datum datum

Moeten we kinderen minder verwennen?

Pedagoog Willem de Jong: "Ruim 100.000 kinderen in Nederland gaan gebukt onder problematische verwenning"

Door Adinda Akkermans Adinda Akkermans op 11 januari 2012

conversation_starter121113 Moeten we kinderen minder verwennen?Vandaag staat er in de papieren nrc.next een artikel over de ruim 100.000 kinderen in Nederland die gebukt gaan onder ‘problematische verwenning’. Pedagoog Willem de Jong geeft een voorbeeld:

Geen alcohol, was de afspraak. Wordt een leerling in 3-vmbo op het kerstgala toch gesnapt en verzocht zijn ouders te bellen, dan komt vader hem met veel bombarie ophalen. ‘U bent zeker zelf nooit jong geweest’, zegt die tegen de leraar.  ‘Kom maar mee, jongen, dan gaan we naar de kroeg.’

Volgens De de Jong lopen ouders blindelings achter hun kind aan. Die ouders ‘kweken’ egoistische kinderen zonder zelfreflectie en zonder eigenwaarde. De Jong  ziet op school steeds vaker gevallen van  ‘problematische verwenning’:

Eén tot twee kinderen per klas, ruim  honderdduizend kinderen. Zoveel hebben er in Nederland last van, schat De Jong op basis van zijn gesprekken met leraren.

Het zijn volgens de Jong niet altijd de bergen speelgoed die het kind verwennen. Net zo vaak is het probleem emotionele verwenning, door ouders die hun kind nooit ‘nee’ verkopen, geen grenzen stellen en elk gedrag vergoelijken:

Ouders die meer buddy zijn dan opvoeder.

Vertelt Willem de Jong op scholen over problematisch verwennen, dan ziet hij altijd wel leerkrachten knikken. Maar aankaarten bij de ouders doen ze niet:

Iedereen houdt zijn mond. Ouders dulden het niet als je iets over hun opvoedstijl zegt.

In de VS is onlangs een beweging opgestaan die ouders overtuigt hun kind niet langer op een voetstuk te plaatsen. Hebben we zo’n beweging in Nederland ook nodig?

53 reacties op "Moeten we kinderen minder verwennen?"rss-icon

Het is inderdaad heel erg tegenwoordig. Ik werk in een bioscoop en zie daar ouders hun kinderen zelden ‘nee’ verkopen.  
- Ik wil een zak chips! 
- Ok, wil je ook nog M&M’s? 
 
En dan krijgen ze er nog een halve liter cola bij. Dan hebben we het over kinderen die nog geen 6 jaar oud zijn…

ouders vinden hun eigen kindje vaak veel te bijzonder.

En als kinderen ontsporen, krijgt de school vaak de schuld..

100.000? Ehm, ik vrees dat het er veel meer zijn …

Pff. Laten we ons gewoon eens realiseren dat we niet in een perfecte wereld leven. Dit is niet een probleem om nationaal op te gaan lossen. Het gebeurt, en het zal uiteindelijk ook weer verdwijnen. Shit happens. 
 
En wat er ook veranderd, er zijn altijd uitschieters de ene of de andere kant op. Nou, dan heb ik liever 10 van deze kinderen, dan 1 kind dat thuis in elkaar wordt gemept.

Is dat echt zo Yvette? Liever 10 verwende kinderen naast je dan 1 die gemept is? Nou ik zou zeggen probeer het eens. succes ermee!

Ja, beste Frans. Vanuit een humaan perspectief heb ik liever dat niemand gemept wordt. 
 
Sorry dat jij zo’n last hebt van die verwende lastpakken, hoor.

ben het eens met deze stelling. Kinderen moeten alle liefde krijgen, dus ook wel eens een liefdevolle nee. Het worden ook geen leuke volwassenen als ze denken dat alles kan en mag en zomaar aan komt waaien.

aar gaat het niet over. Geen appels met peren vegelijken. Kinderen te veel verwennen is gewoon stom.

Waarom schrijf je dat hier? Roos was het EENS met de stelling. Net als jij!

Ouders moeten inderdaad ZELF weer gaan opvoeden! En niet de opvang, de school en weet ik veel wie allemaal daarvoor verantwoordelijk stellen.  
 
Ja, opvoeden is nee zeggen – en dat doen ouders (die hun kinderen toch al zo weinig zien ivm drukke banen en veel met zichzelf bezig zijn) dat ze het ‘wel gezellig willen houden’. Sja, dan krijg je kleine monsters, of – iets subtieler – kleine keizertjes.  
 
