datum datum

Schaf de isoleercel af

Barbaarse methode maakt je gek

Door Steven Verseput Steven Verseput op 15 november 2011

conversation_starter121111 Schaf de isoleercel af De isoleercel is een barbaars middel dat moet worden afgeschaft. Dat schrijft Sam Gerrits, hulpverlener en ‘ex-gek’ vandaag op de Opiniepagina van nrc.next. Samen met Wouter Kusters schreef hij het boek Alleen: berichten uit de isoleercel.

Psychotici verwerken de isoleercel in hun waan, schrijft Gerrits in zijn artikel. Ze denken dat de wereld vergaan is, of dat ze radioactief zijn. Toen hij in 2001 zelf gek was en werd gesepareerd, dacht hij dat hij verzeild was geraakt in een wiskundige wereld.

Toen Gerrits niet meer gek was, werd hij voor de zekerheid nog een paar weken opgesloten.

Ik was verstoken van elk menselijk contact, afgezien van verplegers die me periodiek en routineus eten en spuiten kwamen geven. Gedwongen eenzaamheid is een verschrikkelijk iets. Ik heb van ellende de baardharen uit mijn gezicht getrokken, mijn knokkels beurs getimmerd op de muren en geschreeuwd totdat ik schor was. Geen mens reageerde.

Gerrits wilde huilen, maar de antipsychotica blokkeerden zijn traanklieren.

In plaats daarvan liep een lange, chemisch opgewekte kwijldraad van verdriet uit mijn mond. Mensen praatten alleen maar over me en niet meer met me. Dit was het ergste. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld.

Gerrits verwijst in zijn stuk naar een zaak uit 2009 die onlangs naar buiten kwam. Een 37-jarige psychiatrische patiënt bij GGZ Dimence in Deventer overleed nadat hij wekenlang zwaargewond in de isoleercel had gelegen. Personeel bracht hem tien maal naar het Deventer Ziekenhuis, maar de artsen daar vonden opname niet nodig. Pas toen het al te laat was, belandde de patiënt op de intensive care, waar hij overleed.

De isoleercel in Nederlandse stijl is een wreed en soms verwoestend anachronisme, schrijft Gerrits.

De ellende blijft voortduren zolang we deze cellen en het bijbehorende verwaarloosmodel in stand houden.

Ben je het met Gerrits eens, afschaffen die isoleercellen? Of juist niet?

26 reacties op "Schaf de isoleercel af"rss-icon

Wat is volgens dhr. Gerrits een (humaan) alternatief?

Beste Pat, 
 
Als je het hele boek van Sam Gerrits eens goed gaat doorlezen kom je misschien een humaan alternatief tegen. Maar ook daaraan heb ik intense twijfels.  
 
In Nederland wordt afgrijselijke ongezonde criminaliteit beoefend. Botte criminelen is dat allemaal een biet. Ergens in Amsterdam zit een schandalige hulpverlener die een ordinaire misdadiger blijkt te zijn.  
Wel eens van gehoord of over gelezen ?

en waarom moet Gerrits dat alternatief bedenken? 
de isoleer is een bedenksel van de maatschappij

Ik denk dat je niemand langer dan een dag in een isoleercel hoeft te stoppen. Voor de allerhoogste nood, wanneer iemand helemaal het pad kwijt is, en wanneer de ingenomen/ingespoten medicijnen nog niet werken kun je iemand daarin stoppen om ervoor te zorgen dat er niemand gewond raakt, inclusief de patiënt zelf natuurlijk. Maar na maximaal een dag moet iemand er weer uit. Het is onmenselijk en ook als je ziek in je hoofd bent verdien je zo’n behandeling niet.

Opsluiting in een isoleercel zou de allerlaatste optie moeten zijn in het geval van gedetineerden die echt een bedreiging vormen voor de rest. Ik ben een leek, maar ik kan me niet voorstellen dat een isoleercel ook maar enig positief effect kan hebben, behalve misschien afschrikking. Zeker met betrekking tot de reintegratie in de samenleving is het verwijderen van elk menselijk contact toch nooit een goede optie?

