Fed verstrekte 7.700 miljard dollar aan leningen

Waar bijna geen politicus in Amerika iets van wist

Benbernanke-480x319 Fed verstrekte 7.700 miljard dollar aan leningen

Fed voorzitter Ben Bernanke. Foto Reuters/Hyungwon Kang


Het werd de grootste reddingsactie ooit genoemd, de 700 miljard dollar die de Amerikaanse overheid in oktober 2008 beschikbaar stelde voor het opkopen van giftige bankleningen, tijdens de hypotheekcrisis in de Verenigde Staten. Het was een bedrag dat naar adem deed happen, zo monsterlijk groot was het. Maar nu heeft persbureau Bloomberg, na een langdurig proces dat de Amerikaanse centrale bank, de Fed, dwong tot openheid, ontdekt dat het nog veel erger kan. Elf keer zo erg zelfs. Maar liefst 7.700 miljard dollar aan leningen en garanties werd tussen 2007 en 2010 aan banken verstrekt door de Fed. En Amerikaanse congresleden en senatoren hadden het nauwelijks door. Hoe is zoiets mogelijk?

1. Wat heeft de Fed gedaan?
In 2008 steggelden Amerikaanse beleidsmakers maandenlang over de oprichting van een noodfonds, waarmee ‘giftige’ hypotheekleningen zouden worden gekocht van in de problemen geraakte banken. De rest van de wereld volgde de discussie nagelbijtend. De belangen waren groot, het met het noodfonds gemoeide geldbedrag was dat ook: maar liefst 700 miljard dollar. De grootste financiële reddingsoperatie ooit.
Tenminste, dat dacht iedereen toen.

Bloomberg heeft nu ontdekt dat er in die jaren achter de schermen nóg een operatie liep, waarmee niet 700 miljard, maar 7.700 miljard dollar gemoeid was, aan leningen en garanties. Elf keer zoveel dus. Goed voor meer dan de helft van het Amerikaanse bruto binnenlands product (bbp).

Na de Amerikaanse hypotheekcrisis (rond 2007) hielden investeerders de hand op de knip, de geldstroom naar en tussen banken dreigde daardoor op te drogen. De Amerikaanse centrale bank, de Fed, stelde financiering ter beschikking, maar banken maakten daar maar mondjesmaat gebruik van, uit vrees gestigmatiseerd te worden. Daarom kwam de Fed in december 2007 met een ander, discreet hulpprogramma.

Héél discreet: Amerikaanse beleidsmakers waren, op een handjevol na, eigenlijk niet op de hoogte van de details of de omvang van het programma, laat staan het grote publiek.

Onder deze noodfaciliteit konden banken tegen bijzonder gunstige voorwaarden – met rentes soms zo laag als 0,01 procent – leningen met een looptijd van 28 dagen en later 84 dagen afsluiten. Ook de Amerikaanse kantoren van drie Nederlandse banken – Rabobank, ING en ABN Amro – maakten er gebruik van. Rabobank in New York klopte in 2009 tien keer aan bij de Fed, voor hulp ter waarde van in totaal 23,75 miljard dollar.

Volgens de Fed was al het krediet dat tussen 2007 en 2010 aan banken werd verschaft gegarandeerd met onderpanden en zijn alle leningen intussen ook netjes terugbetaald.

2. Waarom is daar ophef over?
Volgens Bloomberg heeft de Fed met de reusachtige operatie het publieke debat over het oplossen van de financiële crisis fundamenteel en zelfs negatief beïnvloed. Amerikaanse beleidsmakers wisten door het verholen karakter van de steun immers niet hoe ernstig de situatie écht was.
Ze kozen daardoor voor mildere hervormingen: plannen om de grootste banken, die niet om kunnen vallen zonder ook een complete systeemcrisis te veroorzaken, op te splitsen in kleinere banken haalden het niet of alleen in sterk afgezwakte vorm. Grote banken zijn volgens critici geneigd grotere risico’s te nemen, wetende dat de overheid toch wel te hulp schiet in noodgevallen.

Sterker nog: het probleem van too big to fail werd niet aangepakt, maar verergerd. De grote banken werden nog groter, doordat ze het bijna voor niets geleende geld van de Fed zelf weer konden uitlenen tegen gewone, wél marktconforme rentes en hun winsten dus zo konden laten groeien.