Maarja, tegen wie hebben we het eigenlijk? Zoals in het stuk naar voren komt, ouders dulden geen adviezen over hun opvoedstijl, maar zo geldt het eigenlijk voor elk ongevraagd advies. Aan de andere kant ben ik toch ook wel benieuwd wat de resultaten zijn van die beweging in de VS.

Ohja, weer even een schop naar de werkende ouders. Die doen sowieso alles verkeerd.. of niet, Sharda?

en ouders die thuisblijven zijn suffe mutsen zeker?! Waarom zet je kinderen op de wereld?! Om er goeie mensen van te maken, toch???

Goeie vraag – waarom zet je kinderen op de wereld ? Met 7 miljard mensen op de wereld en 17 miljoen in Nederland zou je denken dat er al meer dan genoeg, zo niet te veel van zijn – of niet soms ?

ja precies kinderen krijg je en mag je daar niet trots op zijn? Liefde is geven en nemen net als in de opvoeding van een kind, je kind grenzen leren is daarbij de kunst van het opvoeden!!

Volgens mij noemt Sharda nergens werkende ouders als schuldige.  
 
Persoonlijk denk ik dat zolang het kind maar voelt dat hij/zij het belangrijkste ter wereld is voor de ouders het niet uitmaakt of ze wel of niet werken.

Heftige en agressieve reactie. Zelf zo’n verwend jong geweest?

Ik ben van mening dat het geen bal uitmaakt of ouders (full-time) werken of niet. Het heeft alles te maken met het doel wat je voor ogen hebt in de opvoeding van je kinderen: wat wil je dat het voor individuen worden later? Dáár draait het om, niet om de sfeer die misschien even iets minder is. 
 
Ik verbaas me er dagelijks om hoe “slap” en makkelijk ouders van nu zijn. Ik (en mijn man) krijg regelmatig te horen dat ik te streng ben omdat ik mijn kind terecht wijs en zo nodig in het openbaar op zijn donder geef (zonder mep overigens). Dat zou dan “niet gezellig” zijn ofzo. Donder toch op! Mijn kind dient respect te hebben voor anderen, beleefd te zijn en zich aan de regels te houden. Voor de sfeer vast niet altijd goed nee, maar als hij ouder wordt kan hij tenminste wel normaal in deze maatschappij functioneren. En inmiddels is hij, ondanks al dat commentaar, overal een welgeziene logé, omdat “hij toch altijd zo lief is en zich zo netjes gedraagt”. (hij is pas 5) 
 
En tot slot: meerdere onderzoeken hebben aangetoond dat (full-time) werkende moeders effectiever hun tijd met hun kinderen besteden juist omdat die er minder is. Netto is er dus geen moer verschil voor de kinderen. Laten we die discussie dus alsjeblieft voor eens en voor altijd afschaffen!!

Adinda, daar ben ik ook wel benieuwd naar. Hoe deze beweging heet en waar er meer over te vinden is?

Of zo’n beweging nodig is weet ik niet zo 1-2-3. Wat ik (zelf docent op het VO) wel weet is dat het ideaalbeeld waarin school en ouders samenwerken om het kind te helpen soms misgaat. Of dat vaker is dan vroeger? Geen idee, zo oud ben ik nog niet. :-) 
 
Ik ben van mening dat scholen hierin grenzen moeten aangeven, ook (of misschien júist naar ouders toe). De vader uit het voorbeeld zou wat mij betreft kort na het incident voor een gesprek op school moeten komen waarin duidelijk gemaakt wordt dat dit niet kan. Niet mee eens? “Prima, dan zijn hier de uitschrijfformulieren. Succes op een volgende school. U vindt zelf de uitgang?”

Zulke ouders zijn gewoon lui – de weg van de minste weerstand. Bij mij in de straat woont ook een aantal van dat soort monsters. Alles mag. Wat zullen die later hard op hun bek gaan.

Het voorbeeld van Nikki is typerend voor inconsequent optreden door veel ouders. 
Veel ouders vinden het blijkbaar erg moeilijk om hun kind in het bijzijn van anderen tot de orde te roepen. Ze durven niet resoluut op te treden uit angst om in de ogen van anderen geen goede (moderne) ouders te zijn. 
 
Dit is volgens mij een ernstige misvatting! Ik denk dat de kinderen juist behoefte hebben en gebaat zijn bij een duidelijke, consequente opvoeding.Ik zou zeggen:Samen thuis, samen uit! Wat in het algemeen thuis geldt, geldt ook in het openbaar en dat geldt ook voor de chips en M&M’s in de bioscoop maar zeker ook in de winkels maar ook thuis bij de buis.

