoon geschikt zijn voor een festival met 1.800 mensen, maar de gemeente besloot dat er toch een speciale vergunning moest komen. Organisator Jesse Limmen “staat het huilen nader dan het lachen”:  “Drie weken van tevoren hoorden we dat we toch een speciale vergunning aan moesten vragen, maar de aanvraag is afgewezen omdat we te laat waren met indienen.” Ook kon de gemeente de veiligheid van de openbare orde niet garanderen, omdat er niet genoeg politie op het festival aanwezig kon zijn.

Limmen: “We promoten het festival al maanden, daardoor had de politie misschien het idee alsof het een soort Woodstock zou worden, terwijl er maar 1.800 mensen zouden komen. Ook is er een beveiligingsbedrijf ingehuurd, maar dat was blijkbaar niet genoeg. Ik kan het niet bevatten, maar we gaan door.”

Bezoekers van het evenement konden in strandtent Timboektoe kijken naar optredens, maar vooral ook zelf meedoen. De manier waarop het festival bezoekers laat meebeslissen over het programma heet crowd sourcing, en is gebaseerd op het festival Burning Man in Nevada.

Mensen die al een kaartje hadden gekocht krijgen deze week een e-mail met instructies hoe ze hun geld terug kunnen krijgen. De organisatie gaat op zoek naar een alternatieve locatie zodat het festival in september alsnog door kan gaan.

Door Jacqueline van Dongen

2

reacties

op 7 juli 2010

Of Spanje vanavond nu wint of verliest van Duitsland, de kans is klein dat het land snel uitgepraat raakt over Sara Carbonero. In het begin van het WK gold deze sportjournaliste nog als de zwakke schakel van het Spaanse elftal. Sinds de gewonnen wedstrijd tegen Paraguay is ze juist het geheime wapen van de Spanjaarden.

Dat zit zo: Carbonero (27) is niet alleen presentatrice bij TeleCinco. Ze is ook sinds enige maanden de geliefde van Iker Casillas. Hij is de doelman en aanvoerder van Spanje – en volgens veel Spaanse vrouwen de knapste man uit het team, misschien wel van het land.

Telecinco heeft in Spanje de tv-rechten op alle wedstrijden van het nationale elftal gekocht. En Carbonero is daarom degene Casillas en zijn ploeggenoten na afloop in de catacomben als eerste mag interviewen. De wedstrijd zelf volgt ze in een persvak achter het doel.

Toen Casillas tijdens de eerste verloren poulewedstrijd (tegen Zwitserland) enkele zwakke momenten had, werd al snel naar Carbonero gewezen. De jonge schone uit Toledo zou hem vanaf haar plekje langs het veld vast hebben afgeleid. Fotografen genoeg om dit met beelden van zelfs de kleinste intimiteiten te illustreren. Het interview dat ze haar vriendje na de afgang tegen de Zwitsers afnam, is een hit op internet.

Er kwam ook kritiek van collega-journalisten.

lees verder›

Door Merijn de Waal

3

reacties

op 7 juli 2010

Een round-up van alle mooie fotoseries die ik vandaag tegenkwam.

Boeing 787-8. Foto Wired

• Kijkjes in allerlei cockpits (via Wired). Gek en soms beangstigend houtje-touwtje!
• Fijne plaatjes van meerkatten (via BBC).  Lief!
• Drie verhalen en een fotoserie over de impact van heroïne van NRC. Lees alles hier en bekijk de foto’s hier.
• De nieuwste, wonderlijkste diepzee-dieren (rare zee-komkommers en kwallen) hier (via Wired). (Eyecandy!)
• Olie in de Golf van Mexico (via The Big Picture). Jemig.

Het is een willekeurige selectie, van wat ik vandaag tegenkwam. Wie biedt betere links?

Door Carola Houtekamer

2

reacties

op 7 juli 2010

Integratie en minderheden zijn thema’s sinds de mens zich vanuit Afrika verspreidde, maar nog altijd lijken we er maar niet aan te wennen. Freelancejournalisten Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij reizen deze zomer over de grens tussen Europa en Azië op zoek naar minderheden en hun problemen in het digitale tijdperk. Van internetrepressie tot twitterrevolutie, een reis langs de marge van Europa.

Hoewel Egypte zich tegenover haar westerse bondgenoten graag profileert als een land met een vrije pers, is daar in de praktijk geen enkele sprake van. Kritiek op de staat en met name op het leger wordt niet geduld en journalisten die zich toch aan dergelijke publicaties wagen, riskeren intimidatie, arrestatie en zelfs marteling. De opkomst van internet en nieuwe media maakt het voor de regering echter steeds lastiger om dit te blijven volhouden.

Eerder dit jaar zette Khaled Said, een zakenman uit Alexandrië, een filmpje online waarop te zien was hoe agenten in beslag genomen drugsgeld onderling verdeelden. Enkele dagen later werd hij volgens getuigen door politie uit een internetcafé gesleurd en publiekelijk in elkaar geslagen. Hij overleefde het niet. De moord leidde tot veel protest, op straat én op internet.

