Met zes cameraatjes op het lijf en drie camera’s op afstand, maakte filmmaker Eli Stonberg dit originele skateboardfilmpje. Ja, skater Aryeh Kraus springt van trapjes af en laat zijn bord rondjes draaien in de lucht, maar om zijn skills draait het eens een keer niet in deze video.
Zo ziet skateboarden eruit, gefilmd met negen verschillende camerastandpunten:
http://www.vimeo.com/24157555Elke dag worden we geconfronteerd met nieuwsbeelden van over de hele wereld. Welk verhaal ontstaat er als die beelden met elkaar in contact worden gebracht? Kunstenaar ‘The Things We Are‘ (Joost Stokhof) maakt sinds oktober 2010 elke dag een collage van de krant voor zijn project The Daily Things, op zoek naar nieuwe betekenissen van bestaand beeld en onderschriften. Een week lang deed hij dat hier, voor én met nrc.next.
Dit is de laatste aflevering:
Waarom doen ze dat anti-prikspul van kindershampoo niet in alle shampoo? Deze vraag kreeg nrc.next van Riccardo Andriol uit het Friese Wjelsryp voor de rubriek next question, want ‘prikkende shampoo in je ogen is voor niemand fijn.’
Waarom niet? Omdat anti-prikspul niet bestaat, zegt Ronald van Welie, directeur technische zaken van de Nederlandse Cosmetica Vereniging. De mate waarin een shampoo prikt wordt bepaald door de mix van vooral “wasactieve stoffen”, zegt hij. Kinderen zijn veel minder dan volwassenen in staat om ervoor te zorgen dat de shampoo uit hun ogen blijft. Daarom is vooral het niet prikken van de shampoo voor hen van belang. ”Dus wordt de mix van wasactieve stoffen daar op afgestemd”, zegt Van Welie.
Verder is het bij kindershampoo extra belangrijk dat de shampoo lekker ruikt en gezellig schuimt, dus daar worden eveneens ingrediënten voor toegevoegd.
Kindershampoo associëren we ook met ‘anti-prik’ omdat dat vaak op de verpakking staat, terwijl veel shampoos voor volwassenen de ogen ook amper irriteren. “De claim ‘anti-prik’ komt alleen op kindershampoo voor omdat die vooral voor kinderen relevant is”, laat een woordvoerder van levensmiddelenconcern Unilever per e-mail weten. lees verder›
De Amerikaanse pers heeft momenteel grote lol met het zoveelste politieke schandaaltje: ’Weinergate‘. Alleen al leuk vanwege de naam.
Mocht je er nog niets van meegekregen hebben, Weinergate draait om Anthony Weiner, een vertegenwoordiger voor de Democraten in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Ophef ontstond toen Weiner twee weken geleden een foto van zijn kruis twitterde naar een 21-jarige vrouw. Lang ontkende de politicus dat de foto van de grijze boxershort met daarin de overduidelijke contouren van een overduidelijk opgewonden geslachtsdeel van hem kwam. Zijn account zou gehackt zijn. Maar gisteren, op een speciaal ingelaste persconferentie, gaf hij zijn ‘misstap’ toe. Enigszins gedwongen, aangezien de (conservatieve) website Big Government die verantwoordelijk was voor de verspreiding van de eerste foto, gisteren nieuwe ‘sexy’ foto’s van de politicus online zette. Ditmaal met gezicht.
Geen ontkennen meer aan dus. Daarom gaf Weiner toe dat de foto’s van hem komen en dat hij met zes verschillende vrouwen relaties op internet heeft of heeft gehad. Hij schaamt zich diep, ook voor zijn vrouw met wie hij vorige zomer in het huwelijksbootje stapte, maar is niet van plan zijn politieke functie neer te leggen.
Na de persconferentie konden de late night shows in Amerika, die al weken losgaan op het schandaal, uiteraard niet achterblijven. Ook Jon Stewart deed een duit in het zakje. Stewart en Weiner zijn in het echte leven vrienden, vandaar dat de comedian vooral in shock is omdat hij nu weet dat zijn vriend zo gespierd is en dat hij flink wat ‘heat packs’: lees verder›
Luchtmacht onderschept Russische bommenwerpersTwee F-16′s van de vliegbasis Volkel hebben vanochtend boven de Noordzee twee Russische Bear T-95-bommenwerpers onderschept. De Russische toestellen vlogen zonder zich bekend te maken door het NAVO-luchtruim. Dat meldt een woordvoerder van de Koninklijke Luchtmacht.
In dit korte animatie-filmpje A Family Portrait zien we hoe de sluimerende spanning binnen een, op het eerste oog, doorsnee gezin tijdens het poseren voor een familieportret in alle hevigheid naar de oppervlakte komen. Een filmpje zonder happy ending:
http://www.vimeo.com/24697169Maker Joseph Pierce gebruikte voor A Family Portrait zijn persoonlijke rotoscoping techniek, waarbij hij eerst echte acteurs filmt, dan alle afzonderlijke frames uitprint, overtrekt en inkleurt om de beelden vervolgens in te scannen in digitaal te bewerken. Tijdens die laatste handeling maakt hij de gezichtsuitdrukkingen en handelingen van zijn acteurs extra expressief, wat het geheel ietwat naargeestig maakt.
Het filmpje won de afgelopen tijd al meerdere prijzen op de (animatie) filmfestivals. Pierce, die duidelijk van ongemakkelijke situaties en onderhuidse spanning houdt, maakte eerder al korte film Stand Up: lees verder›
Tijdens een uitputtende, twee uur durende presentatie maakte Apple gisteren de details bekend van iCloud. De nieuwste dienst van Apple die alle iPads, iPhones en computers automatisch met elkaar laat synchroniseren. En net als Google, Amazon en Microsoft kiest ook Apple voor het web als opslagplek.
Steve Jobs tijdens de presentatie van iCloud. Foto AFP / Kimihiro Hoshino
NRC-technologieredacteur Marc Hijink keek naar de presentatie en doet op NRC-weblog Hebben uitgebreid verslag van de presentatie van de nieuwe Apple-dienst:
Google had altijd het patent op gelikte online diensten, maar iCloud lijkt die eenvoud te evenaren. De gebruiker hoeft werkelijk niets te doen om zijn bestanden up to date te houden, belooft Steve Jobs. Het is ‘syncing without thinking’ – om goede slogans zitten ze bij Apple nooit verlegen.
Ook heeft Hijink in het kort de eerste iCloud-diensten op een rij gezet: lees verder›
Facebook en Google zijn geen betrouwbare gidsen op het internet, stelt Eli Pariser in zijn boek The Filter Bubble waarover vandaag een artikel staat op de MetaMedia-pagina’s van nrc.next.
The Filter Bubble is niet het eerste boek dat kritisch is over Google, Nicholas Carr noemde de zoekdienst in The Shallows nog een slijptol voor je brein. Maar Pariser valt in zijn boek vooral de ‘personalisatie’ aan.
Bijna alle succesvolle diensten – Google, Facebook, Apple, datingsites, et cetera – doen aan deze personalisatie: ze vissen naar je biografische informatie, om je service (en advertenties) op maat te bieden. Het bonuskaartprincipe dus: de geschiedenis van een klant vertelt wat hij vandaag wil. Daar lijkt misschien niet veel mis mee, maar volgens Pariser is dit een bonuskaart met bijzondere krachten: lees verder›