De leningen mogen dan zijn terugbetaald, de Amerikaanse belastingbetaler is er volgens Bloomberg niet beter van geworden. De banken wel: Bloomberg berekende dat de betrokken bedrijven tezamen ruwweg 13 miljard dollar extra winst konden maken dankzij het Fed-programma. Van dat bedrag kwam 4,8 miljard dollar bij de zes grootste Amerikaanse banken terecht. Dat bedrag is goed voor een kwart van de gezamenlijke nettowinst die deze banken gedurende het Fed-programma maakten.

Dankzij de steun konden banken overnames doen, die ze anders wellicht niet hadden kunnen doen, en konden medewerkers hoge salarissen en bonussen blijven ontvangen. Volgens Bloomberg was het gemiddelde salaris bij de zes grootste Amerikaanse banken in 2010 nog ongeveer even hoog als in 2007, vóór het uitbarsten van de hypotheekcrisis.

Saillant: in de periode dat banken staatssteun kregen, stegen hun uitgaven aan lobbyisten ook fors en kwam er een succesvolle lobby op gang tegen het opsplitsen van grote banken.

3. Waarom zo lang geheim?
Er is helemaal niets geheimzinnig aan het hulpprogramma, zei Fed-voorzitter Ben Bernanke dinsdag in een eerste reactie op de onthullingen van Bloomberg. „Alle programma’s zijn publiekelijk aangekondigd”, onder meer in wekelijkse rapporten. Bernanke heeft een punt: het was algemeen bekend dat de Fed allerlei noodmaatregelen trof. Maar details waren onbekend, laat staan de omvang van de steun. En dus wat Bloomberg betreft geheim. Bedragen, namen van betrokken banken, data en, in veel gevallen, ook rentetarieven werden nooit openbaar gemaakt in de Fed-rapportages. Volgens de Fed was zulke discretie onvermijdelijk, om een run op banken te voorkomen.

Bankiers zeiden ook niets over het hulpprogramma. Terwijl zij miljarden aan noodkredieten bij de Fed afsloten, verklaarden ze tegenover beleggers dat hun bedrijven gezond waren. Zo noemde de topman van Bank of America, Kenneth Lewis, zijn bedrijf op 26 november 2008 „een van de sterkste en meeste stabiele banken ter wereld”, terwijl de bank op die dag voor 86 miljard dollar in het krijt stond bij de Fed. Volgens The New York Times hadden de banken volgens de regels van financiële toezichthouder SEC eigenlijk openheid moeten geven over de staatssteun.

Bloomberg heeft ruim twee jaar geprocedeerd om informatie los te krijgen van de Fed, met een beroep op de Freedom of Information Act, die de Amerikaanse overheid in bepaalde gevallen dwingt tot openheid van zaken. In maart werd het proces hierover gewonnen. Eind november schreef Bloomberg voor het eerst over de kwestie. Vorige week gaf de Fed er zelf informatie over vrij.

4. Wat gebeurt er nu verder?
Door het artikel van Bloomberg staat het opbreken van te grote banken weer op de agenda van de Amerikaanse senaat. Democraat Sherrod Brown, die vorig jaar al vergeefs aandrong op een ingrijpende bankenhervorming, kondigde gisteren een hoorzitting aan over de kwestie. „Wall Street heeft te lang de mogelijkheid gekregen om in het geniep te handelen en onze economie in gevaar te brengen ten koste van belastingbetalers”, aldus Brown. Het Democratische Congreslid Elijah Cummings riep Fed-voorzitter Bernanke vorige week op om een verklaring af te leggen over de hulpprogramma’s van de centrale bank. Vooral de indruk dat de Fed over meer macht lijkt te beschikken dan de Amerikaanse regering – ook daar was de kennis over het hulpprogramma gering – zorgt voor veel ophef.

In zijn vier pagina’s tellende repliek laat Bernanke weten dat het artikel van Bloomberg „flagrante fouten” bevat. Volgens de Fed-voorzitter komen er in de berekeningen van de nieuwsorganisatie onder meer „dubbeltellingen” voor. Het bedrag van 7.700 miljard dollar is volgens Bernanke „uiterst inaccuraat”. Bloomberg laat weten pal achter het artikel te staan.

13 reacties op "Fed verstrekte 7.700 miljard dollar aan leningen"rss-icon

De zoveelste aanwijzing dat het geen democratische krachten zijn die uw en mijn leven bepalen. Rechts doet enkel aan politiek en democratie om ons anders te doen geloven. Net zo goed in Nederland.

