Nerds produceren maar weinig nageslacht
Maar aan mijn nerdvriend T. zal het niet liggen
(Als je op haar klikt, danst ze)
Ook Wikipedia heeft het weleens mis. Nerds zijn niet slechts postzegel-verzamelende, brildragende mannetjes die weigeren deel te nemen aan de populaire jongerencultuur. Deze zomer beschrijft gastblogger Arjanna van der Plas haar inzichten in de nerdwereld aan de hand van de belevenissen van haar nerdvrienden.
Nerds zijn regelmatig verliefd. Op een beeldschone wiskundige formule bijvoorbeeld. Of op hun vloeiend draaiende Linux computer, of de oneindigheid van het heelal. Maar ook vrouwen zijn de oorzaak van vlinders in menig nerdbuik. Meestal betreft het dames op veilige afstand, zoals Jessica Alba in een minibikini op een schimmelige filmposter van Deep Blue Sea, of de rondborstige pixelchicks uit de fighter game Dead or Alive. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Paulina Borsook in haar boek Cyberselfish (2001) concludeert dat nerds schrikbarend weinig trouwen en nageslacht produceren.
Het ondenkbare overkwam echter mijn nerdvriend T. Hij werd verliefd op een van de weinige vrouwen die hij daadwerkelijk kent, een zwaar hoogbegaafd meisje uit zijn vakgroep. Na een lange zwijmel- en ontkenningsfase, besloot T. actie te ondernemen. Alleen, hoe versier je een vrouw? Natuurlijk, T. kent The Game van versiergoeroe Neil Strauss net zo goed als de eerste dertig cijfers achter de komma van het getal π. Maar hoe vertaal je in hemelsnaam theorie naar praktijk?
Aangemoedigd door zijn nerd herd stuurde T. zijn aanbedene een liefdesmail, met na lang twijfelen haar foto in ASCII art als attachment. Urenlang staarde hij smachtend naar zijn beeldscherm. Na ruim tweehonderdertig keer ‘pagina verversen’ ontwaakte hij uit zijn zombiestand. Een reply! 1|< j0U 00|< (ik jou ook), las T. met razende hartslag. Een eerste date volgde, en nog een, en nog een. Een maand later sprak T. blozend over ‘zijn vriendinnetje’.
Helaas had hij niet ingecalculeerd dat het begeren van een filmheldin veel makkelijker is dan een relatie in RL. T.’s liefje bleef maar passief-agressief hinten op verwennerijen en zoetsappige smsjes. Mijn nerdvriend bedacht een pragmatische oplossing. Hij schreef een computerprogramma, dat hem op willekeurige momenten van romantische invallen voorziet. “Stuur bloemen”, dicteert zijn telefoon tegenwoordig. Of “bied vanavond aan om te koken.” Romantiek 2.0 noemt T. dat zelf.
