Lowlands-impressie van cartoonist emdé (Merlijn Draisma):
Archief van berichten op 22 augustus 2010
Daft Punk
Zet 55.000 mensen hutje mutje in de polder en een gerucht verspreidt zich razendsnel. Gisteravond was de talk of the town op Lowlands dat Daft Punk zou komen. Op het programma stond in de Alpha (de grootste tent) om 23.30 uur een film geprogrammeerd. The Expendables, van Sylvester Stallone. Om 21.00 uur hoorde ik van een hockeyteamgenoot dat in plaats daarvan Daft Punk zou optreden.
‘Echt, Daft Punk?’
‘Een film op prime time in de Alpha is ook wel gek eigenlijk.’
‘Daft Punk, dat is pas echt een grote uitsmijter van het festival.’
Enzovoorts. Toen ik naar mijn collega’s liep, wist ik het zeker: Daft Punk komt! Niet iedereen was direct overtuigd: ‘Een hóckeyvriendinnetje zei dat?’ Het was een maatstaf voor het waarheidsgehalte van het gerucht. Naast de Lima-tent vonden we andere, onbekende mensen, die weer een zus hadden die iets met filmdistributie deed, en die had het ook gezegd. Wow! Twee onafhankelijke bronnen die de roddel kenden. Zou het dan toch…?
De Lowlandsbezoeker lijkt elk jaar ouder, maar Jacob en Jonathan trekken het gemiddelde weer aardig naar beneden. Jacob (6) en Jonathan (5) staan bij de ijscokar en likken geroutineerd aan een Twister. Het is al hun tweede Lowlands, onder supervisie van moeder Barbara en moeder Barbara. Wat ze het leukste vinden? Jacob: “De muziek.” Jonathan: “En de tent met al het hooi.”
Vanwege de gevoelige oortjes dragen de twee hoogblonde festivalbezoekertjes een grote koptelefoon. De koptelefoons, vertelt moeder Barbara, heeft de eigenaar van de oordoppentent speciaal voor hen besteld en meegenomen. Ook Lowlands’ camping life gaat nog even aan ze voorbij. Elke avond worden de jongens om acht uur naar hun bed in Amsterdam gereden.
Terwijl de jongens vertellen over hun Lowlandsavonturen krijgen ze van voorbijgangers een rits bekers toegestopt. Moeder Barbara kan het elke ouder aanraden: neem je kinderen mee naar Lowlands, want ze worden als prinsjes behandeld. “Je hebt opeens tienduizend oppassers erbij. En ze krijgen van iedereen een high five.” Bovendien, zegt ze, is het veilig: “Op Pinkpop zou ik ze niet meenemen, daar is een wat hardere sfeer. Op Lowlands weet je dat iedereen zich vredig gedraagt.”
De kinderen vinden het hier wel erg druk, zegt Barbara. “Maar met veel ijs, pannenkoeken en kroketten is het voor de jongens prima vol te houden. En ze kunnen het goed zien, want we nemen ze op de schouders. Ze blijven echt gevoel voor muziek te hebben, ze bewegen hun hoofd steeds ritmisch mee.”
Vrijdag waren Jacob en Jonathan nog bij Sail in Amsterdam. Jacob: “Daar moest je blijven zitten, hier mag je rondlopen.” Lowlands, zegt het tweetal, is écht leuker dan Sail. “Behalve de héle grote boten.”
Lowlands is een feest voor de zintuigen. Maar soms willen je zintuigen even rust. Tijdens optredens kun je oordopjes in doen, die het geluid iets dempen. Je kunt tijdens je wc-bezoek je ogen dicht doen. Maar om echt een momentje voor jezelf te krijgen, biedt Lowlands een heuse oase van rust in de vorm van HusHHusH, een acht meter hoog kunstwerk van stro (door het festivalkrantje, niet vies van een woordgrapje, omgedoopt tot stroase) van kunstenaar Robbert van der Horst.
Na een dik uur anticipatie in de rij verwelkomt een vrouw met rode lippenstift en een vrolijk jurkje mij en drie andere rustbehoevenden. Ze vraagt ons om mobiele telefoons, mp3-spelers en camera’s in te leveren. Ook de schoenen en sokken of slippers moeten uit. We wachten op een baal stro tot we een voor een naar binnen worden geleid.
De vrouw gaat tegenover me staan en fluistert dat ik met mijn tenen in het zand moet wroeten, zodat ik lekker sta. Ze kijkt me in mijn ogen aan en ademt diep in en uit. Automatisch doe ik haar na en word ik rustiger. Als we alle vier op een rij in het zand staan, haalt ze ons een voor een naar binnen.
Daar neem ik plaats op een bed in de gigantische silo van stro. Het bed ligt lekker zacht. En het is er stil. Niet 100 procent geluidsdicht, maar wel een enorm verschil met de geluidsexplosie waar mijn oren aan gewend waren geraakt. Het ruikt er ook heerlijk. Niet langer ruik ik de typische mix van pizza, wiet, bier, modder en stront, maar pure stro. Dan gaat ook langzaam het licht uit en is het er pikkedonker, zo donker als je eigenlijk niet meer meemaakt.
Pssssssjjjjj.. Een geluid. En het bed begint te bewegen. Ik blijkt op een luchtbed te liggen dat wordt opgeblazen. De hele ervaring duurt misschien vijf minuten, maar tot rust kom ik wel. Dan gaat er een mobiel telefoon af. Hoort het er bij? Dat is niet duidelijk, maar het is wel een symbolisch einde bij deze relax-experience. Ik ga weer terug de hectiek in.