Ze naaien ons waar we bij staan. En als je dan ook nog eens bedenkt dat de Fed helemaal geen overheid is, zoals ze doen geloven, maar een private bank, in 1913 opgericht door de 6 grootste banken van Amerika, is het helemaal dubieus allemaal…

Rechts doet enkel aan politiek en democratie om..? Dat lijkt me iets te simpel gesteld, in de VS hebben democratische regeringen net zo hard meegewerkt aan deregulering van de financiele sector en dat laatste is denk ik de crux van dit probleem. Ideologie van welk pluimage dan ook is funest voor effectief beleid.

“Easy money” – parallel aan heavy deregulering van de markten – was de kern van de kredietcrisis van 2008-2009 en staat ook weer centraal in de schulden- annex euro-crisis van 2011. 
 
Elk land, dat zijn – private en publieke – groeicijfers de afgelopen decennia systematisch met overkreditering heeft gefinancierd, heeft daarmee een wissel op toekomstige uitgaven genomen. 
 
Want door in het heden geld te lenen, wordt de rekening in mindering gebracht op toekomstige uitgaven. 
 
Nu het geld plotseling duurder is geworden, kan immers ook niet meer makkelijk worden bij-geleend en kunnen de schulden derhalve ook niet meer eindeloos worden “doorgerold”. 
 
Kortom : Schuldgestuurde economische groei, eindigt vroeger of later altijd in schuldgestuurde economische krimp. 
 
Hoe groter de schuld daarenboven, hoe groter, zwaarder en langduriger de economische krimp zal zijn. 
 
Vanwege het wereldwijde karakter van de verschulding, en de sterke onderlinge verwevenheid van al onze economieën, zal de optredende krimp niet alleen wereldwijd plaatsvinden, maar mogelijk zelfs spoedig van recessie, tot depressie leiden. 
 
Binnen de context van een economische depressie zullen voor velen, die meenden, dat hun financiële en economische verworvenheden, onaantastbaar leken, grote traumata optreden, wanneer zal blijken, dat hen al die verworvenheden, in no time zullen kunnen komen te ontvallen. 
 
In het begin van de 21ste eeuw noemde ik de VS – vanwege de toen al majeure schuldenlast – al een militaire reus op economische lemen voeten. 
 
Mijn sepsis werd toen echter lachend weggewuifd met de mededeling, dat binnen de vrije markteconomie de negatieve krachten altijd tijdig en automatisch door de meespelende markt-actoren, worden gecorrigeerd.  
 
Laten wij hopen, dat een mogelijk aanstaande depressie, paradoxalerwijze heilzaam zal blijken tegen de nog immer ongecontroleerd voortrazende ecologische crisis, omdat ook die crisis weer grotendeels wordt gevoed, door onze economische groei. 
 
Elk economisch model, tot slot, dat niet in staat is, om de meest existentiële aller menselijke behoeftes – zijnde de langjarige beschikking over een duurzame habitat – te bevredigen, moet als schadelijk worden afgewezen, dan wel zodanig ingrijpend gemodificeerd, dat alle schadelijke ecologische bijeffecten niet langer kunnen optreden. 
 
By the way :  
Have a nice day!!

Bernanke is één van de vele hoogintelligente en succesvolle psychopaten die de aarde tot hun speelbal maken. Wie vertelt Bernanke, maar ook Poetin, Beatrix, Murdoch, Sarkozy, de gebroeders Koch en al die anderen bovenaan in de voedselketen, dat ze een gevaar vormen voor zo’n beetje alles dat ons dierbaar is? Hun aandoening maakt tenslotte dat ze dit zelf niet zien, ook al zijn ze nog zo superieur. We weten echter ook dat niemand deze mensen iets zegt, met volstrekt ontaard, grenzeloos gedrag als gevolg. 
 
De laatste tijd wordt vaak de vraag gesteld hoe het verder moet om uit de crises te komen. Voor het vinden van antwoorden zou het enorm helpen als we de waanzin herkennen en de aanvoerders ervan duiden. Voor gearriveerde psychopaten zijn crises bepaald niet ongewenst, wat geboekstaafd wordt door de aanzienlijke groei van hun vermogens en macht sinds de crises begonnen. In plaats van ook maar iets af te remmen, gaf de ontspoorde elite gas bij en de vaart neemt alleen maar rap toe. De herverdeling van vermogen en macht is nu echt een beetje op stoom aan het komen, zoals wel duidelijk wordt, als je het nieuws een beetje volgt. 
 