Facebookpagina’s die zijn dood onder de aandacht brachten hebben inmiddels tienduizenden leden.

lees verder›

Door Janno Lanjouw en Dirk Wanrooij

3

reacties

op 7 juli 2010

Het is een vraag die ook voor de Nederlandse universiteiten interessant is, nu steeds meer colleges in het Engels worden gegeven: wat voor Engels willen we eigenlijk gebruiken? Het Britse? Het Amerikaanse? Of blijven we steken in het Globish, een soort internationaal brabbel-Engels met een vocabulaire van 1500 woorden en een simpele grammatica – en bedacht door een Fransman?

Het gaat niet alleen maar om de spelling ‘color’ of ‘colour’. De Ierse schrijver Oscar Wilde zei ruim een eeuw geleden al: ,,We hebben tegenwoordig alles gemeen met Amerika. Behalve natuurlijk onze taal.”

Zeker voor wie Engels niet als moedertaal heeft, kunnen de verschillen tussen het Britse en het Amerikaanse Engels grote problemen opleveren. Als een Britse scholier een klasgenoot om een ‘rubber’ vraagt, heeft ze een gummetje nodig. Een Amerikaanse scholier zal anders reageren: een ‘rubber’ is daar een condoom, voor een gummetje moet je vragen om een ‘eraser’. lees verder›

Door Marc Leijendekker

16

reacties

op 7 juli 2010

De diepste zee heeft een omineuze naam: de ‘hadal zone’, naar de mythische Hades. Daar zitten  troggen van 6 tot 11 kilometer diepte. Het is er altijd donker en er komt geen hond.

Maar er blijken wel vissen te leven. Op 7.700 meter diepte in ieder geval, in de Japantrog waar de druk 700 keer zo hoog is als aan het oppervlak. En dat zijn dan geen rare zwarte beesten met grote tanden, maar gewone, 20 centimeter lange, zachtroze vissen die kleine garnaaltjes eten.

Die vissen zijn pas recent voor het eerst op foto en video vastgelegd. Dat gebeurde door onbemande sondes die het Brits-Japanse project HADEEP afgelopen vijf jaar naar vier diepe troggen stuurde. Deze week staat in het blad BioScience uitgelegd wat er op de beelden te zien is, schrijft wetenschapsredacteur Hester van Santen in nrc.next. Maak kennis met De Slakdolf.

Op de beelden is te zien hoe de slakdolfen eten met een zuigschijf, waarmee ze kleine garnaalachtigen naar binnen werken. Ze doen daarbij aan een raar soort spiraalzwemmen. Dat doen ze niet alleen in de Japantrog, maar ook in een trog bij Puerto Rico en bij Nieuw-Zeeland. Mogelijk hebben de slakdolfen een gemeenschappelijke familie, concludeert onderzoeker Alan Jamieson van HADEEP, die een paar vissen opdiepte.

De missie van HADEEP is nogal bijzonder, want bijna niemand duikt naar die diepste zee.

lees verder›

Door Carola Houtekamer

1

reactie

op 7 juli 2010

De zomerhit. Gastblogger Gijs van der Togt kan ondertussen aan niets anders denken, en ondertussen stijgt de voetbalkoorts ook nog eens tot grote hoogte. Daarom in deel vier een Afrikaanse band, waar Shakira het van afkeek: Zangalewa.

Terwijl Nederland nog altijd de zomerhit aan het ontdekken is, staan ze in Zuid-Afrika al de hele zomer op Shakira’s Waka Waka (This Time for Africa) te dansen, het officiële WK-lied. Voorafgaand aan het toernooi een behoorlijk controversieel nummer, om twee redenen.

Veel Afrikanen waren niet gelukkig met de keuze voor de toch echt Zuid-Amerikaanse zangeres, en ook het refrein deed wel heel erg denken aan de van oorsprong militaire song Zangalewa, dat in 1985 op de markt werd gebracht door de Kameroense band Golden Sounds. Gejat, riepen veel Afrikanen, een bevestiging van koloniaal gedrag van een Westers label. Daarna volgde een kleine rel, waarna Sony toch besloot om een deal te sluiten.

Golden Sounds gaat tegenwoordig als hun grootste hit door het leven, als Zangalewa dus.

lees verder›

Door Gastblogger

11

reacties

op 7 juli 2010

Forlán na de gelijkmaker: wat als het verlengen was geworden, penalties...

Vanmorgen in de papieren nrc.next een verhaal van Ingmar Vriesema naar aanleiding van de winst van het Nederlands elftal op Uruguay, gisteravond. Hij constateert dat Oranje de ‘jeugd’ van Nederland heeft geleerd wat iconen zijn. En hij relativeert dat ook weer, als hij schrijft:

Niet het heldendom bepaalt het succes, maar het succes bepaalt het heldendom.

Dat  Nederland zou winnen, wist de redactie van nrc.next gistermiddag natuurlijk nog niet. Daarom vroegen we Guus van Holland – sportredacteur die besloot sportredacteur te worden nadat Nederland de finale van het WK 1974 bereikte en verloor -  óók om een verhaal te schrijven.

Dat verhaal moest voortborduren op een eventueel verlies van Nederland. Wat voor troost zouden we daar nou nog aan kunnen ontlenen? Welnu: in dat geval zouden we niet verliezen van Duitsland… want tweede worden op het WK voetbal is al erg, maar tweede worden door in de finale van Duisland te verliezen…

Lees de troostende woorden van Guus van Holland hier.

Door Ward Wijndelts

6

reacties

op 7 juli 2010