Hoe je een liedje (niet) moet coveren
Over het opnemen van andermans nummers
Wat is de beste cover ooit? Without You van Mariah Carey, zei mijn vader vroeger. Hurt van Johnny Cash, vind ik nu. Maar het spectrum aan opnieuw opgenomen liedjes is bijna oneindig en er valt altijd nog meer moois te ontdekken. De afgelopen week kwamen er drie opmerkelijke items over covers voorbij.
De Californische Janice Whaley bijvoorbeeld. Zij coverde vorig elk nummer van The Smiths (Last.fm) a capella. Dat zijn er 71 (!), allemaal met aandacht en kwaliteit opgenomen. Alle nummers van haar ambitieuze project zijn op haar weblog te beluisteren en er is zelfs een zesdelige boxset met de nummers op cd.

Op Spotify staan talloze playlists met covers. Net nieuw is deze open playlist, waar iedereen nieuwe covers (en het origineel) aan kan toevoegen. Wie een langere lijst zoekt, is wellicht blij met deze, van 132 ‘alternatieve’ covers. The Beatles, die zelf niet op Spotify staan, worden veelvuldig gecoverd, getuige ook deze playlist.
Ook aardig: dit artikel met vijftien nummers waarvan je – bij de meesten – niet wist dat het covers waren. Torn van Natalie Imbruglia bijvoorbeeld, of Girls Just Wanna Have Fun; niet van Cindy Lauper, maar van ene Robert Hazard:
Hoe het niet moet legt deze website uit: een verzameling van hele slechte covers, met bij elk nummer een uitgebreide motivatie waarom de nieuwe versie zo slecht is.
Deze vraag zag je al aankomen: wat is jouw favoriete cover? En moet een cover het nummer een heel andere draai geven, of zo dicht mogelijk bij het origineel blijven?




De cover van Ben L’Oncle Soul (Seven Nation Army) http://www.youtube.com/watch?v=WDwIly7Y8l4