Is de eurocrisis een kunstmatige crisis?

Het probleem is niet zo groot als we denken

Als er één kunstmatige crisis is, dan is het wel de eurocrisis. Dat schrijft Ferry Biedermann vandaag op de opiniepagina van nrc.next. Biedermann was correspondent in het Midden-Oosten voor onder meer Elsevier en de Financial Times en schrijft nu voor The National in Abu Dhabi en Jane’s Sentinel in Londen.

De wereld verdrinkt langzamerhand in een constant gevoel van crisis, schrijft hij. Het probleem is niet zo groot als we denken. Biedermann trekt de vergelijking met eerdere crises. Tijdens de Koude Oorlog was het constante crisisgevoel ook te bespeuren.

Maar, zo schrijft Biedermann, we kunnen achteraf stellen dat veel van wat de wereld toen werd voorgehouden, sterk overtrokken was. “Evenmin luidde de plaatsing van kruisraketten in Europa de derde wereldoorlog in.”

En nu is er de eurocrisis. Biedermann schrijft dat het probleem niet zo groot is als we denken.

“De eurozone zou uit elkaar kunnen vallen vanwege de schuld van enkele honderden miljarden euro’s van het economisch piepkleine Griekenland. Dat bedrag is kleingeld voor enkele van de grotere economieën.”

Biedermann vraagt zich af of de behoefte aan crisis niet in ons allemaal zit.

“Een psychologische drang naar zingeving wellicht. Want tegen de achtergrond van een goede crisis lijken al onze andere dagelijkse beslommeringen veel minder belangrijk.”

“Toch lijkt zo’n gevoel van crisis mij niet goed voor de manier waarop we de wereld bekijken. Het leidt tot paniekreacties, uitwassen, en scheve prioriteiten. Hoewel veel crises echt zijn en onze aandacht behoeven, zou ik toch zeggen: stop het constante crisisgevoel, chill.”

Heeft Biedermann gelijk? Is de eurocrisis een kunstmatige crisis? En hebben we drang naar een constant crisisgevoel?