Mag ik nog iets kwijt over Valentijnsdag?
Bij gebrek aan rozen en stapels kaarten op de mat vanochtend – mijn lief doet daar niet aan op commando – probeer ik mezelf al de hele middag een anonieme Valentijnsgroet te sturen. Autovalentijnen kun je het noemen (naar ‘automutilatie‘), een fenomeen dat past in een lange middelbareschooltraditie van jezelf kaarten sturen om maar niet de zieligste te zijn. Vergezocht? Kijk eens hier, hier en hier, hier
De twitteraccount Cupido Love leek me zeer geschikt. Jij volgt de dienst, de dienst volgt jou, je stuurt een DM met de ontvanger achter de @ en de dienst tweet je bericht anoniem door. Zo zal de hele dag het bericht van mijn geheime aanbidder op twitter prijken. Collega’s en vrienden jaloers, manlief kookt vanavond extra lekker.
De dienst is levensgevaarlijk, blijkt. Eerst moet ik open en bloot Cupido Love volgen, en vice versa, en moeten we elkaar na de overdracht van het bericht zo snel mogelijk ontvolgen, zodat de ontvanger niet bij Cupido Love de volgerslijst kan doorspitten.




Vorige week hadden we het nog over de 


De muziekwereld was de 
