The only punker in the village
Zomerbloggers over 'God Save the Queen op een alpenweide
Gio uit Svanetië
Svanetië ligt afgelegen. Het is alleen te bereiken over een slingerende bergweg vol gaten. De marshrutka, een bus met vijftien zitplaatsen, schudt zo erg dat de bouten waarmee de stoelen vastzitten het begeven en de Israelische bergbeklimmer voor ons door de bus stuitert.
Maar bij aankomst in Mestia, de ‘hoofdstad’ van Svanetië, sta je – nog gammel op je benen – oog in oog met de besneeuwde pieken van de Kaukasus. Deze bergketen loopt als een muur van de Zwarte – naar de Kaspische Zee en is de grens tussen Rusland en haar zuiderburen; Europa en Azië. Onder de sneeuwgrens wisselen dichte wouden en frisgroene alpenweiden vol dikke Milka-koeien elkaar af.
De kleine dorpjes in de regio worden bewoond door Svaneten, een volk dat verwant is aan de Georgiers maar dat nog veel eigen tradities heeft. Zo spreekt dit bergvolk bijvoorbeeld een taal waarvoor geen alfabet bestaat en deed het tot voor kort nog aan eerwraak. Onze hoteleigenaar waarschuwt ons niet met de meisjes te praten, tenzij we bereid zijn te vechten of te trouwen.
En uitgerekend hier ontmoeten we de achttienjarige Gio, een vreemde eend in de bijt.
Hij viel op omdat hij goed Engels sprak – een zeldzaamheid in Svanetië – en door zijn a-typische uiterlijk. Zijn zwarte piekige haar hangt voor zijn ogen en hij draagts T-shirts van The Sex Pistols, een band die in de jaren zeventig pleitte voor Anarchy in the UK. ‘Misschien ben ik niet de meest voor de hand liggende Svaneet om mee te praten’, waarschuwt hij.
Hij vertelt dat het voor hem niet makkelijk is in Svanetië. ‘De mensen hier zijn zo conservatief. Omdat ik niet in god geloof en liever punkrock luister dan het traditionele gejammer, denken ze dat ik satanist ben. Of homo. Of beide. Ik ben veel gepest.’ Dat geloven we best. Mestia lijkt niet de plek om je kop boven het maaiveld uit te steken. ‘Daarom bleef ik veel binnen en keek TV. Zo heb ik mezelf Engels geleerd.’
Voor ons heeft het iets van een slechte fotomontage. Een westerse subcultuur in dit landschap: het klopt gewoon niet. Maar terwijl Gio – Giorgi, eigenlijk – vertelt over zijn ambities een band te beginnen en te worden toegelaten tot het conservatorium, wordt het opeens duidelijk: wij zien dit land als sprookjesland, maar er opgroeien als je anders bent dan de rest is net zo moeilijk als ergens anders.
Svanetië. De torens zijn verdedigingstorens voor individuele families