Ik werk in een restaurant en hoe vaak zie ik wel niet dat kinderen continue rondrennen, dingen omgooien…en de ouders zelf een beetje wijn zitten te drinken. Dan roept de vader zo’n kind 2 tot 3 keer tot de orde, maar twee seconden later begint het weer van voor af aan.  
Vroeger hoefde mijn vader maar ‘n vinger in de lucht te houden en ik was stil. Ben nooit geslagen en de keer dat ik ‘n billekoek kreeg is op 1 hand te tellen. Maar ik wist verdomd wanneer ‘nee’ een ‘nee’ was. 
Dat zie ik tegenwoordig zelden helaas. Mijn mening is: “je bent pas een vent als jij je eigen kinderen in bedwang weet te houden”

Haha, jij weet nog precies hoe je was toennje 4 of 5 was… Laat me niet lachen. Wel eens met je, als kinderen (die moeten rennen en spelen, als dat niet eens kan waar ben je dan mee bezig) niet ogen rennen in een restaurant, ben je in het verkeerde restaurant…. dus niet naar dat zielige stijve werk van jou…

Je moet duidelijke grenzen stellen en dat van jongs af aan. Het is je kind en niet een vriend of vriendin, dus behandel het ook als een kind. 
Geef hem/haar alle liefde en bescherm hem/haar, maar probeer het hem/haar niet altijd naar de zin te maken. Het leven is namelijk niet altijd leuk. 
 
George Carlin zei het een paar jaar terug al: “there are no losers anymore, everyone’s a winner”.

Zo’n beweging zou zeker niet misstaan, als mij op de vorige reacties mag baseren. Misschien ben ik zelf ook nog maar een broekie(25 jaar). Maar ik denk wel dat de ouders weer hun rol van opvoeder moeten oppakken, want daar is ‘ie voor bedoeld. Jammer dat daar zo’n beweging voor nodig moet zijn om ouders tot inkeer te brengen.

Inderdaad. Ouders zijn tegenwoordig zo erg bezig om vriendjes te worden met hun eigen kinderen, dat ze vergeten om op te voeden.

Volgens mij staan wij 9de in de top tien rijkste landen ter wereld, niet alleen systematische verwenning op grote schaal, maar vooral ook gebukt onder eigen tunnelvisie der verongelijktheid. 
Ik kreeg ook alles (leek) en man,man,man wat een jaloezie [vooral onder de dames] maar ging wel schuil achter gescheiden ouders en misbruik. Dus heb vast andere dingen weer niet gekregen in mijn jeugd. Hoor ik jullie dat corrigeren? 
Ben verder nog erg (uit)delerig met mijn spullen en daar hoor ik jullie niet over, maar als ik die zak snoep mag uitdelen en je mag er in meedelen ben je mijn beste maatje. 
Wie de schoen past.

Het is echt het probleem van de ouders. En dat blijft het, het wordt alleen maar erger. Die kids die nooit ‘nee’ krijgen gaan snoeihard op hun bek later, en dan komen ze met hangende pootjes aan bij papa en mama. Die dan het gekrenkte egootje weer mag troosten. Ik leer mijn zoon NEE. Naast JA. Maar als wij afspraken hebben, en hij houdt zich er niet aan, is het PECH. Dreigen met sancties hebben pas zin als de sanctie ook wordt uitgevoerd. Hoe vaak hoor je moeders wel niet dreigen. Kind denkt dan ook “ach, zo’n vaart loopt het nooit” en de moeder blijft afgepeigerd en uitgewoond in vertwijfeling achter. Mijn zoon heeft nu een schuld bij mij omdat hij weigert zijn fietslampjes bij zich te houden. Ik was het wel zat na een aantal keer. Dus nu mag hij ze zelf kopen. En ja hij heeft ze meteen nodig, dus schiet ik ze voor. Maar terugbetalen zal hij! Simpel omdat dat de afspraak is.  
Ik heb een vriendin met kleine prinsesjes wel eens ‘nee’ geadviseerd, nou, met pijn in het hart deed ze het. Maar het resultaat, en de opluchting die daarop volgde was ongekend. Schandalig eigenlijk…

Volledig mee eens. Ik heb gewerkt in een speelgoed winkel en ben nu werkzaam in de kinderopvang…  
Dit artikel is zo herkenbaar en snap ook echt ouders van tegenwoordig niet.

Ben sinds kort vrijwilliger bij een weekendschool. De 10-11 jarigen die ik daar tref gaan het nog heel moeilijk krijgen bij een baas later als ze voor die tijd niet beter gecorrigeerd worden door thuis. Niet luisteren en overal aanzitten in instanties waar we te gast zijn, ondanks waarschuwingen vooraf.