De isoleercel, de time out, de pauzekamer, de prikkelarme omgeving: al deze eufemistische benamingen laten al zien hoe kwalijk een isoleercel kan zijn. Ik heb ze in mijn zorg carrière al in allerlei soorten en maten gezien: de meeste zijn kale kamers, met een hermetisch gesloten deur. Sommige zijn volledig gewatteerd, sommige zijn hard. Ze zijn er met verankerde toilet en bed, maar ook zonder. De meeste hebben camera beveiliging. Sommige niet. Soms hangt er een klok. Sommige hebben ramen, andere weer niet.  
Er zijn hele goede alternatieven voor isoleercellen, zoals het genoemde Scandinavische model, met mini ‘gesloten’ afdelingen en intensieve 1 op 1 of zelfs 2 op 1 begeleiding. Ook medicatie kán een alternatief zijn. Maar ze zijn allemaal erg duur. En Nederland kent een periode waarin steeds minder geld naar de zorg gaat. 
Waar ik in het artikel wel echt van sta te kijken, is de weigering van medische zorg. Dát lijkt me ook een belangrijke sluitpost in het drama wat door de EO aan het licht werd gebracht.  
Maar bovenal heeft Gerrits gelijk: in een isoleercel is nog nooit iemand ‘genezen’.

ik denk niet dat de separeer helemaal afgeschaft dient te worden. wel denk ik dat hij anders gebruikt dient te worden. 
 
meer als therapie, want eenzaamheid kan in geen beding therapie zijn.  
ik denk dat er gezocht moet worden naar een manier die veiligheid biedt voor de patient, verpleging en artsen, en de overige patienten op een afdeling. 
 
dat je bijvoorbeeld niet alleen een bed en de muren hebt. maar ook iets waar je kunt zitten. en de mogelijkheid hebt om iets te doen. 
 
wat mij vaak is opgevallen is dat je op de afdeling vaak gezegd krijgt: zoek afleiding. en op de separeer, waar je vaak helemaal in de war bent: bestaat na genoeg geen enkele mogelijkheid tot afleiding. 
 
ik zelf heb redelijk positieve ervaringen met de separeer. het heeft mij wel geholpen op sommige momenten. maar het algehele beleid in nederland is bar slecht.

Ik begrijp niet helemaal waarom het aan de isoleercel ligt als ziekenhuispersoneel een patiënt weigert. Verder volkomen eens met bovenstaande reacties.

Ja, dat vroeg ik me ook af. Het één heeft toch niets met het andere te maken. De GGZ instelling heeft deze man keer op keer (naar ik begrijp uit de media) naar een ziekenhuis gebracht.

Van langdurig opsluiten in een isoleercel wordt inderdaad niemand beter. Maar wat te doen als er per ambulance iemand bij een psychiatrisch centrum wordt afgeleverd, die slaat, schopt, spuugt en bijt? Even een goed gesprek, klopje op de rug en alles gaat weer goed?

waargenomen: een zeer agressieve patient werd, omdat geen 10 hulpverleners hem de baas konden om hem in de isoleercel te dumpen, ten einde raad maar buiten gezet! 
in 90% van de gevallen is er totaal geen sprake van een GEVAAR voor de omgeving, maar juist die mensen kan men aan, dus hup, opsluiten maar, liefst voor tenminste enige weken!

Weer een mening van iemand die niet de praktijk kent.  
Een vriendin van mij heeft jarenlang als groepsleiderster gewerkt. 
Situaties waarin men bedreigt wordt met een afgebroken fles kan niet anders gehandeld worden door iemand even op de isolatiecel te zetten om af te koelen. 
Doe je dat niet dan vallen er gewonden of doden in zo’n situatie.  
Er moet ook namelijk aan de veieligheid van het het personeel gedacht worden.

Inderdaad, ik hoop dat een isoleer voor dat soort situaties wordt toegepast. Even iemand de kans geven de adrenaline te laten uitwerken, etc. Ik ken iemand die als bewaker heeft rondgelopen op een gesloten afdeling, en op basis van zijn verhalen begrijp ik best dat het nodig is. Maar wat kan ooit het nut zijn van iemand uren of dagen in een isoleercel te laten zitten?

Ik vind het verhaal enigzins ongeloofwaardig. Uiteraard hangt het er natuurlijk helemaal van af door wie deze methodiek wordt toegepast en op welke manier. Het is waar dat er (semi) medici zijn die deze methodieken als een satanisch ritueel misbruiken op mensen, soms uit ´politieke´ overwegingen om mensen zodanig te verwarren dat ze door geperverteerde wetenschapstoepassingen in een gecorrupteerde nieuwe realiteit zouden kunnen gaan geloven, waarbij hun eigen emotionaliteit sterk wordt onderdrukt.