Er valt veel af te dingen op de psychologisering van het wereldbeeld, maar het kan zeer verhelderend zijn bij het aanpakken van ‘de crisis’. Het plezier dat de éénprocent beleeft aan haar majesteuze manipulaties, is tenslotte ons verdriet.

Inderdaad. Tijd om een goede psychopathietest te ontwerpen voor iedereen die een enigszins verantwoordelijke functie vervult. Geén emphatisch vermogen hebbenis een gevaar voor de overgrote minderheid. 
 
Lees ook eens het boek ‘Snakes in Suits’

en rupsje nooitgenoeg. gewoonweg prachtig.

Zou het niet verstandig zijn om economisch wat meer afstand te nemen van die amerikaanse theocratische politiestaat met de neiging om de wereld te vullen met financiele luchtbellen en een imperialistisch grondstoffenbeleid. Er zijn voor nederland wel betere handelspartners te vinden. Ook voor het booming nederlandse militair industrieel complex. Dat nu nog veelal afhankelijk is van bovengenoemde imperialistische politiestaat. 
Rusland, China, India en eerlijke handel met Afrika zouden een goede vervanger kunnen worden!

mooi op tijd next! 
nieuws is al meer dan een week oud. 
 
goeie maatregelen overigens, van de Fed. ‘t zou vele honderden miljarden aan spaartegoeden hebben gekost als het boeltje was omgeknikkerd.

Vraag werd beantwoord in papieren next in rubriek achtergrond. Voor jou werd de vis wellicht al verpakt in dit nieuws, maar als journaalmijder vond ik het zeer inzichtelijk. Opmerkelijk bovendien, schokkend not as such, want wie ooit de Tegenlicht documentaite over Enron heeft gezien verbaasd dit namelijk helemaal niets. Om maar weer eens met mijn favoriete Joris te spreken: “het zijn net mensen”.

wie zijn die “het” die mensen zijn?  
de top25 van Time magazine van lui die schuldig zijn (bevonden door Time) aan de kredietcrisis is een fraai lijstje. Daar zitten een hoop mensen in die je moreel aansprakelijk kunt stellen voor aangerichte ellende (Phil Gramm, bijvoorbeeld. Dereguleerde de banken en had zijn vrouw in de Board van enron zitten). een hoop bank-CEOs die recentelijk effectief hebben weten te lobbyen tegen hernieuwde bankregeling (slapjanus Obama had 2 jaar de tijd om wat te doen maar heeft het laten liggen) horen daar ook bij. 
Om nou te insinueren dat Bernanke min of meer corrupt is geweest in zijn maatregelen tijdens de kredietcrisis (en dat doet het artikel) gaat me te ver. je kunt wel zeggen dat zijn ingrepen het voor anderen makkelijk heeft gemaakt zichzelf te verrijken. Per saldo had Bernanke beter wel kunnen doen wat hij deed dan niet. 
 
Voorafgaand aan de crisis had hij natuurlijk al lang de rente moeten verhogen. Dan was het misschien niet zo ver gekomen.

Uh…verbaasT Toch ? : )

1. Over sociaal-economisch en macro-financieel risicomanagement gesproken :  
 
Een periodieke gecertificeerde haartest op het gebruik van illegale (en legale) stimulantia binnen de dealingrooms (what’s in the name) en boardrooms van de sleutelbedrijven binnen de financiële sector wereldwijd. 
 
Deze rigoureuze maatregel, want hardnekkige geruchten lijken ons maar onophoudelijk te willen vertellen, dat de zogeheten “Snowroom” of “The North Pole” binnen het in fictieve winstverwachtingen gespecialiseerde Madoff concern (om maar eens een extreme exponent van de financiële industrie bij de gouden horens te vatten) tot de standaard uitrusting van al dezulken behoort. 
 
2. Daarnaast zullen de grote rating bureaux – die ook binnen de huidige crisis weer een negatieve hoofdrol voor zich opeisen, door hun rating in te zetten, als selffulfilling prophecies ten behoeve de speculantenbrigade – in hun huidige vorm uit onze economieën moeten worden weggeretoucheerd :  
 
Zij waren het immers, die de pakketten giftige hypotheek-derivaten, kunstmatig opwaardeerden tot triple A, door bij elk pakket welbewust een snuifje (sic) VS schatkistpapier te voegen.