Ype Driessen en Willem Stam zijn fotostripmaker en collagekunstenaar. Voor nrc.next maken zij elke week een klikstrip over de actualiteit. Elke maandag t/m donderdag publiceren zij op hun eigen website een autobiografische fotostrip. Op televisie (Triana, NPS) speelden ze eerder de schelmenjaren van Wouter en J-P.
Het internet zoals we dat de afgelopen twintig jaar hebben zien groeien, een open platform met ruimte voor iedereen met een goed idee, een soort democratie in cyberspace, is aan het verdwijnen. Op het nrc.nextblog werd gisteren al gewezen op de waarschuwingen van Chris Anderson, hoofdredacteur van het online magazine Wired. Voor The Economist is zijn prikkelende artikel aanleiding om eens breder te kijken naar de toekomst van internet.
Het wereldwijde web is een een deel van zijn openheid en universaliteit aan het verliezen, schrijft het Britse blad in een commentaar. Het internet was een soort vrijhandelspact geworden waar bijna iedereen van profiteerde. Steeds meer mensen en bedrijven sloten zich hierbij aan. De standaards werden universeel. Grenzen tussen bestaande netwerken verdwenen – het is nog maar vijftien jaar geleden dat er hoge virtuele hekken stonden rondom de netwerken van AOL en Compuserve.
Nu worden opnieuw grenzen gesteld aan de universaliteit van internet. In een helder achtergrondartikel schrijft The Economist dat er op drie fronten een contrarevolutie aan de gang is. Het is een fundamentele verandering met enorme gevolgen voor wie bepaalt wat we zien en doen. lees verder›
We kennen de papieren bordjes en de plastic wegwerpbekers. Maar wat gewoon is, kan ook design zijn. In deze rubriek Herbruiksels lees je over bijzondere gadgets en creatieve ontwerpen die gemaakt zijn van heel gewone dingen. Vandaag: vijf keer creatief met een telefoon.
1. In 2006 werd een nieuw diersoort ontdekt: het telefoonschaap. Kunstenaar Jean-Luc Cornec creëerde ‘m uit oude telefoononderdelen: het draaitoestel zelf fungeert als kop, de hoorns als poten en de kabels als lijf. De schapen waren te zien in het Museum für Kommunikation in Frankfurt. Zelfs het spreekwoordelijke zwarte schaap ontbrak niet. Geweldig.
Jean-Luc Cornec
Size does matter. Althans, als het om je laptop gaat. Want dit blog maakte nieuwe cijfers bekend over de maten van de meestverkochte laptops, en wat blijkt? De 15 inch-exemplaren zijn in Europa en de Verenigde Staten het populairst. Alleen in Azië vinden consumenten een kleinere laptop, die van 14 inch, aantrekkelijker. Maar liefst 46,4 procent van de Europese laptopeigenaars heeft een 15-inch laptop, tegenover 35,3 procent van de Amerikanen en een kwart van de Aziaten.
Het succes van dat formaat is raar, want een 15 inch-laptop dat is nou precies een net-niet-formaat, betoogt de schrijver van het blog:
Yet, despite the ubiquity of this size, it provides the worst of all notebook experiences, as it’s not large enough to enable high-res gaming or multimedia playback, nor is it small enough to go anywhere.
Ook houdt de batterij van een 15 inch het in vergelijking met kleinere exemplaren maar kort vol en is-ie te zwaar om de hele dag mee in het rond te sjouwen. Kortom – wáárom kopen consumenten dat formaat? lees verder›
Elke donderdag laten we je trailers zien van films die NRC-recensenten bespreken. Klik op hun oordeel om de recensie te lezen of vergaap je aan de over-the-top trailers. Allebei mag natuurlijk ook.
Regie: Chris Morris. Met: Riz Ahmed, Kayvan Novak, Nigel Lindsay, Adeel Akhtar. In: The Movies, Amsterdam, Lumière, Maastricht, Lux, Nijmegen, Louis Hartlooper, Utrecht. Vier ballen van Coen van Zwol. lees verder›
Hoe lang zou het communistische Cuba nog blijven bestaan? Dat president Raúl Castro, broer ván, de staatseconomie open wil stellen voor meer ondernemerschap, is inmiddels al weer even bekend. Maar nu heeft Fidel Castro himself gezegd dat het Cubaanse model “zelfs niet meer voor ons werkt”. Castro zei dat tegen Jeffrey Goldberg, journalist van het tijdschrift The Atlantic. De interpretatie: de staat heeft ook volgens Fidel Castro een te grote rol in de Cubaanse economie.
Veel Cubanen rijden nog in auto's van voor 1961, toen het embargo tegen Cuba van kracht werd. Foto Reuters
Dat het land onder armoede en economische problemen gebukt gaat, is geen nieuws. Maar dat de 84-jarige leider van de Revolutie dat zelf toegeeft, vergemakkelijkt mogelijk de zaken voor zijn broer om de economische hervormingen te versnellen. Dat denkt ook degene die met Jeffrey Goldberg meewas, de Amerikaanse politiek analiste Julia Sweig:
Julia pointed out that one effect of such a sentiment might be to create space for his brother, Raul, who is now president, to enact the necessary reforms in the face of what will surely be push-back from orthodox communists within the Party and the bureaucracy. Raul Castro is already loosening the state’s hold on the economy. lees verder›
Je kent misschien dat nare gevoel wel, bijvoorbeeld als je ergens in Azië in een niet al te schoon hotelbed ligt: half wakker worden ‘s nachts, omdat je intense jeuk aan je benen of armen hebt… En je droomt dat er beestjes over je heen lopen… Of nee, wacht, ze zitten er echt! Bed bugs, of bedwantsen zoals ze officieel heten.