“Het is waar dat… ” en dan volgt volledige onzin. Bent u een chatbot?

Zolang we blijven leven in een systeem dat gebaseerd is op vooral een visie die voorschrijft hoe de ideale mens zich dient te gedragen, zal deze situatie niet veranderen. Wanneer we in onze samenleving accepteren dat biologie voor een groot deel verantwoordelijk is voor ons gedrag, dan zijn we ook beter in staat hierop een antwoord te geven. Simpelweg een persoon afsluiten van de maatschappij en daarna hopen dat hij/zij daar iets van geleerd heeft is te kort door de bocht. Of, erger nog, personen levenslang afsluiten, omdat wij geen andere oplossing weten voor het probleem (TBS).  
 
Toch zal het vooruitzicht van (eenzame) opsluiting velen van ons in toom weten te houden.  
 
“Gekken” die schrijven over een wereld die we niet willen kennen, maar wel willen hebben, wijzen ons nog eens op dat vooruitzicht. Maar laat wat mij betreft ook nog eens duidelijk zien dat wij ons mensbeeld en vooral de aangeboren diversiteit zouden moeten herzien.  
En dat zou bijvoorbeeld kunnen starten bij het kromme paradigma dat de gemiddelde mens een werkdag begint om 8.00 en eindigt om 17.00 en zich in die tijd voor 110% geeft.  
Of bij een nieuwe ethiek waarbij we afwijkend gedrag operatief of medicinaal kunnen oplossen.

Het is godverlaten schandalig de domme en wrede methode van ‘DE ISOLEERCEL’ in stand te houden. De maatschappij waarin wij leven is keihard en volslagen gewetenloos. Een gevolg is dat mensen niet meer kunnen werken  
 
Mensen helpen die door hun gedrag als ‘gek’ worden beschouwd werken moeizaam en in de resultaten meestal volslagen nutteloos. De contrôle op psychiatrische zorg is traag en in feite steeds maar nutteloos gebleven. 
 
Het wordt hoog tijd dat een nieuwe aanpak van zogenaamde gekken door de Regering wordt bestudeerd. Daarna krijgt ELK LID VAN DE TWEEDE KAMER zijn of haar consistent geschreven en goed leesbare aanpak.  
 
Daar ligt het begin van een verantwoorde zorg voor mensen die Nederlands’ bikkelharde maatschappij niet meer aan kunnen.

Het is een schreeuw om hulp,probeer mensen echt te helpen i.p.v ze in een isoleercel te stoppen. 
 
Nederland heeft het alleen maar over geld en bezuinigen,het is te triest voor woorden. 
 
Het draait om geld en macht en helaas niet om de mensen.

Afschaffen! Het is eenmensonterende methode en zelfs mijn dieren zou ik dit niet aan doen!

Beste Thea, 
 
Jij en ik zitten op dezelfde golflengte. 
De afgrijselijke Middeleeuwse methode van BEHANDELING zou MISHANDELING moeten heten. 
 
Als ik eraan moet denken onze hond Blacky op te sluiten in een isoleercel begin ik meteen te kotsen…

Ik ben het helemaal met Gerrits eens. 
Niemand kan uitleggen hoe het alleen laten van iemand in acute angst en/of agitatie verbetering brengt.Als iemand zogenaamd”even moet afkoelen”beperk dat dan tot maximaal een half uur en blijf erbij. 
Ik denk dat de meeste argumenten voor de isoleercel voortkomen uit besparingsoogpunt. 
Maar vanuit de patient gedacht is aandacht ,zorg en betrokkenheid van de hulpverleners het hoogste goed.