Respect voor een ander zijn spullen leren we kinderen vooral denk ik door zelf het goede voorbeeld te geven. Maar daar zijn wij volwassenen ook niet zo sterk in! 
Maar Woudje voed jij kinderen vooral op om later goed naar de baas te kunnen luisteren?

Zo Lydia, lekker kort door de bocht. Waar komt deze felle opmerking vandaan ? Of leg jij soms op elke slak zout ?

Ja natuurlijk is iedereen het roerend eens met deze stelling. Wat een inkopper. Alle andere ouders doen het verkeerd, en zelf doen we het fantastisch. Yeah right.

Wat ik zo bijzonder vind: Als ik deze reacties lees weet iedereen wel hoe het moet, nee durven zeggen, streng doch rechtvaardig zijn etc etc. Maar waarom gaat het dan zo vaak mis? Houden wij ons niet aan wat we zelf zeggen? Krijgen kinderen door bijvoorbeeld TV of schoolgenootjes het verkeerde voorbeeld? Zijn de mensen die hier reageren een minderheid? Is het toch ook wat kort door de bocht?  
 
Ik weet het niet, ik geloof in alles wat hierboven over opvoeden is genoemd maar of ik het (opvoeden) zelf straks kan mocht ik zelf kinderen hebben? Volgens mij heb ik een goed voorbeeld aan mijn eigen moeder (mama, als je dit leest, je was/bent een perfecte moeder) maar ik ben toch bang dat het zelf doen toch wel heel moeilijk zal blijken.

Mijnheer de Jong heeft weer helemaal gelijk, hoor ! Maar iedereen weet ondertussen toch wel dat kinderen worden ogevoed door ´het systeem´. Dus begrijp niet zo goed waarom deze columniste met haar vingertje naar ouders wijst. Kinderen worden toch allang niet meer opgevoed door ouders, of zijn er soms ouders die ´ontheffing´ hebben ?! En als dat zo is, hebben die ouders daar dan een speciale vergunning voor gekregen….toch eens de website van de rijksoverheid raadplegen.

Ik ben van mening dat het in de huidige tijd niet gemakkelijk is om kind te zijn in het overvloedige Westen. 
De waardering voor de eenvoudige dingen zijn ver te zoeken bij volwassenen en kinderen.Het is de normaalste zaak dat alles maar voorhanden is.De kinderen zijn de derde generatie na WOII. Het gaat misschien al te lang te goed.De niet altijd belangrijkste zaken staan op nr. 1.Delen??? Wachten??? daar hebben de kinderen van nu nooit van gehoord.Hun ouders evenmin. Ik denk dat hierin het begin van alle “falen”te zoeken is.

En dus wordt het tijd om eens nee tegen kinderen te verkopen. 
dan leren ze misschien wel wat meer de waarde van allerlei zaken in te zien: dat niet alles zomaar komt aanwaaien. Dat de ouders niet onbeperkt geld kunnen tappen uit de muur etc. 
 
Kinderen hebben het tegenwoordig hoogstens moeilijk omdat grenzen niet duidelijk gesteld worden. Het is precies als het opvoeden van honden: duidelijk en consequent zijn, en daar hoort ook een nee bij.

Wat een gezelligheid allemaal! ik denk dat het vooral ieders eigen keuze is hoe zij hun kids opvoeden! mijn nee is nee en blijft nee, dat is mijn manier!wat een ander doet moet hij zelf maar weten. maak je niet zo druk

Weet iemand hoe die beweging in de VS heet?

“Wat zullen die later hard op hun bek gaan”…daar zit een denkfout. Verwende kinderen gaan juist niet sneller op hun bek later. Zij zullen zich minder snel geremd voelen door morele bezwaren of compassie bij de beslissingen die ze nemen. Ze zullen eerder de halve wereld voor zichzelf opeisen. En dat zullen ze krijgen ook, want onze maatschappij beloont dit soort gedrag.  
 
Brutalen hebben de halve wereld. Net zoals hun (veelal) verwende ouders en waarschijnlijk ook de (veelal) verwende, vooralsnog kinderloze, reageerders op dit artikel zullen zij hun kinderen ook weer zo opvoeden. 
 
Dat is niet persee zo gemakkelijk te veroordelen. De grens tussen het steunen (erg belangrijk voor de ontwikkeling van een kind) en verwennen is namelijk moeilijk scherp in het oog te houden.  
 