Die jonge
ns (in het echt 4 tot 8 millimeter groot) komen sinds een paar jaar ook weer in Europa voor, vertelt Bert Spierings, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Plaagdiermanagement Bedrijven. Bedwantsen waren sinds de Tweede Wereldoorlog vrijwel verdwenen dankzij bestrijding met de insectenverdelger DDT, aldus Spierings, maar dat middel is nu verboden. „De laatste tien, vijftien jaar zie je ze weer opduiken als gevolg van het internationale vliegverkeer. Mensen nemen ze mee vanuit ontwikkelingslanden, in hun kleren en in hun koffers.” Spierings durft geen getallen te noemen, maar hij weet dat plaagdierenbestrijders in Nederland steeds vaker moeten uitrukken na telefoontjes over bedwantsen. Zijn vereniging is nu bezig een monitoringssysteem op te zetten om de opmars in kaart te brengen.
Nu het goede nieuws over die nare beestjes: Zweedse onderzoekers hebben mogelijk een manier gevonden om invasies van die bedwantsen in de kiem te smoren. Mannelijke exemplaren van deze bloedzuigende insecten proberen te paren met iedere soortgenoot die ze tegenkomen, ongeacht geslacht of leeftijd. Die paring gaat er wreed aan toe: de mannetjes boren met hun geslachtsorgaan een gat in hun slachtoffer en spuiten hun zaad rechtstreeks in de buikholte. Voor jonge bedwantsen, de zogeheten nymfen, kan dit dodelijk zijn.
De Zweden ontdekten dat deze nymfen bepaalde vluchtige stoffen uitscheiden, zogenaamde feromonen, die mannetjes afschrikken. lees verder›
De Oostenrijkse Natascha Kampusch werd op tienjarige leeftijd ontvoerd. Haar ontvoerder Wolfgang Priklopil sloot haar van 2 maart 1998 tot 23 augustus 2006 op in een donkere kelder. Ze werd door hem geestelijk en lichamelijk mishandeld.
Natascha Kampusch op tien-jarige leeftijd, haar ontvoerder Priklopil, en Kampusch tijdens het interview vlak na haar ontsnapping.
We herinneren ons waarschijnlijk allemaal de beelden nog van toen Kampusch net vrijkwam: het interview dat de Oostenrijkse televisie met haar had ging de hele wereld over. Veel mensen zullen nog weten hoe rustig ze praatte, de bandana die ze droeg. Een paarse. Ze maakte indruk.
Nu doet ze dat weer. In haar autobiografie die gisteren uitkwam.
In NRC.next lees je vandaag een beschouwing over het boek. NRC vroeg de Vlaamse auteur Peter Terrin om het boek te lezen. Hij schreef romans over leven in afgesloten ruimtes. In next kun je ook een fragment uit het boek lezen. lees verder›
Twee weken geleden schreef ik over ‘hard’, het nieuwe woord voor ‘vet’.
Er zijn veel woorden zoals vet of hard of cool. Woorden die niet alleen betekenen dat iets cool is, maar waarmee je ook laat zien dat je iemand bent die er iets vanaf weet. Tenminste, als je het woord gebruikt dat op dit exacte moment in is. Gebruik je een woord dat net uit is (cool in plaats van vet, bijvoorbeeld), dan is dat meteen ook een teken dat je echt helemaal niet meer meedoet. Dan kun je nog beter woorden gebruiken die niet cool/vet/hard zijn, dan zit je altijd goed. „Wat een goede film,” bijvoorbeeld. Daar val je je geen buil aan.
Woorden kunnen, na uit geweest te zijn, weer in raken. Een woord als ‘hip’ is soms daadwerkelijk hip, dan is het juist het omgekeerde van hip, daarna wordt het op een campachtige manier weer wel hip, waarna het weer echt hip wordt. Aangezien ik niet weet op welk punt op de sinuscurve we ons nu bevinden, vermijd ik hip alweer een hele tijd.
Er zijn ook worden die volgens mij nooit, op welke plek en in welk tijdperk dan ook, ‘in’ zijn geweest. Toch worden die woorden gebruikt. Ik heb het hier specifiek over het woord ‘kek’. Kek klinkt als een kat die overgeeft. En het roept beelden op van kinderen in roze, aqua en mintgroene speelpakjes, die hard lachen maar intern diepongelukkig zijn.
De vraag is dus: in welk parallel universum leven mensen die ‘kek’ wél een leuk woord vinden? (Die, sterker nog, besluiten een tijdschrift op te richten dat zo heet?) Iemand zei een keer tegen me: „Kek truitje,” en dat was geen grap. Sindsdien moet ik bij dat truitje altijd denken: „Kek.” Waardoor ik het dus niet meer aantrek.
Ik vermoed dat mensen uit het kek-universum het onzin vinden om je zo druk te maken om woorden. Omdat je in dezelfde tijd de hele kinderkamer had kunnen sjabloneren met de tamponeertechniek.
Paulien Cornelisse