Ik werk als verpleegkundige binnen de psychiatrie. Ten eerste wil ik kwijt dat ik het heel goed vindt dat er meer aandacht besteedt wordt aan hoe mensen het verblijf in een isoleercel ervaren en welke eventuele alternatieven er eventueel zijn.  
Maar ik werk op een afdeling voor mensen die chronisch psychiatrisch ziek zijn.  
Ten eerste is daar heel weinig geld voor alternatieven, zoals meer personeel, andere vormen van rust en hulp bieden. Dat hebben we aan het huidige beleid van Den Haag te danken.  
Ten tweede heb ik zeker wel mensen gezien die de rust en veiligheid ( die een isoleercel zeker kan brengen ) nodig hebben en hier zelfs om vragen. Daarom zeg ik: Kijk per mens wat zijn behoefte is, en trek niet, ook niet wat de psychiatrie betreft, 1 lijn, want dat zou ook discrimineren zijn.  
Ten derde is er de laatste jaren heel erg gezocht naar alternatieven, en zijn in alle instellingen het aantal separaties minder geworden, en het verblijf in de separeer korter. Jammer is dat hier in de media naar mijn mening niet genoeg aandacht aan wordt gegeven.  
En als laatste, hoe zit het met de veiligheid van het personeel en medeclienten? Op de afdeling waar ik werk wordt keihard gewerkt aan alternatieve, zoals een comfortroom, gewoon op de afdeling waar mensen zelf uit kunnen, en werken met een SCU, die is groter, heeft meer meubels, een tv, verbinding met kantoor personeel. Wij passen alleen separatie toe in uiterste nood, als iemand zo agressief is dat het gevaar voor de mensen in hun omgeving te groot is, of: Als iemand hier zelf om vraagt. En dan nog komen we ieder uur langs, proberen we iedere twee uur een half uur bij iemand te zijn. Gaan we gesprekken aan, proberen we dingen te voorkomen.  
Wat ik maar wil zeggen: Ik heb voor dit werk gekozen, maar door deze aandacht in de media voel ik mij zo niet gewaardeerd, terwijl er heel veel mensen zijn die hun best doen om dit probleem op te lossen, waaronder ikzelf.

Dat het beter wordt betekent niet dat je geen aandacht meer aan het probleem hoeft te geven. Verhalen als van Lindsey, hieronder, moeten toch niet genegeerd worden voor de beeldvorming? 
En de beeldvorming op dit moment is dat verpleegkundigen de (enige mogelijke) oplossing van het probleem zijn, dat door een gebrek aan geld is gecreerd. 
Dus wees gerust, u wordt gewaardeerd.

Drie en een half jaar heeft het mij gekost een verschikkelijke dag in een betonnen cel van twee-en een half bij twee en een halve meter te verwerken. De muren van beton, beschadigd door gekrabbel van nagels van mijn voorgangers. Een klein betralied raam met uitzicht op een lege binnenplaats. Geen enkele respons op mijn schreeuwen van doodsangst, denkend dat de oorlog was uitgebroken en ik nooit meer mijn kinderen zou zien. Een blauwe brandvrije jurk aan die me onder dwang was aangehesen en enkel een kartonnen spuugbakje om in te plassen. Opgesloten omdat ik in een verschrikkelijke psychose was beland en in mijn doodsangst een hulpverlener heb aangeklampt en dringend meerdere malen heb gevraagd wanneer ik mijn kinderen zou terugzien. 
 
Op basis van doodsangst heb ik besloten na uren schreeuwen mij in stilzwijgen te hullen en met deze strategie ben ik eruit gekomen. Maar niemand heeft ergens in het proces de moeite genomen me uit te leggen wat er met me aan de hand was en waarvoor dit nodig was.  
 
Op eigen vraag heb ik na enkele dagen onderhandeld met een advocate om mijn BOPZ-verklaring te laten vallen. Vanad dat moment met vallen en opstaan het proces van herstellen en verwerken. 
Een verhaal dat slechts enkele jaren geleden heeft plaatsgevonden. 
 
Laat niemand, hoe ziek ook, dit lot ook overkomen. Je maakt mij niet wijs dat er geen zachtzinnigere manier is, of beter aangeklede ruimtes zijn die minder beangstigend zijn om tot jezelf te komen. Zo traumatiserend en zoveel werk dit allemaal hierna een plek te geven…. 
Een gezonde moeder van drie heerlijke kinderen, al 15 jaar werkzaam als hulpverlener in de gezondheidszorg.

Mijn Moeder momenteel in de isoleercel, en ik heb het er erg moeilijk mee. ze zit er al 2 dagen in omdat ze zwaar psychotisch is. Ik ben er net geweest en ik mag er niet bij. Alleen op goedkeuring van de arts. Dit vindt ik ook zeer raar. een aai over haar bol kan haar toch geen prikkels geven lijkt me zo. ik vindt het erg moeilijk. Ik haat eenzame opsluiting, is dit nuttig? Moeilijk.

erug 
 
gr.geheim