Inktvis verstopt z’n lange armen
Zo doet de T. mimicus alsof-ie een giftige vis is
Inktvissen overtreffen zichzelf voortdurend. Ze zijn hartstikke slim. We hebben al de inktvis-die-zich-vermomt-als-rots, de inktvis-met-rubik’s-cube, de inktvis-die-’s nachts-kreeftjes-steelt, de inktvis die er met camera’s vandoor gaat, de inktvis-met-kokosnoten-als-huisje en de inktvis die zich door nauwe buizen wurmt.
En nu is er de inktvis die zich vermomt als vis. De T. mimicus (pas voor het eerst beschreven in 1998) probeert niet op te gaan in de achtergrond, maar doet alsof hij een gevaarlijke, giftige vis is. En hij kan er niet eentje nabootsen, maar meerdere. En zeeslangen.
Een nieuwe DNA-studie werpt nu licht op waarom dit zo is ontstaan. In Wired staat:
The analysis revealed that the behavior evolved in three key steps.
First, mimic octopus ancestors started switching on bold colors to shock predators when camouflage failed. Next, they learned to swim like sea-floor–dwelling fish and developed longer arms that facilitate the motion. Third, they combined the bold color patterns and flatfish swimming technique, and started doing it while out on daily forays and resting.
Ik verbaas me er wel vaak over dat er zulke slimme dieren zijn, die geen zoogdieren zijn.
