‘Jiskefet-musical succesvolle herhalingsoefening’
Hebben negatieve recensies over populair vermaak een toegevoegde waarde?
In de papieren next staat vandaag een recensie over Goeiesmorgens, de musical van het grappenmakersteam Jiskefet. 
Volgens de recensent is het een musicalparodie van niks, maar vertonen de fans nog lang geen tekenen van vermoeidheid. Ondanks dat dezelfde scenes, dezelfde typetjes en dezelfde grappen als in de televisieserie opgevoerd werden.
Wat dat betreft lijkt Jiskefet eerder op een popgroep; de zaal wil veel liever de greatest hits horen en is niet geïnteresseerd in nieuw materiaal.
Eerder stond er in nrc.next een recensie van de verfilming van de komische serie New Kids Turbo!. Die film kreeg een waardering van nul ballen, iets wat tot dan toe nog nooit was voorgekomen. En gezien de reacties werd de recensent dat niet in dank afgenomen. De recensent zou de film niet vanuit het juiste perspectief hebben bekeken, niet over de benodigde dosis humor beschikken en bovendien te elitair zijn, zo is in de reacties onder de blog te lezen.
De reactie van van ‘Q’ vatte de kritiek het beste samen:
Deze recensie is een uitstekend voorbeeld van de complete nutteloosheid van filmrecensenten. Ik heb geen idee of ik die film leuk zou vinden, het trekt me niet bijzonder, maar zo’n elitaire troela een film laten recenseren die duidelijk voor een andere doelgroep is geschreven geeft wel aan hoe zinloos deze hele exercitie was. Ga dan lekker een onbestemd arthouse filmpje kijken ofzo, en laat het ‘platte vermaak’ over aan hen die daar wel in beginsel interesse in hebben.
Dat ‘platte vermaak’, wat houdt dat precies in? Hoort de Jiskefetmusical daar soms ook bij? Moeten we sommige genres misschien helemaal niet meer recenseren?