Ik persoonlijk (en met mij veel andere ouders, denk ik) loop liever het risico dat ik deze grens af en toe overschreid bij het opvoeden van mijn kinderen dan dat ik fragiele persoonlijkheden van mijn kinderen maak die worden verslonden door de wolven die de halve wereld voor zichzelf opeisen.

En toch maakt u juist ook een denkfout, Sjak. U zegt te willen voorkomen dat uw kinderen fragiele persoonlijkheden worden/krijgen. Maar het is juist de persoonlijkheid die gebaat is bij een duidelijke opvoeding en die niet sterk ontwikkelt bij verwende kinderen. Verwar een brutale mond niet met een sterke persoonlijkheid. Dat iemand later hard schreeuwt hoe hij of zij iets wil, betekent zeker niet dat diegene goed kan omgaan met alles wat een mens in zijn of haar leven tegenkomt, vaak juist integendeel.

De verwende kinderen krijgen later veel last hiervan. Bedenk maar eens hoe zij zichzelf later op de werkvloer moeten handhaven tussen al die andere verwende en daardoor scheefgegroeide egootjes. Mén het wordt er niet mooier op. En de maatschappij is al zo individualistisch.

Ik denk dat het zoeken is naar evenwicht. Als het nee is, blijft het nee. Maar ik vraag mij ook altijd af of het een nee moet zijn. Kinderen moeten ook de ruimte krijgen om dingen te leren. Je leert door te ervaren. En het hoort ook bij het kind zijn ontwikkeling om over Jou grenzen heen te gaan. dan Moët je wel consequent zijn. Mijn kinderen mogen best veel en kunnen veel krijgen, de basis ligt in hoe ga je met elkaar om ( en met andermans spullen). En waardeer het kleine.

Er is toch niks zo gemakkelijk als het opvoeden van andermans kinderen, toch?

Helemaal niet als die ouders oogkleppen ophebben en met een honkbalknuppel langs komen…

Kinderen moeten inderdaad minder verwend worden. Helaas hebben de ouders van de meest verwende kinderen vaak een niet al te hoog IQ en groeien ze op tot verwende en asociale nesten, waar de ouders met honkbalknuppels op school wel even komen vertellen dat hún kind niets verkeerd doet…

De kinderen krijgen in deze discussie weer de zwarte piet toegespeeld terwijl het de taak van ouders is om zelf het goede voorbeeld te geven want niet dingen zeggen helpt het beste maar het zelf voorleven ….

Als oud groepsleider in een opvang voor ‘moeilijke’ kinderen/jongeren heb ik 1 ding geleerd. Behalve als het om echte stoornissen gaat (een minderheid) is vervelend gedrag van kinderen een spiegel van het gedrag van de ouders. 
 
Gek genoeg sturen we de kinderen dan naar een specialist, terwijl we eigenlijk het hele gezin als systeem zouden moeten behandelen.  
 
Op korte termijn wat strenger/consequenter zijn, levert je op lange termijn veel voordeel op. Blijkbaar zijn minder mensen dan voorheen bereid die langere termijn investering te maken. Gebrek aan opvoedkennis of is het onwil?

Ik zou heel graag een link willen naar het artikel van Freek Schravesande, ik kan het nl. nergens vinden. Kan iemand mij hieraan helpen? 
 
Mijn moeder noemt dit altijd apenliefde… Wat hebben je kinderen aan een eeuwige ja? Een “makkelijke” jeugd? Waarna ze in een bikkelharde, grote, boze mensenwereld moeten overleven…. 
 
Als opvoeder zijnde wil je fatsoenlijke, weerbare volwassenen creëren dit lukt alleen maar door grenzen te stellen en door kinderen zelf de gevolgen van hun gedragingen te laten ondervinden.

Volgend artikel wellicht over de oorzaak schrijven? –> Ruim 100.000+ ouders in Nederland gaan gebukt onder problematische verwenning”

Ik ben het oneens met de stelling dat we zo’n beweging nodig hebben in NL. Wij houden hier niet zo van “betutteling”. Ik ben er wel voor dat er meer bewustwording komt in de vorm van goed onderbouwde artikelen etc. over de gevolgen van een frustratie-loze opvoeding. Ik snap het wel, als je zoveel van je kind houdt, dan wil je het niet verdrietig zien. Maar helaas hoort dat wel bij het leven…frustratie. Skaten leer je ook door 100x vallen..en weer opstaan..en weer vallen.Tegenslag is niet het einde van de wereld. Het is de taak als opvoeder om je kind dat ook te laten ervaren. Hoe moet het anders weten hiermee om te gaan als jij niet in de buurt bent of als ze later op zichzelf gaan wonen?